ตอนที่ 8 : เรือนแห่งความหลัง

หมอหนุ่มขยับเข้าประชิดตัวเพื่อนสนิท ดันกรอบแว่นให้เข้าที่ก่อนจะกดเสียงลอดไรฟัน ท่าทีขี้เล่นเมื่อครู่หายวับ

"มึงใจเย็นดิวะโปร" วินเตือนเสียงเครียด

"กูไม่รู้นะว่าคุณแก้วเขาไปหน้าเหมือนคนที่มึงฝันถึงหรือเปล่า แต่ช่วยเก็บอาการหน่อย จ้องขนาดนั้นเขาทำตัวไม่ถูกแล้วเว้ย"

เจ้าของเรือนขบกรามแน่น ปรายตามองเพื่อน

"กูไม่ได้ทำอะไร"

"ไม่ได้ทำบ้าอะไรล่ะ!" คนเป็นหมอสวนทันควัน พยักพเยิดหน้าไปทางมืออีกฝ่าย

"มึงดูมือตัวเองดิ เกร็งจนสั่นไปหมดละ กูเป็นหมอมึงนะเว้ย สติมึงไม่นิ่งแล้วเนี่ย ถ้าไม่ไหวก็กลับไปพักไป เดี๋ยวตรงนี้กูเป็นไกด์พาเขาทัวร์เอง อย่าฝืนดิวะ"

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ค่อยๆ คลายหมัดที่กำแน่นออก ปัดมือวินที่จับข้อศอกอยู่ออก

"ไม่ต้อง" น้ำเสียงของเขากลับมาเยือกเย็นเป็นปกติ

"กูรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ไม่ต้องห่วง"

"แต่โปร..."

"กูโอเค"

ร่างสูงตัดบท ตวัดสายตากลับไปยังสองสาวที่ยืนรออยู่ตรงชานพัก ดวงตาคมจับจ้องแผ่นหลังบาง ความโหยหาฉายชัดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวขึ้นบันไดไม้อย่างมั่นคง ทิ้งให้เพื่อนสนิทยืนหนักใจอยู่เบื้องหลัง

"เชิญทางนี้ครับ" ชายหนุ่มเอ่ยแทรกความเงียบ

เสียงเนื้อไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ บ่งบอกถึงอายุขัยที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน เมื่อก้าวพ้นขั้นสุดท้ายสู่ชานเรือน ลมเย็นจากแม่น้ำก็ปะทะใบหน้า แสงแดดลอดผ่านใบจามจุรียักษ์ตกกระทบพื้นกระดาน บรรยากาศร่มรื่นแต่แฝงความลึกลับประหลาด

"โห...ลมเย็นมากอ่ะแก" พรีมสูดหายใจลึก มือหนึ่งยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาแพนกล้องถ่ายวิดีโอ

"ไม่เหมือนอยู่กลางกรุงเทพฯ เลยเนอะ"

"ระวังร่องกระดานด้วยนะครับคุณพรีม" เสียงทุ้มติดตลกดังขึ้นจากด้านหลัง หมอหนุ่มก้มมองรองเท้าส้นสูงปรี๊ดของอีกฝ่าย

"ส้นเข็มแบบนั้น ตกร่องไป...ผมไม่แน่ใจนะว่ารองเท้าหรูของคุณ กับกระดานร้อยปีของไอ้โปร อะไรจะพังก่อนกัน"

พรีมชะงัก หันขวับมาค้อนวงโต

"แหม หมอวินคะ ระดับพรีมแล้ว เดินพื้นกรวดยังไม่เคยพลาดเลยค่ะ แค่ร่องกระดานแค่นี้ จิ๊บๆ...ว้าย!"

พูดไม่ทันขาดคำ ปลายส้นเข็มก็สะดุดเข้ากับขอบไม้ที่เผยอขึ้นมา ร่างบางของพรีมเซถลาเกือบหน้าคะมำ โชคดีที่หมอวินตาไวคว้าแขนไว้ได้ทัน

"นั่นไง" ชายหนุ่มกลั้วหัวเราะขณะปล่อยมือเมื่อเห็นเธอทรงตัวได้

"อุบัติเหตุมันเกิดกันได้ค่ะคุณหมอ!" พรีมทำหน้ามุ่ย แก้เขินด้วยการยัดถุงพร็อพใบเล็กใส่มืออีกฝ่าย

"มาช่วยถือของเลยนะ"

เสียงหยอกล้อด้านหลังไม่ได้ดึงความสนใจของกลิ่นแก้วสาวไปจากภาพเบื้องหน้าได้เลย เธอยืนนิ่งอยู่กลางชานเรือน นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองเสาต้นใหญ่ บานประตูไม้ลูกฟัก และหน้าต่างทรงสอบที่เปิดรับลม ความรู้สึกวูบโหวงคุ้นเคยตีตื้นขึ้นมาในอก ชัดเจนยิ่งกว่าตอนยืนอยู่ด้านล่าง

"แก้ว...เป็นไรปะเนี่ย ยืนนิ่งเชียว" พรีมที่เพิ่งเถียงกับคุณหมอเสร็จหันมาทักเมื่อเห็นเพื่อนเงียบไป

"เปล่าแก..." ร่างบางพึมพำ สายตายังคงจับจ้องไปรอบๆ ราวกับตกอยู่ในภวังค์

"ฉันแค่รู้สึกว่าที่นี่มัน...คุ้นมากๆ"

เรียวขาก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ราวกับถูกแรงดึงดูดบางอย่างนำทาง เธอเดินลัดเลาะผ่านโถงทางเดินไปโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของเรือนเป็นคนนำ ชายหนุ่มเดินตามหลังมาติดๆ รักษาระยะห่างเพียงก้าวเดียว สายตาคมกริบมองตามปลายนิ้วเรียวที่ยกขึ้นไล้ไปตามลวดลายแกะสลักบนกรอบหน้าต่าง

"สวยจัง..." เธอพึมพำเบาๆ

แววตาของชายหนุ่มที่มองตามทอประกายลึกซึ้ง อบอุ่น ทว่าเจือความร้าวรานที่พยายามกดทับไว้อย่างมิดชิด

กลิ่นแก้วชะงักเท้าเมื่อถึงทางแยก 

"โถงหลักที่เราจะใช้ถ่ายทำ...อยู่ทางขวานี้ใช่ไหมคะ" เธอเอ่ยถามลอยๆ โดยยังไม่ทันหันกลับไปมอง

คนถูกถามนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่องรอยความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้า ก่อนเจ้าตัวจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาราบเรียบดังเดิม

"คุณรู้ได้ยังไงครับ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม สอดแทรกความนัยที่สั่นไหวอยู่ลึกๆ

"ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าห้องโถงอยู่ทางไหน"