เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6
บทล่าสุด
กลิ่นสวาทล่มเมือง บทที่ 9
ฉันกัดริมฝีปากแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ส่งเสียงร้องออกมา เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะทำให้สามีตื่นขึ้นมาเห็นสภาพนี้แต่ความสุขสมที่ได้รับมันรุนแรงเหลือเกิน รุนแรงเสียจนฉันไม่เคยสัมผัสได้จากตัวสามีเลยสักครั้งยิ่งไปกว่านั้น คุณหลิวดูเหมือนจะจงใจท้าทายความตาย เขาใช้ร่างของสามีฉันต่างเตียงโยก รุกรานร่างกายของฉันอย่างหนักหน่วงอยู่บนตัวเขา แถมยังบังคับให้ฉันคอยจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของสามีอยู่ตลอดเวลาได้ทำเรื่องอย่างว่ากับบอสหลิว บนร่างของสามีตัวเองมันช่างน่าอับอายเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกันมันก็กระตุ้นความตื่นเต้นจนถึงขีดสุด!สุดท้ายฉันก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ฟันที่ขบกันไว้คลายออก พลางปล่อยเสียงครางกระเส่าที่เปี่ยมไปด้วยตัณหาออกมาบอสหลิวดูจะฮึกเหิมเป็นพิเศษ “ใช่... แบบนั้นแหละ ตักตวงความสุขให้เต็มที่เลย สามีคุณไม่ตื่นขึ้นมาหรอก!”ในตอนนั้น ฉันรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเพียงเรือลำน้อยท่ามกลางมหาสมุทรที่ต้องเผชิญกับพายุฝนอันบ้าคลั่ง เพียงแค่คลื่นยักษ์ลูกเดียวซัดสาดเข้ามา เรือลำนี้ก็แทบจะอับปางลงไม่เพียงเท่านั้น ความปรารถนาที่หลับใหลอยู่ลึกที่สุดในใจถูกบอสหลิวปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ จ
กลิ่นสวาทล่มเมือง บทที่ 8
ฉันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ “อย่าค่ะ!”ตั้งใจจะขัดขืนเต็มที่ แต่กลับถูกบอสหลิวเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “ถ้าทำเสียงดังจนเล่าหลี่ตื่นมาเจอเรื่องของเราสองคนเข้า มันจะไม่ค่อยดีเอาได้นะ!”ร่างกายของฉันสั่นสะท้านขึ้นมาทันที วินาทีที่ฉันเผลอขาดสติไปนั้น บอสหลิวก็จู่โจมจนสำเร็จเขาเริ่มรุกรานผ่านเนื้อผ้าชุดนอนตัวบางอย่างย่ามใจ ทำให้ร่างกายของฉันร้อนผ่าวและเสียวซ่านไปทุกรูขุมขนจนสุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่อยู่ น้ำนมไหลซึมออกมาจนเปียกโชกไปทั้งเสื้อ...ด้วยความที่ฉันเป็นคนไวต่อสัมผัส พอถูกบอสหลิวกระตุ้นแบบนี้ ร่างกายก็พลอยอ่อนปวกเปียกจนแทบไร้เรี่ยวแรงยิ่งไปกว่านั้น ฤทธิ์จากแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปยิ่งทำให้อารมณ์ความต้องการที่ว่างเปล่าในร่างกายถูกกระตุ้นได้ง่ายขึ้นไปหลายเท่าตัวในสภาพกึ่งเต็มใจกึ่งขัดขืน ฉันปล่อยให้คุณหลิวทำตามใจชอบ มือใหญ่ของเขาเริ่มรุกรานลึกเข้าไปภายใต้ชายกระโปรง“เชี่ยนเชี่ยน ปกติคุณไม่ค่อยได้ทำเรื่องอย่างว่ากับสามีเหรอ? หรือว่าเขาจะไม่ได้เรื่องจนตอบสนองคุณไม่ได้ ดูสิ... น้ำหวานไหลออกมาจนหยุดไม่อยู่แล้วนะ...” บอสหลิวไม่เพียงแต่ใช้มือ แต่ยังใช้คำพูดรุกรานเพื่อกระตุ้นอารมณ
กลิ่นสวาทล่มเมือง บทที่ 7
ทว่าสามีของฉันกลับยอมแพ้เสียแล้ว ตั้งแต่เริ่มจนจบกินเวลาไปไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำเขานอนฟุบหมดสภาพอยู่ข้างกายฉัน เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของเขา ฉันก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร ทำเพียงแค่พูดปลอบใจไปคำหนึ่ง “ไม่เป็นไรค่ะ สงสัยช่วงนี้คุณคงจะเหนื่อยเกินไป”ความจริงเราต่างก็รู้ดีว่านั่นเป็นแค่คำพูดปลอบใจเท่านั้นฉันเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ ภายใต้สายน้ำอุ่นฉันอดไม่ได้ที่จะใช้ผ้าขนหนูขัดถูร่างกายตัวเองอย่างแรงความต้องการมันรุนแรงเป็นพิเศษ!ถึงแม้ในใจจะโหยหามากแค่ไหน แต่ฉันก็ทำได้เพียงข่มใจสะกดกั้นเอาไว้เพราะกลัวว่าถ้าสามีมาเห็นเข้า เขาจะยิ่งรู้สึกต่ำต้อยและเสียความมั่นใจหลังจากอาบน้ำเสร็จฉันกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นสามีแต่งตัวเรียบร้อยแล้วและกำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาขณะที่ฉันกำลังจะหยิบมาสก์หน้ามาแปะ เขาก็วางสายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “ที่รัก เดี๋ยวบอสหลิวจะมาที่บ้านนะ คุณช่วยเก็บกวาดบ้านหน่อย แล้วก็ไปหยิบเหล้าเหวินอันที่ได้มาจากบ้านเกิดตอนตรุษจีนออกมาด้วย ผมจะดื่มกับคุณหลิวสักหน่อย”พอได้ยินชื่อบอสหลิว หัวใจของฉันก็เต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความประหม่า จนเผลอถามออกไปว่
กลิ่นสวาทล่มเมือง บทที่ 6
พอถูกสายตาของเธอจับจ้อง ฉันก็เริ่มกระวนกระวายจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยกมือขึ้นปิดบดบังคอเสื้อตามสัญชาตญาณ“คุณครับ พอดีตอนเสี่ยวเหอมาถึงบ้านเรา เธอเปียกฝนไปทั้งตัวเลย ผมกลัวว่าตอนเธอให้นมจะทำตงตงเปียกฝนจนไม่สบายไปด้วย ก็เลยให้เธอไปอาบน้ำแล้วเอาชุดที่คุณซื้อทิ้งไว้เมื่อสองปีก่อนมาให้ใส่ คุณคงไม่ถือสาใช่ไหม?” บอสหลิวรีบส่งยิ้มพลางอธิบายช่วย“ไม่เป็นไรค่ะ มิน่าล่ะฉันถึงว่ามันดูคุ้นๆ”สีหน้าของหยางม่านนีดูผ่อนคลายลง “ฉันก็ว่าอยู่ เชี่ยนเชี่ยนไม่น่าจะชอบแต่งตัวสไตล์นี้ อ้อ แล้วตงตงเป็นยังไงบ้างคะ?”“ทานอิ่มแล้วก็หลับไปแล้วค่ะ” ฉันรีบตอบทันควัน “พี่หยางคะ พอดีที่บ้านฉันมีธุระด่วน ขอตัวกลับก่อนนะคะ!”หยางม่านนีตั้งใจจะชวนฉันอยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน แต่เพราะความรู้สึกผิดมันค้ำคอจนฉันไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอ ได้แต่ยกข้ออ้างส่งเดชแล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากบ้านมาทันทีพอถึงบ้าน สิ่งแรกที่ฉันทำคือถอดชุดนั้นออกแล้วรีบซักนำไปตากให้แห้งชุดนี้ราคาค่อนข้างสูง พรุ่งนี้ฉันคงต้องเอาไปคืนแม้ในใจจะอยากคิดบัญชีกับบอสหลิวที่ทำรุ่มร่าม แต่เขาก็เป็นถึงนายจ้าง ฉันจะไปเอาความกล้ามาจากไหนตอนหกโมงเย็น สามีของฉันกลับม
กลิ่นสวาทล่มเมือง บทที่ 5
ในใจของฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อสามี ได้แต่คอยปลอบใจตัวเองเงียบๆ ว่าเป็นเพราะบอสหลิวใช้กำลังบังคับและฉันเองก็ไม่อาจขัดขืนเขาได้อีกอย่าง ฉันกำลังทำงานให้เขาอยู่ ถ้าเกิดขัดใจจนทำให้เขาโกรธขึ้นมา เงินเดือน 75,000 ของฉันคงต้องมลายหายวับไปแน่!เพื่อเงินแท้ๆฉันเลยต้องจำใจทน...“เชี่ยนเชี่ยน ขาของคุณนี่สวยจริงๆ ทั้งเนียนทั้งเรียบยาวหยั่งกับหยกเนื้อดีเลย...”บอสหลิวไม่ได้รีบร้อนที่จะลิ้มรสหยาดน้ำนมต่อ แต่กลับเลื่อนมือมาลูบไล้ไปตามเรียวขาของฉันอย่างย่ามใจไม่รู้ว่าคำพูดของเขาคือคำชมจากใจจริง หรือแค่ต้องการจะปั่นหัวฉันกันแน่ฉันซบหน้าลงกับอกของเขา รู้สึกได้ว่าใบหน้ามันร้อนผ่าว และภายในร่างกายก็คล้ายกับมีกองไฟขนาดย่อมกำลังแผดเผาอยู่รำไร“อย่าสะกดกลั้นอารมณ์เลยเชี่ยนเชี่ยน เรื่องความรักความใคร่ระหว่างชายหญิงมันเป็นเรื่องธรรมชาติ สบายใจเถอะ เสร็จเรื่องนี้แล้วผมจะชดเชยให้คุณอย่างงาม...”คำพูดของเขาเปรียบเสมือนยาที่ช่วยให้ฉันสงบจิตใจลงได้ ความรู้สึกผิดที่มีต่อสามีดูเหมือนจะเบาบางลงไปถนัดตาทว่าในจังหวะที่บอสหลิวกำลังจะก้าวข้ามเส้นไปไกลกว่านั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นทั้
กลิ่นสวาทล่มเมือง บทที่ 4
ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตแล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง ความเสียวซ่านที่แผ่ซ่านไปทุกรูขุมขนทำให้ฉันเผลอหลุดเสียงครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่“อื้อ...” ทันทีที่เสียงนั้นหลุดออกมา ฉันก็เพิ่งได้สติ รีบขบเม้มริมฝีปากล่างแน่น พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของบอสหลิวทว่าเขากลับกำลังมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินเสียงอันน่าอายของฉันเข้าเต็มเปาสองหูแล้ว“เชี่ยนเชี่ยน คุณนี่ไวต่อสัมผัสจริงๆ นะ แค่สะกิดนิดสะกิดหน่อยก็มีอารมณ์ซะแล้ว” เขาหัวเราะร่วนอย่างย่ามใจ“บอสหลิว อย่าพูดเหลวไหลสิคะ... อ๊ะ!”ยังไม่ทันขาดคำ บอสหลิวก็เพิ่มน้ำหนักมือ บีบเค้นยอดอกที่ชูชันของฉันอย่างเอาแต่ใจเขาซบหน้าลงกับความนุ่มนวล พลางพึมพำคำพูดอู้อี้อยู่ในลำคอฉันรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี อยากจะบอกให้เขาหยุดพูดเสียที แต่ในใจกลับมีความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกสัมผัสที่รุกรานและดุดันนั้นทำให้ร่างกายของฉันสั่นสะท้านจนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนอา... มันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน!ท่ามกลางเสียงกระเส่าอันน่าประหลาด ฉันเห็นหยาดน้ำนมสีขาวไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา ความรู้สึกอับอายในใจทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ม
