บทที่ 2

“ผมนึกว่าคุณยังไม่ได้เริ่มอาบน้ำเลยเอาเสื้อผ้ามาให้ เห็นประตูไม่ได้ล็อกไว้... ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

บอสหลิวรีบถอยหลังออกไปพลางอธิบาย ดูเหมือนเขาจะตกใจกับท่าทีของฉันไม่น้อย

ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวจนแดงเถือกไปหมด ไม่รู้จะเลือกปกปิดหน้าอกหรือส่วนสงวนข้างล่างดี

แต่เจ้าหน้าอกเจ้ากรรมดันไวต่อสัมผัสขึ้นมาเพราะสายตาของชายหนุ่มเมื่อครู่ น้ำนมหยดหนึ่งไหลร่วงลงมาตามหน้าท้อง ผ่านสะดือลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยดลงบนกึ่งกลางกายสาวในที่สุด

ชายหนุ่มถึงกับตาค้าง เขามองตามหยดน้ำสีขาวนวลนั้นจนไปหยุดอยู่ที่จุดลี้ลับของฉัน

และในขณะเดียวกัน ฉันก็สังเกตเห็นความแข็งขึงที่เป้ากางเกงของเขาซึ่งนูนเด่นออกมาอย่างชัดเจน

ใบหน้าของฉันร้อนฉ่าจนแทบระเบิด

เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของฉันเขาก็ได้สติ รีบวางชุดลงแล้วหมุนตัวเดินออกไป

“ชุดนั้นภรรยาผมซื้อไว้เมื่อสองปีก่อน ไม่เคยใส่เลยสักครั้ง เป็นของใหม่ทั้งหมด ถ้าคุณไม่รังเกียจ อาบน้ำเสร็จแล้วก็เปลี่ยนใส่ชุดนั้นเถอะครับ” เสียงของเขาดังแว่วมาจากข้างนอก

ฉันขานรับในลำคอ แผ่นหลังพิงแนบไปกับบานประตู หัวใจเต้นโครมครามรัวเร็วราวกับเสียงกลอง

ในหัวยังสลัดภาพ‘สิ่งนั้น’ ของเขาไม่ออกเลย

ฉันก้มมองร่างกายตัวเองด้วยความเขินอาย พอสายตาปะทะเข้ากับรอยคราบน้ำนมนั้นก็รู้สึกเหมือนถูกไฟลวกจนต้องรีบลุกขึ้นเปิดฝักบัวเพื่อชะล้างร่องรอยนั้นทิ้งไป

หลังจากรีบอาบน้ำจนเสร็จ ฉันก็หยิบชุดที่คุณหลิวเตรียมไว้มาสวม

มันเป็นชุดเดรสสีดำแขนกุด เนื้อผ้าลื่นละมุนราวกับผ้าไหม ดูแล้วราคาน่าจะหลายหมื่น

นอกจากชุดเดรสแล้ว ยังมีกางเกงในลายเสือดาวที่ยังไม่แกะห่ออีกตัว

แต่พอฉีกซองออกมา ฉันก็ถึงกับหน้าร้อนวูบ เพราะมันเป็นกางเกงในทรงเซ็กซี่ที่เน้นลูกไม้ซีทรูโปร่งใสแทบจะทั้งตัว

พอสวมเข้าไปแล้ว มันเผยให้เห็นส่วนลับแบบรำไร ดูเย้ายวนยิ่งกว่าตอนไม่ใส่เสียอีก

บางทีที่บ้านของเจ้านายอาจจะไม่มีเสื้อผ้าแบบปกติเหลืออยู่แล้ว และมันก็เป็นแค่กางเกงในตัวใน... คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ฉันฝืนใจใส่ชุดจนเสร็จ แต่แล้วก็พบว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่กางเกงใน แต่กลับเป็นชุดเดรสตัวนี้ต่างหาก

มันเป็นเดรสคอวีที่แหวกลึกมาก!

ประกอบกับบอสหลิวไม่ได้เตรียมบราไว้ให้ พอสวมชุดนี้เข้าไป หน้าอกอวบอัดทั้งสองข้างจึงโผล่พ้นขอบผ้าออกมาเกินครึ่ง เผยให้เห็นร่องอกลึกจนน่าหวาดเสียว ยอดปทุมถันชูชันเสียดสีกับเนื้อผ้าไหมที่ลื่นละเอียด ทุกครั้งที่ขยับกาย ความเสียวซ่านเล็กๆ จากการเสียดสีทำให้ฉันเผลอหนีบขาเข้าหากัน และเพียงไม่นานตรงยอดอกของชุดเดรสก็เริ่มเปียกชื้นขึ้นมาอีกครั้ง

มันเป็นชุดที่ดีจริงๆ นั่นแหละ... แต่สภาพแบบนี้ ฉันจะเดินออกไปได้ยังไงกัน

พอมองดูเสื้อผ้าชุดเก่าที่เปียกโชกกองอยู่บนพื้น มันก็เละเทะจนใส่ต่อไม่ได้แล้ว

ฉันกัดฟันกรอด ตัดสินใจว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด!