บทที่ 1

บทที่ 1 อันตราย

            พราวดาวแหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำด้วยความสบายใจ ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่กับแฟรงค์เธอถึงได้รู้สึกปลอดภัย อาจจะเพราะเขาเป็นมาเฟีย ลูกน้องเยอะ และไม่มีใครกล้าเข้ามาทำร้ายละมั้ง หรือเป็นเพราะอะไร...

            “ขึ้นมาจากน้ำได้แล้ว ไม่สบายมาจะมาโทษฉันไม่ได้นะ” แฟรงค์ยื่นมือไปหาพราวดาวที่ยังทำหน้ามุ่ยไม่อยากขึ้นจากน้ำ เธอแลบลิ้นใส่เขาแล้วแหวกว่ายต่อ “ป่วยมากูจะเย็xให้หายไข้เลยคอยดู” มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำ หยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบระบายความหงุดหงิด

            “แฟรงค์” เสียงหวานเอ่ยเรียก

            “มีไร”

            “วันนี้ไม่เอาได้ไหม เบื่อนิดหน่อย”

            “แล้ว?”

            “ก็ไม่แล้วไง รู้สึกเพลีย ๆ อยากนอนพักมากกว่า”

            “อืม เอาไว้จะพิจารณาดูอีกที แต่ถ้ามึงน่าเอา! ก็ช่วยไม่ได้”

            “โรคจิต! ฉันรู้นะว่าแกเอารูปฉันไปชักว่าวบ่อย ๆ”

            “ก็เฉพาะตอนที่เธอห่างฉันไหมวะ”

            “เออ ๆ ไม่คุยแล้ว รำคาญ!”

            “พราว” แฟรงค์เอ่ยเรียกคนตัวเล็กเสียงเรียบ มุมปากหนายกยิ้มยั่วยวนเมื่อมองไปเห็นร่องอกเบียดแน่น ที่กำลังกระเพื่อมไปมาตามจังหวะการก้าวเดินของนางแบบสาวระหว่างอยู่ในสระว่ายน้ำ

            “เรียกแล้วยิ้ม คิดอกุศลกับฉันอยู่เหรอ”

            “รู้ใจฉันเหลือเกินนะ”

            “ในสมองคงมีแต่เรื่องพวกนั้น เลยไม่ต้องเดาอะไรยากค่ะ ขอโทษนะคะ...” หญิงสาวเบ้ปากใส่อย่างล้อเลียนแล้วกระโดดขึ้นมานั่งขอบสระ “มองอย่างเดียว วันนี้ไม่ให้เอา”

            “แล้วถ้ากูจะเอา ใครจะห้ามวะ” แฟรงค์เลียริมฝีปากเบา ๆ จดจ้องร่างบางด้วยแววตากระหายสุด ๆ ยิ่งพราวดาวขยับกายนิดหน่อย เขาก็แทบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ไหวแล้ว

            “เลิกมองแบบนั้นได้ละ เห็นแล้วอุบาทว์” พราวดาวเบ้ปากแล้วเดินนวยนาดมานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแฟรงค์ เธอยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นไปวางพาดบนหน้าตักชายหนุ่ม หยิบบุหรี่ไฟฟ้าที่แฟรงค์เพิ่งวางลงขึ้นมาดูดแล้วพ่นควันสีขาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ “วันนี้รู้สึกเบื่อจริง ๆ ตั้งแต่เดินแบบละ รู้สึกไม่อยากทำอะไรเลยสักอย่าง”

            “เบื่อทุกวัน” แฟรงค์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็ลูบไล้เรียวขาพราวดาวเบา ๆ “มีวันไหนไหมที่เธอไม่เบื่อ”

            “มีดิ วันที่ได้ไปเที่ยวไง”

            “ประจำ”

            “เออ! แล้วเรื่องคู่หมั้นแกอะ เอาไงต่อเหรอ”

            “ทำไมจู่ ๆ ถามเรื่องนี้”

            “แกน่ะเป็นบ้าเหรอ ฉันก็ต้องถามดิ จะได้ห่างแกบ้างไง และถ้าแกกับคู่หมั้นคนนั้นหมั้นกันจริง ๆ แกกับฉันก็ต้องจบเรื่องนี้ กลับไปเป็นเหมือนเดิม” ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยกับคำพูดนั้น

            “เอากันไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ปล่อยในบ้าง ไม่ปล่อยบ้าง เธอคิดว่าความสัมพันธ์เราจะกลับไปเป็นแบบเดิมได้จริงดิ?”   เขาถามอย่างยียวน แปลกที่แฟรงค์รู้สึกว่ามันยากมากที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

            “สำหรับฉันมันก็เหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่นายกับฉันตกลงกันไว้ แค่เอากันและห้ามคิดอะไรเกินเลย” พราวดาวพูดประโยคนั้นออกมาหน้าตาเฉย เธอไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ เหรอ

            “อืม...งั้นต้องทบทวนความจำหน่อยแล้ว เพราะฉันมันเป็นพวกลืมง่าย”

            “แฟรงค์...ไม่เอา บอกแล้วไงว่าวันนี้ไม่มีอารมณ์”

            “แต่กูมี...” แฟรงค์พ่นลมหายใจออกเบา ๆ สะกดกลั้นอารมณ์กระสันไว้ มันจุกแน่นที่อกแทบจะระเบิดเมื่อร่างเล็กพยายามยั่วยวนเขาให้ตบะแตก “ไม่อยากให้เอาก็อย่ายั่ว เพราะถ้ากูตบะแตกขึ้นมา คนที่จะโดนแหกคือมึง...”

            “พูดกับฉันไม่ขึ้นกูมึงมันจะตายไหม แล้วเวลาพูดกับคนอื่นแทนตัวเองผม ๆ น่าหมั่นไส้ว่ะ!” เธอถีบขาแฟรงค์เบา ๆ แล้วชักเท้ากลับมา ปรายตามองมาเฟียหนุ่มด้วยความไม่พอใจ

            “ก็ชินปาก”

            “ช่างเถอะ เบื่อจะเถียงกับนาย” พราวดาววางบุหรี่ไฟฟ้าลงบนโต๊ะก่อนที่จะลุกขึ้น แล้วลงไปว่ายน้ำต่อ ระหว่างนั้นแฟรงค์เลื่อนสายตาไปมองโทรศัพท์มือถือพราวดาวที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเขา มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มแล้วกดรับสาย เพราะเป็นเบอร์ผู้จัดการคนสนิทของนางแบบสาว

            “ว่าไงครับ”

            (อ้าวคุณแฟรงค์ น้องพราวอยู่ไหนเหรอคะ)

            “ว่ายน้ำครับ”

            (อ๋อ พอดีพี่จะโทร. มาบอกว่าพรุ่งนี้น้องพราวมีคิวถ่ายแบบชุดว่ายน้ำช่วงบ่ายโมงค่ะ)

            “ชุดว่ายน้ำเหรอครับ”

            (ค่ะ)

            “อืม...เอาไว้จะบอกเธอให้แล้วกัน” แฟรงค์กดวางสาย สายตาเขาจดจ้องร่างบางแล้วยกยิ้มมุมปาก “ผู้จัดการเธอโทร. มา”

            “ว่ายังไง นายรับสายเหรอ”

            “อืม”

            “ว่ายังไง” พราวดาวถามย้ำคำเดิมอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแฟรงค์ยังไม่ยอมตอบคำถามเธอสักที “ยังไง ยิ้มอะไรนักหนา” คนตัวเล็กเริ่มถามเสียงเข้มเมื่อคนตัวโตยังยียวนไม่ยอมตอบ

            “เปล่า ไม่มีอะไร”

            “ไม่เชื่อ”

            “งั้นก็ขึ้นมาดิ” แฟรงค์ลุกออกจากโต๊ะแล้วยื่นมือไปตรงหน้า พราวดาวว่ายมาเกาะขอบสระว่ายน้ำ เงยหน้ามองชายหนุ่ม “ไม่อยากรู้เหรอว่าผู้จัดการโทร. มาทำไม”

            “อย่ามาเจ้าเล่ห์”

            “ฮึ...ขึ้นมาก่อน เดี๋ยวปอดบวมเล่นงาน กูไม่ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลนะ”

            “ทะลึ่ง!” เพราะสายตาเขาที่จดจ้องแต่หน้าอก เธอจึงเอ็ดแล้วกระโดดขึ้นมานั่งขอบสระ แฟรงค์ชักมือกลับแล้วเดินไปเอาเสื้อคลุมมาให้พราวดาวอีกรอบ “โทรศัพท์มือถือฉันอยู่ไหนแฟรงค์” นางแบบสาวเดินนวยนาดมาหาโทรศัพท์มือถือที่โต๊ะแต่กลับว่างเปล่า มองไปหาแฟรงค์อีกทีก็พบว่าเขาหมุนควงมันเล่นอยู่

            “อยากได้เหรอ ให้กูเอาดิ”

            “พูดไม่รู้เรื่อง”

            “งั้นโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้คงไม่จำเป็นแล้วละ”

            จ๋อม!

            โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูถูกโยนลงไปในน้ำโดยฝีมือแฟรงค์ เขาไม่สะทกสะท้านกับการกระทำของตนเองเลยสักนิด แถมยังยิ้มมุมปาก มองหน้าเธออย่างยียวนกวนโทสะพราวดาว แต่หากเธอคล้อยตามเขา อาจจะเป็นประสาทตายไปแล้วก็ได้ เพราะงั้นเธอจึงไม่แสดงออกว่ากำลังโกรธเขาอยู่

            “เอาละ ฉันรู้ว่านายอยากทำอะไรก็ทำได้ ไม่ต้องเกรงใจใคร แต่การกระทำของนายบางทีมันก็ใช้ไม่ได้สำหรับฉัน เพราะงั้นลงไปเอาโทรศัพท์ของฉันขึ้นมา” ร่างเล็กเท้าสะเอวออกคำสั่งมาเฟียหนุ่ม

            “บอกแล้วไง ถ้ามีข้อแลกเปลี่ยนเยอะเกินไปมันก็ไม่สนุก ยอมกันง่าย ๆ ตั้งแต่แรกก็จบ”

            “อยากให้ยอมง่าย ๆ ก็ไปหาผู้หญิงที่ยอมให้นายเอาง่าย ๆ สิ ชอบไม่ใช่เหรอ”

            “เอาง่ายไปก็น่าเบื่อ” มาเฟียหนุ่มจิ๊ปากด้วยความเบื่อหน่ายแล้วหันหลังเดินเข้ามาในห้องพัก พราวดาวกลอกตากับความเอาแต่ใจของแฟรงค์ แต่ทว่าจังหวะที่เธอจะกระโดดลงไปเอาโทรศัพท์ ลูกน้องเขาก็เดินมารั้งตัวเธอออกจากขอบสระฯ แล้วก็ลงไปเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาให้พราวดาว

            “ดีนะโทรศัพท์กันน้ำ ไม่งั้นนะ...” นางแบบสาวบ่นอุบแล้วเดินเข้ามาในห้องพัก แฟรงค์นั่งเล่นเปียโนสบายใจเฉิบ            “จะกลับแล้วนะ พรุ่งนี้ฉันก็ไม่ได้ว่างมาหานายด้วย ถ้าเกิดเสี้ยนขึ้นมาก็ใช้มือ...ไปก่อนนะ” พราวดาวทำท่ารูดรั้งมืออย่างทะลึ่ง แล้วจึงเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุด

            เสียงเปียโนดังก้องไปทั่วห้องพักสุดหรูหรา คลอกับเสียงฮัมเพลงของแฟรงค์ พราวดาวที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จ เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองเขาผ่านแววตาที่ยากจะอธิบายความรู้สึกนี้

            “ฉันกลับแล้วนะ”

            “...” คำพูดของพราวดาวไม่ได้รับความสนใจจากแฟรงค์ เขายังจดจ่อกับการเล่นเปียโน เหมือนภายในห้องนี้มีแค่เขากับเปียโนตัวโปรดนั้น

            พราวดาวเดินออกมาจากห้องชายหนุ่มก็พบกับลูกน้องของแฟรงค์ที่เตรียมพร้อมจะไปส่งเธอที่คอนโด โดยไร้ซึ่งร่างหนาของผู้เป็นเจ้านายพวกเขาเดินมาส่งเธออย่างที่เคยทำ

            เกือบครึ่งชั่วโมงที่เธอนั่งอยู่ในรถยนต์หรู ไม่นานก็มาจอดสนิทอยู่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโดมิเนียมพราวดาว นางแบบสาวเปิดประตูก้าวลงจากรถ คลี่ยิ้มให้ลูกน้องแฟรงค์เล็กน้อยแล้วเดินฝ่าความมืดสลัวไปเข้าลิฟต์ขณะเดียวกันรถลูกน้องแฟรงค์ก็เคลื่อนตัวออกไปเช่นกัน

            เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของคนสองคนเดินตามหลังพราวดาวมาห่าง ๆ หญิงสาวหอบหายใจแรงเมื่อรู้ตัว เธอกำสายกระเป๋าแน่น ล้วงลงไปหยิบสเปรย์พริกไทยที่ผู้จัดการซื้อให้ใช้ยามฉุกเฉิน

            หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เธอจะวิ่งเข้าไปในลิฟต์ แต่ทว่าสองคนนั้นก็รีบวิ่งตามเหมือนกัน

            “อ๊ะ!”

            ปึก!

            พราวดาวถลามาตามแรงกระชากผม เธอล้มลงจนหัวเข่ากระแทกกับพื้นอย่างแรง

            “คนสวย...คนสวยนี่ใครก็อิจฉานะว่าไหม”

            “พวกแกเป็นใคร! อย่านะ” หญิงสาวหยิบสเปรย์พริกไทยออกมาแล้วฉีดใส่หน้าสองหนุ่มจนพวกเขาร้องโอดโอย เธอจึงใช้โอกาสนั้นรีบลุกขึ้น วิ่งออกมาได้เพียงสองก้าวก็ถูกรวบแขนไว้

            เพียะ!

            หลังมือหนาฟาดเข้าที่ข้างแก้มพราวดาวอย่างแรง เธอพยายามสู้จนลืมความเจ็บปวด แต่ทว่าลูกน้องแฟรงค์ก็กลับมาช่วยทัน ปืนสองกระบอกจ่อขมับสองหนุ่มร่างสูงใหญ่ ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาช่วยพราวดาว

            “คุณพราวเจ็บตรงไหนไหมครับ”

            “พราวโอเคค่ะ” เธอตอบกลับพลางเช็ดเลือดออกจากมุมปาก แต่แปลกที่ตอนนี้เธอรู้สึกน้อยใจให้แฟรงค์มาก ๆ

            “ผมจะจัดการเอง ขึ้นห้องเถอะครับ”

            “ค่ะ...”