LOGINShare
ตอนที่ 7 : หวนคืน
publish date:
2026-08-03 00:30:56“ผมปรมัตถ์ เรียกโปรก็ได้...ยินดีที่ได้พบกันครับ คุณแก้ว”
สรรพนามนั้นฟังดูห่างเหิน ทว่าน้ำเสียงและจังหวะที่เขาเอื้อนเอ่ยชื่อเธอกลับขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณโปร”
ร่างเพรียวพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ฝืนยิ้มส่งไปให้ ทั้งที่ในหัวกำลังตีกันวุ่นวาย ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงนี้คืออะไรกัน กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขาช่วยปัดเป่าความเยือกเย็นของควันเทียนเมื่อครู่ไปจนหมด แต่กลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่อธิบายไม่ได้แทน
“ทีมงานของคุณแจ้งไว้คร่าวๆ แล้วว่าจะใช้ชานเรือนกับโถงด้านล่าง” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ท่าทีดูผ่อนคลายแต่ยังคงรักษาระยะห่าง
“ผมอนุญาตให้ถ่ายทำได้แค่บริเวณที่ตกลงกันไว้ ห้ามเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวเด็ดขาด...โดยเฉพาะห้องปีกซ้ายบนเรือน”
ท้ายประโยค น้ำเสียงทุ้มกดต่ำลง ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในตาของหญิงสาว ราวกับตั้งใจย้ำคำสั่งนี้กับเธอแค่คนเดียว ไม่ใช่พรีม
“รับทราบค่า กฎเป๊ะแค่ไหนทีมเราก็ทำตามได้หมด” พรีมรีบรับคำพร้อมรอยยิ้ม
“รบกวนคุณโปรพาพวกเราดูสเปซหน่อยได้ไหมคะ จะได้กะมุมกล้องถูก”
ร่างสูงนิ่งไปอึดใจ สายตายังคงทอดมองคนที่ยืนเม้มปากแน่น ความเงียบโรยตัวชั่วขณะ ก่อนเขาจะพยักหน้าช้าๆ
“เชิญด้านบนครับ ผมจะพาไปดูห้องโถงก่อน”
โปรเบี่ยงตัวผายมือเชิญให้ทั้งสองก้าวขึ้นบันได ทว่าจังหวะที่เพอร์ฟูมเมอร์สาวกำลังจะก้าวตามเพื่อนขึ้นไป สายตากลับเหลือบเห็นความเคลื่อนไหวด้านหลังเจ้าของเรือน
เสียงฝีเท้าดังเป็นจังหวะดึงความสนใจ ผู้มาใหม่เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาใกล้ ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มดูสบายๆ รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งมาให้ ก่อนที่ดวงตาเรียวใต้กรอบแว่นจะเลิกคิ้วใส่เพื่อนสนิท
“อ้าว มีแขกเหรอวะโปร ไม่เห็นบอกกูเลยว่าจะเปิดเรือนรับสาวสวย”
น้ำเสียงติดตลกทว่าสายตาหลังเลนส์แว่นกลับสแกนสถานการณ์อย่างรวดเร็วและเฉียบขาด
“คุณพรีมกับคุณแก้ว...จากแบรนด์เครื่องหอมที่มาขอเช่าสถานที่” ปรมัตถ์ตอบเสียงเรียบโดยไม่หันไปมองเพื่อน สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหวานราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูด
“อ๋อ...ทีมโปรดักชันนี่เอง” ชายหนุ่มสวมแว่นพยักหน้ารับรู้ ก้าวมายืนขนาบข้างเพื่อนแล้วค้อมศีรษะให้สองสาวอย่างสุภาพปนขี้เล่น
“สวัสดีครับ ผมหมอวิน เป็นเพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งแพทย์ประจำตัวของไอ้เจ้าของเรือนหน้าตึงคนนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”
“สวัสดีค่าหมอวิน” พรีมฉีกยิ้มกว้าง สัญชาตญาณเฟรนด์ลี่ทำงานเต็มสูบ
“แหม...เรือนนี้คัดหน้าตาคนเข้าปะคะเนี่ย มีแต่คนหล่อๆ งานดีๆ ทั้งนั้นเลย พรีมชักอยากย้ายออฟฟิศมาตั้งที่นี่แล้วสิ”
คำหยอกล้อเรียกเสียงหัวเราะจากคุณหมอหนุ่ม บรรยากาศอึดอัดเมื่อครู่คลายตัวลงทันตา หญิงสาวลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แอบขอบคุณเพื่อนสนิทที่ช่วยดึงสติเธอกลับมาสู่โลกความจริง
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะหมอวิน” กลิ่นแก้วส่งยิ้มบางให้
“แก้วนะคะ เป็นเพอร์ฟูมเมอร์ของแบรนด์ค่ะ”
“ครับ คุณแก้ว...”
รอยยิ้มของจิตแพทย์หนุ่มจางลงเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นความผิดปกติของเพื่อนสนิท
ในฐานะหมอเจ้าของไข้ที่ดูแลกันมาหลายปี วินรู้ดีว่าปรมัตถ์เผชิญกับภาวะนอนไม่หลับเรื้อรัง บางคืนต้องพึ่งยานอนหลับโดสสูง เขามักเห็นเพื่อนฝันร้าย ละเมอ หรือสะดุ้งตื่นมาเรียกชื่อใครบางคนในอดีตด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด จนบางครั้งเขาต้องหอบผ้าไปนอนด้วย วินพยายามใช้หลักจิตวิทยาอธิบายว่ามันคือปมฝังใจที่สมองสร้างเป็นกลไกป้องกันตัว
แต่สิ่งที่เห็นตอนนี้...หลุดกรอบทุกทฤษฎีที่เขาเคยเรียนมา
สายตาที่โปรใช้มองผู้หญิงชื่อแก้ว ไม่ใช่แววตาของคนเพิ่งรู้จักกัน แต่มันลึกซึ้ง โหยหา และเจ็บปวดราวกับแผลเหวอะหวะถูกสะกิดเปิดอีกครั้ง
ที่สำคัญ...เมื่อวินหลุบตามองมือขวาที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัว มือใหญ่นั้นกำลังกำแน่นจนเส้นเลือดปูดข้อนิ้วขาวซีด ปฏิกิริยาของคนที่กำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างถึงขีดสุด
ผู้หญิงคนนี้...เธอคือใครกันแน่
ปรมัตถ์กำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันได แต่หมอวินอาศัยจังหวะที่สองสาวหันไปสนใจลูกกรงไม้ เอื้อมมือคว้าข้อศอกเพื่อนสนิทไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงพอจะทำให้ปรมัตถ์ต้องชะงัก
Latest chapter
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 50 : เสียงกระซิบที่แฝงความสะใจ
คำพูดเสียงเรียบไร้การปฏิเสธของปรมัตถ์ ทำให้อากาศรอบตัวกลิ่นแก้วหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้าน ถอยหลังกรูดไปทีละก้าว สองมือที่เคยทุบตีเขาตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงดวงตาช้ำแดงมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรวดร้าว ความเชื่อใจและความหวังสุดท้ายแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี"คุณไม่ได้คิดจะปฏิเสธเลยใช่ไหม..." น้ำเสียงแผ่วเบาสั่นเครือ "ที่คุณเงียบ... เพราะคุณเป็นคนทำมันจริงๆ สินะ"ปรมัตถ์ยังคงยืนนิ่ง แววตาร้าวระบมแต่ไร้คำอธิบายใดหลุดออกจากปากอีก"ฉันไม่น่าหลงเชื่อคำพูดคุณเลยสักนิด!" กลิ่นแก้วเค้นเสียง ตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความผิดหวังจุกอกเธอหมุนตัววิ่งพรวดออกจากห้องใต้บันไดโดยไม่เหลียวหลังเสียงส้นรองเท้ากระทบกระดานไม้เรือนไทยดังกึกก้อง สลับกับเสียงสายฝนสาดกระหน่ำลงมายังหลังคาอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุหอบเอาละอองน้ำเย็นจัดผ่านช่องลมเข้ามาปะทะใบหน้าและเสื้อผ้าจนเปียกชื้น แต่นั่นไม่ได้ช่วยดับความร้อนผ่าวในอกลงได้เลยปรมัตถ์มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ลับหายไปในความมืด ดวงตาคู่คมแดงก่ำคลอน้ำตา ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบเท่าความร้าวรานในใจเขายกเท้าตั้งใจ
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 49 : ยอมรับความเจ็บปวด
คำถามนั้นหลุดออกจากปากกลิ่นแก้ว สะท้อนก้องในห้องใต้บันไดอับชื้น ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานหึ่ง ๆ แทรกผ่านความอึดอัดรอบตัวปรมัตถ์ยืนนิ่ง สายตาหลุบต่ำมองปลายรองเท้า คิ้วเข้มขมวดแน่น ลมหายใจเข้าออกเริ่มหนักและช้าลงกลิ่นแก้วจ้องทุกปฏิกิริยาของเขา เธอรอให้เขาพูด ให้เขาปฏิเสธ หรือหาเหตุผลมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองเหมือนเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีแค่ความเงียบงันในหัวของปรมัตถ์กำลังต่อสู้กับความจริงอันทรมานที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ คำพูดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าเขาจำอะไรไม่ได้... คือคำโกหกแท้จริงแล้ว เขาจำได้ทุกอย่างเขาจำได้ว่าสั่งให้นางพินพากลิ่นแก้วหนีออกไปทางหลังเรือน เขาจำได้ว่าย้อนกลับไปเอาสูตรปลอมในห้องนอนเพื่อใช้ล่อโจร และก่อนจะวิ่งออกไป เขาแวะมาสับกลอนล็อกประตูห้องเครื่องหอมจากด้านนอก เพราะไม่อยากให้พวกโจรได้สูตรจริงไป โดยไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นแก้วที่ห่วงเขา จะแอบย้อนเข้าไปเอาสูตรจริงในห้องนั้นก่อนที่ประตูจะถูกปิดตายเขาโดนพวกโจรฆ่าตายโดยคิดว่าเธอปลอดภัยแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าพวกมันจะย้อนกลับมาที่เรือน พอเข้าห้องเครื่องหอมไม่ได้เพราะติดกลอนและมีแค่ช่องระบ
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 48 : คำถามที่ตอบคุณไม่ได้
ทันทีที่ตัวอักษร ‘คนทรยศกลับมาแล้ว’ สิ้นสุดลงพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในกระจก ความเย็นเยียบและกลิ่นอับของห้องใต้บันไดยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ตอนนี้กลับทำให้หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดระแวง ท่ามกลางหลักฐานที่คลุมเครือและนิมิตที่จงใจปั่นหัวเธอละสายตาจากกระจกเงาที่ดับแสงลง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างเชื่องช้าปรมัตถ์ยืนอยู่ตรงกรอบประตู เสื้อสูทสีเข้มที่เคยเนี้ยบกริบดูหลุดลุ่ย คอเสื้อถูกปลดกระดุมออกเหมือนคนอึดอัด แสงสลัวจากไฟฉายมือถือสาดกระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตา ดวงตาที่เคยเรียบเฉยตอนนี้แดงก่ำและสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็น เขามองเธอที่กอดสมุดบันทึกไว้แนบอก แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดกลิ่นแก้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ความคิดในหัวตีรวน แม้สติจะบอกว่านิมิตและข้อความในสมุดคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบิดเบือนความจริงและชี้นำ โดยจงใจละเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้อง แต่คำสารภาพของเขาก่อนหน้านี้ก็ยังดังก้องในหัว‘ผมเป็นคนฆ่าเธอ’ประโยคนั้นยังฝังลึกอยู่ในควา
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 47 : ภาพที่สะท้อน
ความเงียบในห้องเก็บของใต้บันไดอับชื้นและมืดทึบ ยิ่งนั่งนานก็ยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นแก้วยังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกสำนวนคดีเปื้อนเลือด คำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ ‘ใครเป็นคนล็อกประตู’ มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของอดีตที่หายไป และยังไม่มีใครให้คำตอบได้ทว่าระหว่างที่ความสับสนกำลังก่อตัว ความเย็นเยียบระลอกใหม่ก็พัดวูบเข้าปะทะผิว กลิ่นอับฝุ่นจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งขึ้นมาในอากาศ หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อหางตาสังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมห้องกระจกเงากรอบไม้สักบานเก่าที่เคยวางพิงผนังอิฐอย่างเงียบเชียบ จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา แสงสลัวนั้นไม่ได้เกิดจากไฟฉายในมือเธอ แต่มันเรืองแสงออกมาจากเนื้อกระจกโดยตรง ราวกับกำลังเปิดฉายภาพจากอีกห้วงเวลาหนึ่งกลิ่นแก้วแทบลืมหายใจ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองแผ่นกระจกอย่างไม่อาจละสายตา ภาพที่ปรากฏคมชัด แต่มันกลับถูกหั่นแบ่งเป็นสองเหตุการณ์อย่างชัดเจนเหตุการณ์แรก... ภาพสะท้อนฉายให้เห็นบรรยากาศในห้องเครื่องหอมที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นมุมมองที่ถูกจำกัดไว้แค่ภายในห้องเท่านั้น เธอเห็นร่างของแม่หญิงกลิ่นแก้วในชุดสไบกำลังยืนอยู่หน้าบานประตูไม้กระดานหนา
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 46 : บันทึกการตรวจค้น
ห้องใต้บันไดลับทั้งมืด อับชื้น และคลุ้งด้วยกลิ่นฝุ่นเก่า ความเย็นจากผนังอิฐแผ่ซ่านจนกลิ่นแก้วต้องห่อไหล่ ลมหายใจของเธอควบแน่นเป็นฝ้าขาว แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นไหว หญิงสาวพยายามเรียกสติ เพ่งสายตาลงบนกระดาษเหลืองกรอบของสมุดสำนวนคดีโบราณข้อความหน้านี้ไม่ใช่คำพิพากษาหรือคำให้การมัดตัวฆาตกรอย่างที่คิด แต่เป็นบันทึกการตรวจค้นสถานที่เกิดเหตุอย่างเป็นทางการหลังเพลิงสงบเธอเพ่งมองตัวอักษรสีหมึกจางซีดบนกระดาษสา‘...รายงานบันทึกตรวจค้นซากปรักหักพัง ณ เรือนไม้หอม หลังเปลวเพลิงมอดดับ เจ้าพนักงานเข้าตรวจพื้นที่ พบร่างผู้เสียชีวิตติดอยู่ภายในห้องเครื่องหอมชั้นล่าง บานประตูทางเข้าออกถูกสับกลอนและลงกุญแจเหล็กอย่างแน่นหนาจากภายนอก ผู้เสียชีวิตจึงไม่สามารถเปิดประตูหนีออกมาได้...’กลิ่นแก้วตาค้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่าน นิ้วมือที่เย็นเฉียบแตะไล้ไปตามตัวอักษรบรรทัดถัดไปอย่างระมัดระวัง‘...จากการไต่สวนผู้คนในเรือนใกล้เคียง ต่างให้การว่าช่วงที่เพลิงเริ่มลุกไหม้เป็นยามวิกาล ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์ขณะประตูห้องเครื่องหอมถูกล็อก จึงไร้เบาะแสว่าผู้ใดขังผู้ตาย ล็อกไว้ตั้งแต่เมื่อใด และด้วยเหตุผลใด...’ค
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 45 : ความลับในห้องใต้บันได
บานประตูไม้ลูกฟักที่แง้มอยู่ถูกมือเล็กออกแรงผลักให้เปิดกว้างขึ้น เสียงบานพับฝืดเคืองดังลากยาวสะท้อนในความเงียบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยคลุ้งจนกลิ่นแก้วต้องยกมือขึ้นปิดจมูก หญิงสาวล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเปิดไฟฉาย สาดแสงสีขาวสว่างวาบเข้าไปในความมืดมิดของห้องใต้บันไดพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกทิ้งร้าง กล่องลังไม้ซ้อนทับกัน และหยากไย่ที่เกาะเกี่ยวตามมุมเพดาน แสงไฟในมือของเธอไปสะท้อนเข้ากับตู้เอกสารเหล็กสีเขียวขี้ม้าเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งหลบมุมอยู่ด้านในสุด กลิ่นแก้วเดินเบี่ยงหลบกองผ้าใบเข้าไปใกล้ บนบานประตูตู้มีแม่กุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่คล้องล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาหญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ตู้ที่ถูกปิดตายแน่นหนาขนาดนี้ กระดาษสูตรน้ำหอมของเธอคงไม่มีทางหลุดรอดเข้าไปอยู่ข้างในได้แน่ ๆทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่างเพื่อกลับออกไป เสียงกลไกโลหะก็ดังขึ้นกึกก้องท่ามกลางความคับแคบกริ๊ก!แม่กุญแจทองเหลืองที่เห็นว่าล็อกสนิท กลับดีดตัวเปิดออกเองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสอดแทรกเข้าไปไขกลไก ก่อนที่ห่วงเหล็กหนักอึ้งจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นกระดานเสียงดังทึบกลิ่นแก้
You May Also Like
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.6K viewsพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.3K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด229.5K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก135.3K viewsโอกาสครั้งที่สองของมหาเศรษฐี
Authoress Cindy39 viewsหลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์
ดาญา-DAYAH / JINDAYA187 viewsเล่ห์หัสดิน (ซีรีส์บ้านไร่ / หัสดิน VS ธารธารา)
MOONY MAY15 viewsกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa74 views
