ตอนที่ 7 : หวนคืน

“ผมปรมัตถ์ เรียกโปรก็ได้...ยินดีที่ได้พบกันครับ คุณแก้ว”

สรรพนามนั้นฟังดูห่างเหิน ทว่าน้ำเสียงและจังหวะที่เขาเอื้อนเอ่ยชื่อเธอกลับขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณโปร”

ร่างเพรียวพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ฝืนยิ้มส่งไปให้ ทั้งที่ในหัวกำลังตีกันวุ่นวาย ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงนี้คืออะไรกัน กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขาช่วยปัดเป่าความเยือกเย็นของควันเทียนเมื่อครู่ไปจนหมด แต่กลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่อธิบายไม่ได้แทน

“ทีมงานของคุณแจ้งไว้คร่าวๆ แล้วว่าจะใช้ชานเรือนกับโถงด้านล่าง” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ท่าทีดูผ่อนคลายแต่ยังคงรักษาระยะห่าง

“ผมอนุญาตให้ถ่ายทำได้แค่บริเวณที่ตกลงกันไว้ ห้ามเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวเด็ดขาด...โดยเฉพาะห้องปีกซ้ายบนเรือน”

ท้ายประโยค น้ำเสียงทุ้มกดต่ำลง ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในตาของหญิงสาว ราวกับตั้งใจย้ำคำสั่งนี้กับเธอแค่คนเดียว ไม่ใช่พรีม

“รับทราบค่า กฎเป๊ะแค่ไหนทีมเราก็ทำตามได้หมด” พรีมรีบรับคำพร้อมรอยยิ้ม

“รบกวนคุณโปรพาพวกเราดูสเปซหน่อยได้ไหมคะ จะได้กะมุมกล้องถูก”

ร่างสูงนิ่งไปอึดใจ สายตายังคงทอดมองคนที่ยืนเม้มปากแน่น ความเงียบโรยตัวชั่วขณะ ก่อนเขาจะพยักหน้าช้าๆ

“เชิญด้านบนครับ ผมจะพาไปดูห้องโถงก่อน”

โปรเบี่ยงตัวผายมือเชิญให้ทั้งสองก้าวขึ้นบันได ทว่าจังหวะที่เพอร์ฟูมเมอร์สาวกำลังจะก้าวตามเพื่อนขึ้นไป สายตากลับเหลือบเห็นความเคลื่อนไหวด้านหลังเจ้าของเรือน

เสียงฝีเท้าดังเป็นจังหวะดึงความสนใจ ผู้มาใหม่เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาใกล้ ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มดูสบายๆ รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งมาให้ ก่อนที่ดวงตาเรียวใต้กรอบแว่นจะเลิกคิ้วใส่เพื่อนสนิท

“อ้าว มีแขกเหรอวะโปร ไม่เห็นบอกกูเลยว่าจะเปิดเรือนรับสาวสวย”

น้ำเสียงติดตลกทว่าสายตาหลังเลนส์แว่นกลับสแกนสถานการณ์อย่างรวดเร็วและเฉียบขาด

“คุณพรีมกับคุณแก้ว...จากแบรนด์เครื่องหอมที่มาขอเช่าสถานที่” ปรมัตถ์ตอบเสียงเรียบโดยไม่หันไปมองเพื่อน สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหวานราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูด

“อ๋อ...ทีมโปรดักชันนี่เอง” ชายหนุ่มสวมแว่นพยักหน้ารับรู้ ก้าวมายืนขนาบข้างเพื่อนแล้วค้อมศีรษะให้สองสาวอย่างสุภาพปนขี้เล่น

“สวัสดีครับ ผมหมอวิน เป็นเพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งแพทย์ประจำตัวของไอ้เจ้าของเรือนหน้าตึงคนนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

“สวัสดีค่าหมอวิน” พรีมฉีกยิ้มกว้าง สัญชาตญาณเฟรนด์ลี่ทำงานเต็มสูบ

“แหม...เรือนนี้คัดหน้าตาคนเข้าปะคะเนี่ย มีแต่คนหล่อๆ งานดีๆ ทั้งนั้นเลย พรีมชักอยากย้ายออฟฟิศมาตั้งที่นี่แล้วสิ”

คำหยอกล้อเรียกเสียงหัวเราะจากคุณหมอหนุ่ม บรรยากาศอึดอัดเมื่อครู่คลายตัวลงทันตา หญิงสาวลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แอบขอบคุณเพื่อนสนิทที่ช่วยดึงสติเธอกลับมาสู่โลกความจริง

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะหมอวิน” กลิ่นแก้วส่งยิ้มบางให้

“แก้วนะคะ เป็นเพอร์ฟูมเมอร์ของแบรนด์ค่ะ”

“ครับ คุณแก้ว...”

รอยยิ้มของจิตแพทย์หนุ่มจางลงเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นความผิดปกติของเพื่อนสนิท

ในฐานะหมอเจ้าของไข้ที่ดูแลกันมาหลายปี วินรู้ดีว่าปรมัตถ์เผชิญกับภาวะนอนไม่หลับเรื้อรัง บางคืนต้องพึ่งยานอนหลับโดสสูง เขามักเห็นเพื่อนฝันร้าย ละเมอ หรือสะดุ้งตื่นมาเรียกชื่อใครบางคนในอดีตด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด จนบางครั้งเขาต้องหอบผ้าไปนอนด้วย วินพยายามใช้หลักจิตวิทยาอธิบายว่ามันคือปมฝังใจที่สมองสร้างเป็นกลไกป้องกันตัว

แต่สิ่งที่เห็นตอนนี้...หลุดกรอบทุกทฤษฎีที่เขาเคยเรียนมา

สายตาที่โปรใช้มองผู้หญิงชื่อแก้ว ไม่ใช่แววตาของคนเพิ่งรู้จักกัน แต่มันลึกซึ้ง โหยหา และเจ็บปวดราวกับแผลเหวอะหวะถูกสะกิดเปิดอีกครั้ง

ที่สำคัญ...เมื่อวินหลุบตามองมือขวาที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัว มือใหญ่นั้นกำลังกำแน่นจนเส้นเลือดปูดข้อนิ้วขาวซีด ปฏิกิริยาของคนที่กำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างถึงขีดสุด

ผู้หญิงคนนี้...เธอคือใครกันแน่

ปรมัตถ์กำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันได แต่หมอวินอาศัยจังหวะที่สองสาวหันไปสนใจลูกกรงไม้ เอื้อมมือคว้าข้อศอกเพื่อนสนิทไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงพอจะทำให้ปรมัตถ์ต้องชะงัก