LOGINShare
ตอนที่ 5 : ปริศนาเรือนไทย
publish date:
2026-08-02 23:41:45"เฮือก!!"
กลิ่นแก้วสะดุ้งสุดตัวเด้งลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างกับติดสปริง หญิงสาวอ้าปากหอบหายใจเหมือนคนเพิ่งโผล่พ้นน้ำ
“แฮ่ก...แฮ่ก...”
เธอกุมหน้าอกซ้าย หัวใจเต้นกระหน่ำจนเจ็บร้าว เหงื่อแตกพลั่ก กวาดสายตามองไปรอบห้องนอนอย่างระแวดระวัง
ห้องยังคงเปิดไฟสลัว ทุกอย่างอยู่ที่เดิม และเมื่อตวัดสายตาไปที่หน้าต่าง...ว่างเปล่า ไม่มีเงาดำของผู้หญิงชุดไทย มีแค่แสงไฟจากตึกระฟ้าและหยดน้ำฝน ทุกอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“แค่ฝัน...แกแค่เหนื่อยเกินไปแก้ว แค่เพ้อเจ้อไปเอง...”
หญิงสาวพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ผลข้างเคียงของความเครียดจากการทำงานหนัก
ทว่า...ในมวลอากาศเย็นฉ่ำของห้องนอน...กลิ่นควันเทียนอบขี้ผึ้งผสมกำยานและเปลือกชะลูดที่แสนเยือกเย็นนั้น...ยังคงลอยอวลบางเบา
คล้ายกับเพิ่งมีใครบางคนเดินผ่านเตียงของเธอไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน...และมันไม่ใช่ความฝัน
...
แดดยามสายสาดทะลุฟิล์มรถยนต์ไฟฟ้าที่กำลังแล่นฉิวไปชานเมืองฝั่งตะวันตก เสียงดนตรีป็อปดังคลอไปกับเสียงเจื้อยแจ้วของพรีมที่กำลังนั่งไขว่ห้างเติมลิปกลอสหน้ากระจกบังแดด
“แก...ฉันตื่นเต้นมาก โลเคชันวันนี้คือแรร์ไอเทมสุดๆ เจ้าของเรือนไทยที่นี่หวงที่โคตรๆ ไม่เคยเปิดให้กองถ่ายไหนเช่าเลยนะเว้ย ฉันใช้เส้นสายพี่ที่รู้จักกราบกรานอยู่นานกว่าเขาจะยอมให้พวกเราเข้าไปดูสถานที่”
“อืม...ก็ดี” กลิ่นแก้วตอบรับเรียบๆ มือที่จับพวงมาลัยเกร็งแน่นกว่าปกติ ภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มซ่อนรอยคล้ำใต้ตาที่แม้แต่คอนซีลเลอร์ตัวท็อปก็เอาไม่อยู่
“เป็นไรเนี่ย หน้าตึงเชียว แฮงก์น้ำหอมเมื่อคืนเหรอ” พรีมพับกระจกเก็บแล้วหันมามอง
“เห็นอ่านไลน์ไม่ตอบนึกว่าสลบไปแล้ว สรุปสูตรโบราณนั่นเวิร์กปะ”
“ฉันเททิ้งไปแล้ว” กลิ่นแก้วตอบหน้าตาย พยายามซ่อนความวูบโหวงในใจที่ดันไปทำลายของล้ำค่าทิ้ง
“เฮ้ย! ทำไมอ่ะ”
“กลิ่นมันพุ่งเกิน ฉันว่ายังไม่ค่อยลงตัว คงต้องปรับอีกเยอะ”
เธอเลือกที่จะโกหกหน้าตาย ใครจะกล้าบอกเพื่อนว่าเจอเงาผู้หญิงชุดไทยมายืนจ้องหน้าจนสติแตก
“แล้วนี่สรุปเราต้องเข้าไปลึกแค่ไหนเนี่ย แมปมันพาเลี้ยวเข้าซอยยิบย่อยจนฉันงงไปหมดแล้ว”
“ตามแมปไปเลยแก อีกแค่สองกิโลฯ” พรีมชะโงกหน้าดูจอ
กลิ่นแก้วถอนหายใจ เลี้ยวรถเข้าซอยแคบๆ สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากตึกแถวเป็นกำแพงอิฐเก่าสลับต้นไม้ใหญ่ครึ้มทึบ ไม่นานรถก็จอดสนิทหน้าประตูกำแพงอิฐมอญสีแดง บานประตูไม้สักขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านดูเก่าแก่และมีมนต์ขลังจนต้องเผลอกลั้นหายใจ
“ถึงแล้ว! แก...แค่ประตูหน้าก็ขนลุกซู่แล้วปะ โคตรขลัง!” พรีมกรี๊ดเบาๆ รีบคว้ากระเป๋าเปิดประตูลงไปทันที
กลิ่นแก้วสูดลมหายใจลึก ดับเครื่องแล้วก้าวตามลงไป ทันทีที่ปลายรองเท้าส้นสูงแตะพื้นกรวด ความร้อนระอุของแดดก็ปะทะหน้า ทว่ากลับสู้ความรู้สึกหนาวเยือกที่ลอบเร้นในอกไม่ได้เลย ภาพรถยนต์ไฟฟ้ากับแฟชั่นแบรนด์เนมของพวกเธอ ดูผิดที่ผิดทางราวกับมายืนอยู่ตรงรอยต่อของกาลเวลา
พรีมกดกริ่งทองเหลืองข้างประตู ไม่นานบานประตูไม้ก็ถูกเปิดออกโดยชายวัยกลางคนในชุดผ้าม่อฮ่อม ท่าทางสุภาพ
“คุณพรีมกับคุณกลิ่นแก้วใช่ไหมครับ เชิญด้านในเลยครับ เจ้านายรออยู่ที่ชานเรือนแล้ว”
กลิ่นแก้วและพรีมก้าวข้ามธรณีประตู ด้านหลังกำแพงคือโลกอีกใบ ต้นไม้ยักษ์หลายสิบต้นแผ่ร่มเงาจนแดดแทบส่องไม่ถึง อุณหภูมิลดฮวบจนเย็นเยียบเหมือนเปิดแอร์ทิ้งไว้
เมื่อเดินลัดเลาะตามทางเดินแผ่นหิน เรือนไทยไม้สักทองขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น ความวิจิตรของหน้าจั่วแกะสลักและเสาไม้สักต้นใหญ่ดูรุ่งเรืองและน่าเกรงขามจนคนมองรู้สึกตัวเล็กลงถนัดตา
“โอ้โห...แก้ว แกดูดิ” พรีมกระซิบตาโต ยกมือถือขึ้นมากดถ่ายภาพรัวๆ
“โปรดักชันอลังการงานสร้างสุด แบรนด์เราต้องปังแน่ๆ งานนี้ โคตรสวยอ่ะแก!”
แต่กลิ่นแก้วกลับไม่ได้ยินที่เพื่อนพูดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาใต้กรอบแว่นเบิกกว้าง หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทันทีที่สายตากวาดมองไปรอบเรือน ความรู้สึกประหลาดก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ
มันไม่ใช่ความตื่นเต้น...แต่มันคือความคุ้นเคย
คุ้นเคย...เหลือเกิน
Latest chapter
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 50 : เสียงกระซิบที่แฝงความสะใจ
คำพูดเสียงเรียบไร้การปฏิเสธของปรมัตถ์ ทำให้อากาศรอบตัวกลิ่นแก้วหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้าน ถอยหลังกรูดไปทีละก้าว สองมือที่เคยทุบตีเขาตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงดวงตาช้ำแดงมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรวดร้าว ความเชื่อใจและความหวังสุดท้ายแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี"คุณไม่ได้คิดจะปฏิเสธเลยใช่ไหม..." น้ำเสียงแผ่วเบาสั่นเครือ "ที่คุณเงียบ... เพราะคุณเป็นคนทำมันจริงๆ สินะ"ปรมัตถ์ยังคงยืนนิ่ง แววตาร้าวระบมแต่ไร้คำอธิบายใดหลุดออกจากปากอีก"ฉันไม่น่าหลงเชื่อคำพูดคุณเลยสักนิด!" กลิ่นแก้วเค้นเสียง ตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความผิดหวังจุกอกเธอหมุนตัววิ่งพรวดออกจากห้องใต้บันไดโดยไม่เหลียวหลังเสียงส้นรองเท้ากระทบกระดานไม้เรือนไทยดังกึกก้อง สลับกับเสียงสายฝนสาดกระหน่ำลงมายังหลังคาอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุหอบเอาละอองน้ำเย็นจัดผ่านช่องลมเข้ามาปะทะใบหน้าและเสื้อผ้าจนเปียกชื้น แต่นั่นไม่ได้ช่วยดับความร้อนผ่าวในอกลงได้เลยปรมัตถ์มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ลับหายไปในความมืด ดวงตาคู่คมแดงก่ำคลอน้ำตา ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบเท่าความร้าวรานในใจเขายกเท้าตั้งใจ
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 49 : ยอมรับความเจ็บปวด
คำถามนั้นหลุดออกจากปากกลิ่นแก้ว สะท้อนก้องในห้องใต้บันไดอับชื้น ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานหึ่ง ๆ แทรกผ่านความอึดอัดรอบตัวปรมัตถ์ยืนนิ่ง สายตาหลุบต่ำมองปลายรองเท้า คิ้วเข้มขมวดแน่น ลมหายใจเข้าออกเริ่มหนักและช้าลงกลิ่นแก้วจ้องทุกปฏิกิริยาของเขา เธอรอให้เขาพูด ให้เขาปฏิเสธ หรือหาเหตุผลมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองเหมือนเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีแค่ความเงียบงันในหัวของปรมัตถ์กำลังต่อสู้กับความจริงอันทรมานที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ คำพูดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าเขาจำอะไรไม่ได้... คือคำโกหกแท้จริงแล้ว เขาจำได้ทุกอย่างเขาจำได้ว่าสั่งให้นางพินพากลิ่นแก้วหนีออกไปทางหลังเรือน เขาจำได้ว่าย้อนกลับไปเอาสูตรปลอมในห้องนอนเพื่อใช้ล่อโจร และก่อนจะวิ่งออกไป เขาแวะมาสับกลอนล็อกประตูห้องเครื่องหอมจากด้านนอก เพราะไม่อยากให้พวกโจรได้สูตรจริงไป โดยไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นแก้วที่ห่วงเขา จะแอบย้อนเข้าไปเอาสูตรจริงในห้องนั้นก่อนที่ประตูจะถูกปิดตายเขาโดนพวกโจรฆ่าตายโดยคิดว่าเธอปลอดภัยแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าพวกมันจะย้อนกลับมาที่เรือน พอเข้าห้องเครื่องหอมไม่ได้เพราะติดกลอนและมีแค่ช่องระบ
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 48 : คำถามที่ตอบคุณไม่ได้
ทันทีที่ตัวอักษร ‘คนทรยศกลับมาแล้ว’ สิ้นสุดลงพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในกระจก ความเย็นเยียบและกลิ่นอับของห้องใต้บันไดยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ตอนนี้กลับทำให้หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดระแวง ท่ามกลางหลักฐานที่คลุมเครือและนิมิตที่จงใจปั่นหัวเธอละสายตาจากกระจกเงาที่ดับแสงลง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างเชื่องช้าปรมัตถ์ยืนอยู่ตรงกรอบประตู เสื้อสูทสีเข้มที่เคยเนี้ยบกริบดูหลุดลุ่ย คอเสื้อถูกปลดกระดุมออกเหมือนคนอึดอัด แสงสลัวจากไฟฉายมือถือสาดกระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตา ดวงตาที่เคยเรียบเฉยตอนนี้แดงก่ำและสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็น เขามองเธอที่กอดสมุดบันทึกไว้แนบอก แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดกลิ่นแก้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ความคิดในหัวตีรวน แม้สติจะบอกว่านิมิตและข้อความในสมุดคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบิดเบือนความจริงและชี้นำ โดยจงใจละเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้อง แต่คำสารภาพของเขาก่อนหน้านี้ก็ยังดังก้องในหัว‘ผมเป็นคนฆ่าเธอ’ประโยคนั้นยังฝังลึกอยู่ในควา
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 47 : ภาพที่สะท้อน
ความเงียบในห้องเก็บของใต้บันไดอับชื้นและมืดทึบ ยิ่งนั่งนานก็ยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นแก้วยังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกสำนวนคดีเปื้อนเลือด คำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ ‘ใครเป็นคนล็อกประตู’ มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของอดีตที่หายไป และยังไม่มีใครให้คำตอบได้ทว่าระหว่างที่ความสับสนกำลังก่อตัว ความเย็นเยียบระลอกใหม่ก็พัดวูบเข้าปะทะผิว กลิ่นอับฝุ่นจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งขึ้นมาในอากาศ หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อหางตาสังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมห้องกระจกเงากรอบไม้สักบานเก่าที่เคยวางพิงผนังอิฐอย่างเงียบเชียบ จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา แสงสลัวนั้นไม่ได้เกิดจากไฟฉายในมือเธอ แต่มันเรืองแสงออกมาจากเนื้อกระจกโดยตรง ราวกับกำลังเปิดฉายภาพจากอีกห้วงเวลาหนึ่งกลิ่นแก้วแทบลืมหายใจ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองแผ่นกระจกอย่างไม่อาจละสายตา ภาพที่ปรากฏคมชัด แต่มันกลับถูกหั่นแบ่งเป็นสองเหตุการณ์อย่างชัดเจนเหตุการณ์แรก... ภาพสะท้อนฉายให้เห็นบรรยากาศในห้องเครื่องหอมที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นมุมมองที่ถูกจำกัดไว้แค่ภายในห้องเท่านั้น เธอเห็นร่างของแม่หญิงกลิ่นแก้วในชุดสไบกำลังยืนอยู่หน้าบานประตูไม้กระดานหนา
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 46 : บันทึกการตรวจค้น
ห้องใต้บันไดลับทั้งมืด อับชื้น และคลุ้งด้วยกลิ่นฝุ่นเก่า ความเย็นจากผนังอิฐแผ่ซ่านจนกลิ่นแก้วต้องห่อไหล่ ลมหายใจของเธอควบแน่นเป็นฝ้าขาว แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นไหว หญิงสาวพยายามเรียกสติ เพ่งสายตาลงบนกระดาษเหลืองกรอบของสมุดสำนวนคดีโบราณข้อความหน้านี้ไม่ใช่คำพิพากษาหรือคำให้การมัดตัวฆาตกรอย่างที่คิด แต่เป็นบันทึกการตรวจค้นสถานที่เกิดเหตุอย่างเป็นทางการหลังเพลิงสงบเธอเพ่งมองตัวอักษรสีหมึกจางซีดบนกระดาษสา‘...รายงานบันทึกตรวจค้นซากปรักหักพัง ณ เรือนไม้หอม หลังเปลวเพลิงมอดดับ เจ้าพนักงานเข้าตรวจพื้นที่ พบร่างผู้เสียชีวิตติดอยู่ภายในห้องเครื่องหอมชั้นล่าง บานประตูทางเข้าออกถูกสับกลอนและลงกุญแจเหล็กอย่างแน่นหนาจากภายนอก ผู้เสียชีวิตจึงไม่สามารถเปิดประตูหนีออกมาได้...’กลิ่นแก้วตาค้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่าน นิ้วมือที่เย็นเฉียบแตะไล้ไปตามตัวอักษรบรรทัดถัดไปอย่างระมัดระวัง‘...จากการไต่สวนผู้คนในเรือนใกล้เคียง ต่างให้การว่าช่วงที่เพลิงเริ่มลุกไหม้เป็นยามวิกาล ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์ขณะประตูห้องเครื่องหอมถูกล็อก จึงไร้เบาะแสว่าผู้ใดขังผู้ตาย ล็อกไว้ตั้งแต่เมื่อใด และด้วยเหตุผลใด...’ค
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 45 : ความลับในห้องใต้บันได
บานประตูไม้ลูกฟักที่แง้มอยู่ถูกมือเล็กออกแรงผลักให้เปิดกว้างขึ้น เสียงบานพับฝืดเคืองดังลากยาวสะท้อนในความเงียบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยคลุ้งจนกลิ่นแก้วต้องยกมือขึ้นปิดจมูก หญิงสาวล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเปิดไฟฉาย สาดแสงสีขาวสว่างวาบเข้าไปในความมืดมิดของห้องใต้บันไดพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกทิ้งร้าง กล่องลังไม้ซ้อนทับกัน และหยากไย่ที่เกาะเกี่ยวตามมุมเพดาน แสงไฟในมือของเธอไปสะท้อนเข้ากับตู้เอกสารเหล็กสีเขียวขี้ม้าเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งหลบมุมอยู่ด้านในสุด กลิ่นแก้วเดินเบี่ยงหลบกองผ้าใบเข้าไปใกล้ บนบานประตูตู้มีแม่กุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่คล้องล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาหญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ตู้ที่ถูกปิดตายแน่นหนาขนาดนี้ กระดาษสูตรน้ำหอมของเธอคงไม่มีทางหลุดรอดเข้าไปอยู่ข้างในได้แน่ ๆทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่างเพื่อกลับออกไป เสียงกลไกโลหะก็ดังขึ้นกึกก้องท่ามกลางความคับแคบกริ๊ก!แม่กุญแจทองเหลืองที่เห็นว่าล็อกสนิท กลับดีดตัวเปิดออกเองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสอดแทรกเข้าไปไขกลไก ก่อนที่ห่วงเหล็กหนักอึ้งจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นกระดานเสียงดังทึบกลิ่นแก้
You May Also Like
