ตอนที่ 7 เยื่อใยระหว่างฉันกับเธอ

“เดี๋ยวก่อนเนย์ แกจะรีบไปไหน”

กันต์ธีร์รีบเดินตามลัลน์ลลิตออกมา หลังจากที่เขาตัดจบวงสนทนานั้นลง

          “อืม สรุปแกมีงานให้ฉันทำจริงๆ หรือแกแกล้งพูดตัดหน้าพวกนั้นกันแน่กันต์”

          “มี...ขึ้นรถสิ”

          “แกจะพาฉันไปไหนกันต์”

          “ไปเถอะน่า ฉันมีค่าเสียเวลาให้แกแน่นอน”

          “...”

          รถสปอร์ตคันหรูทะยานออกไปตามท้องถนน โดยผู้ที่นั่งโดยสารมาด้วยนั้น นั่งตัวตรงมองไปข้างหน้าอย่างหวาดเสียว เมื่อความเร็วของรถราคาหลายสิบล้านเพิ่มความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ

          “นี่กันต์! แกขับช้าๆ หน่อยได้มั้ย ฉันกลัวอ่ะ”

มือบางกำเข้าหากันแน่น ปลายเท้าจิกเข้ากับรองเท้าของเธอเอาไว้แน่น

          “ทำไมแกไม่ไปทำงานกับฉัน...เนย์”

ทั้งที่กันต์ธีร์คอยห่วงใยลัลน์ลลิตมาตลอด แทนที่เธอจะนึกถึงเขาเป็นคนแรก แต่เธอกลับปฏิเสธการช่วยเหลือของเขาทุกทาง

          “แกกับพราวมุกก็ไม่ต่างกัน ที่จะจ้างฉันไปอยู่กับแก ไปเป็นทาสคอยรับใช้แก ฉันไม่ไปทำงานแบบนั้นหรอก ถึงแม้ว่าชีวิตฉันมันจะตกระกำลำบาก แต่ฉันก็ไม่ยอมไปเป็นทาสใครเด็ดขาด”

เหตุผลที่ลัลน์ลลิตบอกกันต์ธีร์นั้น เป็นเพียงข้ออ้าง ความเป็นจริงแล้ว ระหว่างเธอกับกันต์ธีร์นั้นแตกต่างกันมาก กันต์ธีร์เหมาะสมกับคนในระดับเดียวกันมากกว่า นั่นก็คือชรินทร์ทิพย์ ลัลน์ลลิตรู้ว่าชรินทร์ทิพย์ชอบกันต์ธีร์มาก และเคยขอร้องเธอหลีกทางให้ เธอเองก็เคยสัญญาเอาไว้แล้ว ว่าจะไม่เข้าไปยุ่งหรือเกินเลยกับกันต์ธีร์อีก

          “แกอยากทำงานอะไรล่ะเนย์ ฉันพร้อมที่จะหางานให้แกทำนะ”

          “ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากทำงานกับแกหรอกกันต์ อันที่จริงงานที่ฉันอยากจะทำเสริม ก็น่าจะเป็นงานกลางคืนที่เรย์มันเสนอมานะ และไหนจะงานของพี่ชายไอ่หลิวอีก ฉันคิดว่าแค่นี้ก็โอเคสำหรับฉันแล้วนะ ขอบใจแกมากนะกันต์”

          “แกอยากไปทำงานกับไอ่เรย์ เพราะอยากจะรื้อฟื้นอดีตของแกกับมันเหรอเนย์”

สันกรามอันแข็งแกร่งขบกันแน่น เมื่อคิดถึงจุดนี้ กันต์ธีร์ชอบลัลน์ลลิตก่อนด้วยซ้ำ แต่ทว่าลัลน์ลลิตกลับไม่เคยมองเขาเลย

          “เรื่องเรย์ ฉันเลิกคิดและเลิกชอบมันไปนานแล้วกันต์ แกอย่าเอาเรื่องนี้มาพาลฉัน”

กันต์ธีร์คือสิ่งต้องห้ามสำหรับลัลน์ลลิต เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยด้วยซ้ำ ยิ่งตอนนี้ครอบครัวของเธอกับกันต์ธีร์นั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวด้วยแล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้

          “ทำไมแกไม่รับความช่วยเหลือจากฉันเนย์ เรื่องเงินฉันมีให้แกนะ แกอยากได้เท่าไหร่บอกมา แกยืมก็ได้ มีเมื่อไหร่ก็ค่อยเอามาคืน ฉันไม่ซีเรียสเลย พ่อของแกกำลังจะแย่นะเนย์”

          “ฉันรู้กันต์ ว่าแกหวังดีกับฉัน แต่ฉันอยากสู้ด้วยตัวของฉันเอง ถ้าฉันทำงานเพิ่มอีกสักเดือนสองเดือน ฉันก็มีเงินพอพาพ่อไปรักษาแล้ว มันไม่ได้แย่อย่างที่แกคิดขนาดนั้นหรอกกันต์...แล้วนี่แกจะพาฉันไปไหนเนี่ย มันออกนอกเส้นทางแล้วนะ ฉันต้องไปทำงานต่อ ไม่มีเวลามาเที่ยวเล่นกับแกหรอกนะกันต์”

          “ไปบ้านฉัน”

          “เฮ้ย! แกจะพาฉันไปทำไมบ้านแก จอดรถเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ไปเด็ดขาด แกจะบ้าเหรอกันต์”

ลัลน์ลลิตรู้มาว่า ครอบครัวของกันต์ธีร์โดยเฉพาะแม่ของเขานั้นเป็นระดับคุณหญิงในวงการไฮโซ ‘คุณหญิงกานต์รวี’ ฟังแค่ชื่อก็ขนลุกแล้ว

          “ฉันอยากพาแกไปที่บ้าน พ่อกับแม่ฉันจะได้เห็นหน้าแกบ้าง...”

จุดประสงค์ของกันต์ธีร์ก็คือเขาต้องการพาลัลน์ลลิตไปเปิดตัวในฐานะคนสนิท เขาอยากให้ครอบครัว พ่อแม่เขาได้รู้จักเธอ รู้จักคนที่กันต์ธีร์รัก

          “แกจอดรถเดี๋ยวนี้กันต์!”

          “ไปเถอะเนย์ ฉันแนะนำว่าแกเป็นเพื่อนสนิทฉัน พ่อกับแม่ฉันไม่ดุหรอกน่า...เออ...อีกอย่างแกจะได้รู้จักกับพี่สาวฉันด้วยไง”

          “แต่มันไม่ใช่ตอนนี้นะกันต์ แกจอดรถ!”

          “ไปเถอะ ฉันให้แกสองหมื่น แค่ไปทำความรู้จักพ่อกับแม่ฉันแค่นั้นเอง งานหมูๆ”

          “แต่ฉันไม่รับงานของแก จอดให้ฉันลงเดี๋ยวนี้กันต์!”

          “ไม่ทันแล้ว โน่นบ้านฉัน”

รถสปอร์ตแล่นด้วยความเร็วสูงเลี้ยวทะยานเข้าไปในคฤหาสน์หรูหลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

          “กันต์!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างทันที ความหวาดกลัววาบเข้ามาในใจของเธอแทบจะทันที ลัลน์ลลิตไม่คิดว่ากันต์ธีร์จะทำอะไรบ้าระห่ำขนาดนี้

          “มาเถอะเนย์...ลงมาเร็ว พ่อแม่ฉันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่แกคิดหรอกน่า อย่าป๊อดไปหน่อยเลย”

กันต์ธีร์เปิดประตูฝั่งที่ลัลน์ลลิตนั่งอยู่โดยที่เจ้าตัวกำลังนิ่ง ไม่แม้แต่จะขยับตัว ทำให้กันต์ธีร์ต้องออกแรงยื้อยุดลัลน์ลลิตลงมาจากรถจนได้

          “กันต์! แกจะบ้าเหรอ ฉะ-ฉันจะกลับบ้าน”

          “ฉันโอนเงินให้แกไปแล้ว วันนี้แกไม่ต้องรีบไปไหน ฉันซื้อเวลาแกทั้งวัน...เนย์”

          “มะ-ไม่นะ! ปล่อยฉันสิ ปะ-ปล่อย!”

ลัลน์ลลิตพยายามขืนตัวเองไม่ยอมเดินตามกันต์ธีร์ ยังไม่ทันไรเสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน

          “คุณหนูคะ! เอ่อ แล้วนี่ใครคะ แล้วคุณหนูพราวมุกล่ะคะ”

สาวใช้วัยกลางคนที่วิ่งออกมาต้อนรับ เอ่ยถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคุณหนูของเธอ พาเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเข้ามาในบ้าน

          “คุณพ่อกับคุณแม่อยู่ไหนป้าเข็ม”

กันต์ธีร์ไม่สนใจที่จะตอบคำถามแม่บ้านเลยสักนิด สายตาของเขาสอดส่องเข้าไปในบ้าน มือหนาบีบกระชับมือบางที่เย็นเฉียบเอาไว้แน่น เพื่อส่งกำลังใจให้เจ้าของมือนั้นว่าไม่ต้องกลัวมีเขาอยู่ทั้งคน

          “ยะ-อยู่ในห้องรับแขกค่ะ ตะ-แต่คุณหนูคะ ป้าว่า...”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค ร่างของคุณหนูของเธอ ก็ก้าวพรวดเข้าไปพร้อมกับเด็กสาวนิรนามที่ดูหน้าตาตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ‘อย่าบอกนะ ว่านี่คือแฟนของคุณหนูกันต์’

          “อ้าว...ตะ-ตากันต์! นั่นลูก!”

ปลายประโยคของ ‘คุณหญิงกานต์รวี’ ขาดหายไปทันที เมื่อเห็นใครอีกคนที่เธอไม่รู้จัก มาพร้อมกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ

          “แม่ครับ...นี่ลัลน์ลลิต หรือเนย์ครับแม่ เนย์เป็นเพื่อนสนิทของผมครับ”

กันต์ธีร์แนะนำ ‘เพื่อนสนิท’ ที่ตัวเองตั้งใจโกหกผู้เป็นแม่ จริงๆ แล้วกันต์ธีร์อยากเปิดตัวให้มากกว่านี้ แต่เพราะเขายังไม่กล้าที่จะเปิดปากสารภาพกับลัลน์ลลิตเลย ทำได้เพียงสถานะของเพื่อนสนิทเท่านั้น

          “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”

ลัลน์ลลิตยกมือไหว้หญิงวัยกลางคน ไม่บอกก็รู้ว่า นี่คือคุณหญิงอย่างชัดเจน รูปร่างหน้าตาสวยสดงดงาม เสื้อผ้าหน้าผม เครื่องประดับ โดยรวมแล้วบ่งบอกว่านี่คือคุณหญิงไฮโซแน่นอน

“แล้วนี่ลูกพาเพื่อนมาทำไมกันต์ ไหนลูกบอกแม่ว่า วันนี้ลูกจะอยู่ติวหนังสือให้กับหนูพราวมุกไงลูก แล้วนี่หนูพราวมุกไปไหนซะล่ะ”

คุณหญิงกานต์รวีไม่แม้แต่จะรับไหว้เด็กสาวตรงหน้า เธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ และไม่สนใจคนที่ลูกชายของเธอแนะนำ

          “นี่...เนย์เพื่อนสนิทผมครับแม่”

กันต์ธีร์ไม่ยอมแพ้ผู้เป็นแม่ เขาแนะนำลัลน์ลลิตอีกครั้ง โดยไม่สนใจที่จะตอบคำถามของแม่แต่อย่างใด