ตอนที่ 4 : กลิ่นที่พรากจาก

“หอม...หอมมาก”

กลิ่นแก้วพึมพำ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความทึ่ง ก่อนที่ความรู้สึกบางอย่างจะตีตื้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

มันคือความรู้สึก ‘เศร้า’

เศร้าลึกซึ้งจนหัวใจปวดหนึบและเต้นช้าลงราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก ภาพสเตชันปรุงน้ำหอมตรงหน้าเริ่มพร่ามัว

ไม่ใช่เพราะกลุ่มควันเทียน...แต่เป็นเพราะหยาดน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

กลิ่นร่ำที่ลอยอวลอยู่รอบตัวไม่ได้ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่มันแบกเอาความหนักอึ้ง ความคิดถึงที่ลึกล้ำ และความโดดเดี่ยวแสนทรมานมาด้วย มันคือกลิ่นของการรอคอย...รอใครสักคนที่ไม่มีวันกลับมา

‘พี่จักกลับมาหาเจ้า...รอพี่หนา...แม่แก้ว...’

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของใครบางคนดังแว่วเข้ามาในหัว มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินผ่านหู แต่มันดังก้องอยู่ในความทรงจำที่แตกสลาย สะท้อนไปมาอยู่ในห้วงความคิด

กลิ่นแก้วยกมือสั่นเทากุมหน้าอกซ้าย ลมหายใจเริ่มติดขัด หญิงสาวพยายามสูดอากาศเข้าปอดเพื่อเรียกสติ แต่ยิ่งสูด กลิ่นร่ำกำยานก็ยิ่งไหลทะลักราวกับแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด อุณหภูมิในห้องคอนโดหรูลดฮวบจนหนาวเยือกถึงกระดูก

“เป็น...อะไรไปเนี่ย...”

เธอพึมพำเสียงสั่น พยายามกะพริบตาถี่ไล่น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ความรู้สึกบีบคั้นในอกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

มวลความหอมตลบอบอวลเข้มข้นจนบรรยากาศในห้องบิดเบี้ยว ภาพตู้เย็นกับชั้นวางทีวีตรงหน้าหมุนคว้าง ความเวียนหัวจู่โจมพร้อมกับความง่วงงุนที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

เปลือกตาของกลิ่นแก้วหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แขนขาชาหนึบ หมดเรี่ยวแรงดื้อๆ หญิงสาวสะบัดหัวแรงๆ ทิ้งบีกเกอร์และโหลอบควันเทียนไว้บนโต๊ะ สองเท้าก้าวสะเปะสะปะออกจากโซนห้องนั่งเล่น โลกทั้งใบเอียงวูบวาบ แต่กลิ่นกำยานยังคงตามติดเป็นเงา

ร่างเพรียวพาตัวเองพ้นประตูห้องนอนมาได้แค่ไม่กี่ก้าวก็หมดแรง กลิ่นแก้วทิ้งตัวคว่ำหน้าลงบนเตียงหนานุ่มอย่างหมดสภาพ สติของเธอดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิด ท่ามกลางกลิ่นร่ำควันเทียนที่ยังคงลอยอวล...ตามมาหลอกหลอนถึงในห้วงนิทรา

ความมืดมิดคงอยู่แค่ไม่กี่อึดใจ ก่อนที่สติจะค่อยๆ ถูกกระชากกลับมา หญิงสาวรู้สึกตัวเต็มที่ว่ากำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง สัมผัสได้ถึงความนุ่มของปลอกหมอน ได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจตัวเอง

แต่ทว่า...พอพยายามจะพลิกตัว ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกหล่อด้วยตะกั่ว

เกิดอะไรขึ้น...

กลิ่นแก้วกรีดร้องในใจ พยายามสั่งให้ปลายนิ้วขยับ แต่ร่างกายไม่ตอบสนอง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งเหมือนถูกตรึงไว้กับเตียง

ความตื่นตระหนกแล่นริ้ว นี่มันสภาวะ ‘ผีอำ’ สมองตื่นแต่ร่างกายหลับลึก หญิงสาวพยายามปลอบใจตัวเองด้วยหลักวิทยาศาสตร์ สูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ...

เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นได้เพียงครึ่งเดียว มุมมองจากบนเตียงหันออกไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ปกติแล้วมันคือวิวแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ...แต่คืนนี้ ตรงหน้าต่างกระจกที่ควรจะว่างเปล่า กลับมีเงาดำทะมึนของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่!

มันดำสนิท รูปร่างบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นผู้หญิง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ คือเครื่องแต่งกายของเงานั้น ห่มผ้าแถบเฉียงทาบไหล่ ปลายผ้าพลิ้วไหว ท่อนล่างเป็นโจงกระเบน ผมยาวปล่อยสยายยุ่งเหยิง

‘ใคร...’

ลำคอตีบตันเหมือนถูกบีบรัด มีเพียงเสียงครางอืออาเล็ดลอดออกมา ภาพเงาผู้หญิงในชุดไทยโบราณที่ยืนทาบทับแสงไฟกะพริบของตึกระฟ้า สร้างความสยดสยองจนอธิบายไม่ถูก

เงาดำริมหน้าต่าง...เริ่มขยับ

มันเชื่องช้า กระตุก และแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด ลำตัวท่อนบนค่อยๆ บิดหันกลับมาทางเตียงช้าๆ กลิ่นแก้วภาวนาขอให้ตัวเองหลับตาได้ ขอให้อะไรก็ได้มาปลุกเธอจากฝันร้ายนี้ที

แต่ดวงตากลับถูกตรึงให้จดจ้องเงามืดนั้นหันมาเผชิญหน้า ใบหน้าของเงานั้นมีเพียงความมืดมิด มองไม่เห็นแม้กระทั่งปากหรือดวงตา แต่กลิ่นแก้วกลับรับรู้ได้ชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองมา...

อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ทันใดนั้น เสียงกระซิบแหบพร่า เย็นเยียบ และยานคางก็ดังก้องขึ้นในหัว

“ใน...ที่...สุด...”

กลิ่นแก้วน้ำตาไหลพราก ความกลัวพุ่งทะยานถึงขีดสุด ร่างกายสั่นสะท้านอยู่ข้างใน

“ก็...เจอ...”