ตอนที่5 อ่อนแอแค่วันนี้

เธอเม้มปากแน่น กำลังคิดหาประโยคตอกกลับเขา แต่ทว่าก็ไม่มีเลย เพราะเธอเป็นเหมือนที่เขากำลังตราหน้าทุกอย่าง จนเธอเถียงไม่ออก ยิ่งออกมาจากปากผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษเกินร้อยแบบเขา มันยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิมหลายเท่า

"ไม่จริงหรอก"

“อะไรที่ว่าไม่จริง”

“พี่ไม่ได้เกลียดฉัน แต่พี่แค่กลัว”

เธอเอ่ยเข้าข้างตัวเองออกไป ไหน ๆ เธอก็ไม่มีอะไรดีในสายตาเขาอยู่แล้ว

“ฉันจะไปกลัวอะไรผู้หญิงอย่างเธอ”

“กลัวว่าจะใจอ่อนให้ฉัน”

“เธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหน”

เขาตอบกลับไปเสียงเรียบ แม้ภายในใจจะรู้สึกปั่นป่วนอย่างรุนแรง เพราะคำพูดของเธอ

“ฉันรู้จุดอ่อนของพี่ดีค่ะ ถ้าฉันทำตัวดี ๆ คนแบบพี่ก็แพ้ให้ฉันอยู่แล้ว”

เงียบ

คำพูดนั้นเหมือนหยดน้ำที่ตกลงบนผิวน้ำเรียบเฉย แม้มันจะดูเบาแต่ทว่ามันมีแรงกระเพื่อมชัดเจน

บรื้นนน!!

ร่างสูงเหยียบคันเร่งแรงขึ้น พารถพุ่งทะยานไปข้างหน้าเร็วกว่าเดิม

“อย่าสำคัญตัวผิด”

หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก เมื่อรู้สึกถึงอาการผิดปกติของเขา มันแปลว่าคำพูดของเธอใกล้เคียงกับความรู้สึกของเขาตอนนี้

“เหรอ”

"....."

“แต่ตอนมหาลัย พี่ก็ยอมทำทุกอย่างให้ฉันนะ”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในรถหนักอึ้งขึ้นอย่างรุนแรง เหมือนอดีตที่เป็นเพียงภาพเลือนลางกำลังถูกกระชากดึงกลับมา

ร่างสูงขบกรามเข้าหากันแน่น พยายามบังคับตัวเองไม่ให้โต้กลับเธอ แต่ทว่าเธอก็ไม่หยุดพูดกระแทกใจเขา

“ตอนนั้นพี่รักฉันมากนี่คะ”

คำพูดนั้นไม่ได้มีน้ำเสียงเยาะเย้ย แต่มันก็ไม่ได้อ่อนโยนเช่นกัน มันเหมือนความจริงที่ถูกหยิบขึ้นมาวางไว้ตรงกลางระหว่างเราสองคน

“หยุดพูดเรื่องอดีตสักที!!”

"....."

"เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนโง่ อย่าพยายามพูดเพื่อให้ตัวเองดูเหนือกว่าฉัน เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง เธอก็คงไปได้ดีกับผู้ชายคนนั้นไปแล้วสิ"

"....."

"คงไม่เหลือเศษซากมาถึงฉันแบบนี้หรอก"

เวลาต่อมา

รถจอดนิ่งหน้าคอนโดของลลิล เธอรีบปลดเข็มขัดนิรภัยโดยไม่หันไปมองเขา

“ขอบคุณค่ะ”

เสียงหวานเธอราบเรียบ เหมือนคนแปลกหน้าทั่วไป ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ เธอรีบเดินเข้าไปในล็อบบี้ ไม่หันไปมองรถคันหรู ที่ยังจอดนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม

ขาเล็กก้าวเท้าเร็วขึ้น เหมือนพยายามหนีอะไรบางอย่าง สายตาเธอมองตรงไปข้างหน้า นิ้วเรียวกดลิฟต์ ยืนรอจนตัวเลขบนจอค่อย ๆ เคลื่อนลงมา

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็เดินเข้าไปทันที สีหน้าที่เธอฝืนไว้ตลอดก็เริ่มสั่นไหว ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอยังคงกลั้นมันไว้

จนกระทั่งลิฟต์ถึงเลขชั้นของเธอ และประตูเปิดออก เธอก็ก้าวออกมาอย่างรีบเร่ง เดินตรงไปที่ห้อง มือสั่นเล็กน้อยตอนหยิบคีย์การ์ดขึ้นแตะ จนประตูปลดล็อก เธอผลักเข้าไปสุดแรง และปิดมันลงด้านหลัง

ปัง!

เสียงประตูดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิท และในวินาทีนั้นเอง เหมือนทุกอย่างที่เธอพยายามแบกไว้พังทลายลง

ลลิลปล่อยกระเป๋าลงกับพื้น ก่อนทรุดตัวลงตรงนั้นทันที น้ำตาไหลออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว มือเล็กยกขึ้นปิดปาก พยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่ทว่าสุดท้ายมันก็หลุดออกมาอยู่ดี

“ฮึก…”

ร่างบางสั่นไหว สะอื้นตัวโยน คำพูดของคีรินยังคงก้องอยู่ในหัว ที่เขาบอกว่าเธอสกปรก เป็นเพียงเศษซากที่เหลือตกมาถึงเขา ยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไหนก็ได้เพื่อใช้หนี้

ไม่ใช่แค่เพราะมันกรีดใจเธอจนเจ็บปวด แต่เพราะมันเป็นความจริงในบางส่วน

ร่างเล็กก้มหน้าลง น้ำตาหยดลงบนพื้นห้องทีละหยด เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เธอยอมแต่งงาน ยอมมีลูก เพื่อแลกกับการหลุดพ้นจากหนี้สิน รู้ว่าหนทางข้างหน้ามันไม่ได้สวยงามกว่าที่เป็นอยู่ และเธอก็เกลียดตัวเองไม่น้อยไปกว่าที่เขาเกลียด

“ฮึก ฮือ…”

เสียงสะอื้นดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่พยายามสะกดกลั้นมันอีกแล้ว เธอปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอจนถึงขีดสุด ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

หญิงสาวนั่งกอดตัวเองอยู่บนพื้น รู้สึกอ้างว้างไร้ที่พึ่งพา เหมือนเด็กสาวคนหนึ่งที่ไม่มีแม้แต่ครอบครัว

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เธอร้องไห้จนแสบตา เสียงสะอื้นก่อนหน้าค่อย ๆ เบาลง จนในที่สุดก็เหลือเพียงความเงียบ ในหัวคิดเพียงแค่ว่าหลังจากนี้ เธอจะไม่อ่อนแออีก เธอจะกลับมาเป็นลลิลคนเดิม เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง โดยไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

วันต่อมา

ร้านคาเฟ่เล็ก ๆ ตกแต่งโทนอบอุ่น กลิ่นกาแฟลอยหอมกรุ่นไปทั่วร้าน มีเสียงเพลงเบา ๆ ช่วยขับกล่อมให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย

ลลิลนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำของเธอ มีแก้วกาแฟวางอยู่ตรงหน้า สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจก

ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงประตูร้านเปิดออก ตามมาด้วยเสียงเรียกชื่อของเธอ

“ลลิล!”

มีนาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะตามมาด้วยพายเพื่อนสนิทของเธออีกคน

“มานานยัง”มีนาถามพลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม ตามด้วยพายนั่งลงข้าง ๆ ก่อนมองหน้าเธออย่างพิจารณา

“มึงโอเคหรือเปล่า สีหน้าไม่ดีเลย”

คำถามนั้นทำให้เธอฝืนยิ้มออกมา อันที่จริงคำถามพวกนี้ เธอก็ได้ยินเพื่อนถามมาจนชินแล้ว

“โอเคสิ”

มีนากับพายหันไปสบตากันเล็กน้อย พวกเธอรู้จักลลิลดี รู้ว่าเวลาที่เพื่อนพูดแบบนี้ มันจะตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่แท้จริงเสมอ

“มีอะไรจะเล่าใช่ไหม ถึงได้นัดพวกกูมาพร้อมกันแบบนี้ เรื่องพ่อแม่มึงอีกเหรอ”

ลลิลถอนหายใจออกมา มือเล็กจับแก้วกาแฟแน่นขึ้น ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป

“กูกำลังจะแต่งงาน”

เพื่อนทั้งสองคนชะงักไปทันที ก่อนจะเป็นมีนาที่ตั้งสติได้ก่อนและอุทานออกมา

“ห๊ะ?”

ส่วนพายก็ขมวดคิ้ว เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง“เดี๋ยวนะ มึงพูดจริงเหรอ”

“จริงสิ”

บรรยากาศที่โต๊ะเงียบลงทันที มีนามองหน้าเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อ เหมือนกำลังได้ยินเรื่องตลกขบขันอะไรบางอย่างที่ไม่มีวันเป็นจริงได้

“แต่งงาน? แต่งกับใครว่ะ”

“โอ้ยย!! ลิล มึงทำกูตกใจมากนะ”

ลลิลสูดหายใจลึก ก่อนจะเล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟัง เรื่องเพื่อนสนิทของพ่อเธอที่ยื่นข้อเสนอจัดการเรื่องหนี้สินให้เธอ แลกกับต้องแต่งงานกับลูกชายของเขาและมีหลานให้เขาภายใน 1 ปี

ทว่ายิ่งฟังสีหน้าของมีนาและพายก็ยิ่งตึงเครียดมากกว่าเดิม

“ลิล นี่มันไม่ปกตินะ”มีนาพูดเสียงเครียด

“ใช่ มึงจะไปแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักได้ยังไง”

ลลิลยิ้มเยาะตัวเองออกมา“ตอนแรกกูก็คิดแบบนั้น”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ“แต่ตอนนี้…กูรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร”

“ใคร?”

เพื่อนสองคนแทบจะถามออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“พี่คีริน”

หลังจากเธอเอ่ยชื่อคุ้นหูออกไป ทุกอย่างในร้านก็เหมือนเงียบไปชั่วขณะ มีนาตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ส่วนพายก็ถึงกับพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

“เดี๋ยวนะ คีรินที่ว่าคงไม่ใช่...”

“คีรินเพื่อนพี่คาเตอร์เหรอ”เป็นพายที่เอ่ยต่อประโยคของมีนา ทำให้ลลิลพยักหน้าทันที

คำตอบนั้นทำให้เพื่อนทั้งสองคนอึ้งยิ่งกว่าเดิม มีนาพูดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

“โลกมันจะกลมขนาดนี้เลยเหรอวะ”

“นี่มันอะไรเนี่ย…”พายยกมือขึ้นกุมขมับ“แล้วมึงโอเคเหรอ มึงกับพี่เขาจบกันไม่สวยนี่หว่า”

“แล้วมึงคิดว่ากูโอเคไหมล่ะ แต่กูไม่มีทางเลือก”ลลิลยิ้มออกมาอย่างขมขื่น