ตอนที่3 เจอหน้ากันอีกครั้ง

คีรินเอนหลังพิงโซฟา สายตาเขาเหม่อมองออกไปยังแสงไฟของตึกสูงระฟ้า ก่อนจะพิมพ์ตอบ

คีริน: กูรับปากพ่อไปแล้ว

สกาย: ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

โซล: มันไม่ใช่มึงเลยนะเว้ย

ยีนส์: ปกติมึงเป็นคนคิดเยอะจะตาย

คาเตอร์: หรือผู้หญิงสวยมาก

ตะวัน: หรือรวยมาก

ตะวัน: แต่มึงก็รวยอยู่แล้วนี่หว่า

คีริน: ถึงวันแต่งก็รู้เอง

โซล: แล้ววันไหน

คีริน: คงไม่นานมั้ง

สกาย: มึงไม่กลัวเหรอวะ ผู้หญิงมึงก็ไม่รู้จัก

คำถามนั้นทำให้ร่างสูงหยุดพิมพ์ไปครู่หนึ่ง นิ้วเรียวยาวของเขาค้างอยู่บนหน้าจอ คำถามนั้นเหมือนสะกิดอะไรบางอย่างในใจ

ภาพในอดีตแวบขึ้นมาอีกครั้ง เขาเคยรักผู้หญิงคนหนึ่งมาก ยอมเป็นแค่คนในความลับของเธอ จนถึงวันที่เขารู้ว่าเธอรักผู้ชายอีกคน

แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี เขาก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน ไม่ว่าใครจะผ่านเข้ามา เขาก็เว้นระยะห่างจากผู้หญิงทุกคน

คีริน: กลัวไรวะ ยังไงตอนนี้กูก็ไม่มีใครอยู่แล้ว

หลังจากข้อความนั้นถูกส่งไป กลุ่มก็เงียบลงทันที ไม่มีใครพิมพ์อะไรต่อ เพราะทุกคนในกลุ่มรู้ดีว่าคำพูดแบบนั้นของเขา มีเหตุผลมาจากอะไร

ถึงเพื่อนทุกคนจะมีเพียงแค่สกายเท่านั้นที่รู้เหตุผลที่แท้จริงของเขา ทว่าเพื่อนคนอื่นก็คงพอจะเดาออกว่าเขาเจอเรื่องอะไรมา ถึงไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลย

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ข้อความของตะวันก็เด้งขึ้นมา ในแชตส่วนตัวของเราสองคน

ตะวัน: กูหวังว่าครั้งนี้มึงจะโชคดีนะ

คีรินมองข้อความนั้น ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เขาลุกขึ้นเดินไปที่กระจกบานใหญ่ มองลงไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ

อีกไม่นาน เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่รู้จัก การแต่งงานที่ถูกจัดการโดยคนเป็นพ่อ ไม่มีความรักมาเกี่ยวข้อง สำหรับเขามันก็แค่หน้าที่อย่างหนึ่งเท่านั้น

วันต่อมา

ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง แสงไฟสีเหลืองสะท้อนกับแก้วไวน์และจานชามบนโต๊ะอาหารอย่างสวยงาม ลูกค้าส่วนใหญ่แต่งตัวภูมิฐาน ดูมีฐานะ และบรรยากาศดูเป็นส่วนตัว

การันต์มาถึงก่อน เขานั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้าน ไม่นานนักร่างสูงของลูกชายเขาก็เดินเข้ามา

คีรินในเสื้อเชิ้ตสีดำ ใบหน้าถอดแบบคนเป็นพ่อ ทว่าเขาดูเงียบขรึมมากกว่า แทบไม่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าของเขาเลยด้วยซ้ำ

“มาเร็วดีนะ”

“เธอมาหรือยังครับ”

“กำลังมา อีกเดี๋ยวคงถึง”

คีรินไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเพียงหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเบา ๆ เขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับการพบกันครั้งนี้ ในหัวของเขา การแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นเพียงข้อตกลงหนึ่งเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่ต่างกัน

ในเวลาเดียวกัน หน้าร้านอาหาร ลลิลกำลังยืนสูดหายใจลึกอยู่หน้าประตู หัวใจเธอเต้นแรงจนจะทะลุออกมานอกอก

วันนี้คือวันที่เธอจะได้เจอผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นสามีของเธอ แม้จะเป็นการแต่งงานตามข้อตกลง แต่เธอก็อดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้ เพราะความรู้สึกพวกนี้ เธอทิ้งมันไปจากหัวใจเธอนานมากแล้ว

หญิงสาวผลักประตูเข้าไปในร้าน พนักงานต้อนรับพาเธอเดินเข้าไปด้านใน จนมาหยุดที่โต๊ะหนึ่ง

“เชิญค่ะ”

ร่างเล็กพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้น วินาทีนั้นเอง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปทันที ร่างกายทุกส่วนของเธอชาวาบไร้ความรู้สึก ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างอัตโนมัติ

ร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ กำลังมองมาทางเธอพอดี เราสองคนสบตากัน และเขาเองก็ชะงักไปเหมือนกันกับเธอ

ลลิลรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอถูกพรากไปจากอก เป็นเขาที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก ผู้ชายที่เธอเคยทำให้เจ็บปวดเมื่อสี่ปีก่อน

ในขณะเดียวกัน คีรินก็นิ่งค้างไปทั้งตัว สายตาคมจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะได้เจอเธอที่นี่ ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าจะไม่เห็นหน้ากันอีก เธอคือคนที่ทำให้เขาเลิกเชื่อในความรัก

ไม่คิดเลยว่า…ผู้หญิงที่พ่อเลือกให้เขาแต่งงานด้วยจะเป็นเธอ ทำไมโลกมันถึงได้กลมขนาดนี้

บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ ก่อนผู้อาวุโสจะลุกขึ้นยืนยิ้มต้อนรับ เอ่ยทักทายหญิงสาวผู้มาใหม่

“อ้าว มาแล้วเหรอ”เขาไม่ได้สังเกตความผิดปกติของทั้งสองคนเลย

“ลลิล...นี่คีริน ลูกชายอา”

ลลิลรีบเก็บอาการทันที ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อย“สวัสดีค่ะ”

เสียงหวานเอ่ยทักทายเหมือนเขาคือคนแปลกหน้า ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เธอพยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจให้กลับมาเป็นปกติ

ส่วนคีรินก็มองสำรวจเธออยู่หลายวินาที ถึงไม่ได้เจอกันนานสี่ปี แต่สิ่งหนึ่งที่สังเกตได้คือเธอผอมลงกว่าแต่ก่อน ใบหน้าสวยดูอิดโรย ราวกับคนอดหลับอดนอน ไม่มีความสดใส เหมือนเธอในอดีต ที่เป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเอง

“สวัสดีครับ”

ในเมื่อเธอทำเป็นไม่รู้จักเขา ก็คงไม่แปลกที่เขาจะทำเป็นไม่รู้จักเธอบ้าง อีกอย่างวันสุดท้ายที่เราเจอกัน มันคือความทรงจำที่ไม่ดีอย่างหนึ่งในชีวิตเขา

“นั่งก่อนสิ”

การันต์ผายมือให้เธอนั่งลง ลลิลจึงนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา มือเล็กของเธอกำลังกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง

ทำไมต้องเป็นเขา คำถามนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเธอไม่หยุด พยายามหลบสายตาคมที่กำลังมองเธออย่างเงียบ ๆ สายตาของเขาเย็นชากว่าที่เธอคาดคิด

เวลาหลายปีทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก และดูห่างเหินมากขึ้นเช่นกัน

ไม่นานพนักงานก็เริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟ การันต์เป็นคนเปิดบทสนทนาขึ้น

“อารู้ว่าพวกเธอเพิ่งเจอกัน เลยอยากให้มาทานข้าว ทำความรู้จักกันก่อน”

“อะ เอ่อค่ะ”

“เรื่องแต่งงาน อาอยากให้จัดเร็วที่สุด”

ประโยคนั้นทำให้ลลิลชะงักอีกครั้ง“เร็วที่สุด…เหรอคะ”

“อายุพวกเธอก็เหมาะสมที่จะแต่งงานแล้ว อาเองก็เริ่มแก่แล้วเหมือนกัน”

จากนั้นเขาก็พูดต่อเหมือนเปรยลอย ๆ ถึงเรื่องที่เป็นข้อตกลงระหว่างเขากับลลิล คล้ายกับย้ำความต้องการของตัวเองไปด้วย

“อาอยากมีหลานไว ๆ”

คำพูดนั้นทำให้ลลิลเผลอกำมือแน่นใต้โต๊ะ เพราะเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่ความอยากธรรมดา แต่มันคือเงื่อนไขที่เธอตกลงไว้

ในขณะที่คีรินทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย“พ่อรีบขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ก็แน่นอนสิ แกตกลงกับพ่อแล้วนะ คงไม่คิดมากลับคำตอนนี้”

คนเป็นพ่อหรี่ตาจับผิดลูกชายคนเดียว ที่กำลังนั่งจ้องหน้าลลิลตาไม่กระพริบ โดยเขานึกไปว่าลูกชายคงพึงพอใจในความสวยของเธอ หารู้ไม่ว่าทั้งสองคนเคยรู้จักกันมาก่อน

“ผมพูดแล้วไม่คืนคำหรอกครับ”

ลลิลเงียบ เธอไม่กล้ามองหน้าเขา ถึงแม้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจะดูปกติ แต่เธอรู้ดีว่าหลังจากนี้จะมีเรื่องวุ่นวายตามมามากแค่ไหน ในหัวเธออยากจะเป็นคนเอ่ยยกเลิกทุกอย่างกับพ่อของเขา แต่ความเห็นแก่ตัวอยากหลุดพ้นจากภาระหนี้สิน ก็ทำให้เธอต้องกัดฟันนั่งทนอยู่ตรงนี้