ตอนที่ 8 ไม่เข้าตา

“กันต์...ฉันว่าพาฉันกลับเถอะ...นะ”

เสียงลัลน์ลลิตกระซิบ เธอรู้สึกได้ในทันที ว่าคุณหญิงกานต์รวีไม่ต้อนรับเธอ เพราะเธอสัมผัสได้ว่ารังสีอำมหิตมันแผ่ซ่านรอบตัวไปหมดจนขนลุกซู่

          “แม่ถามว่าหนูพราวมุกไปไหน แม่ไม่ได้อยากรู้จักใคร”

คุณหญิงนราวดี คือเพื่อนสนิทของเธอ และลูกสาวของนราวดี ก็คือคุณหนูพราวมุกที่กานต์รวีถามถึงนั่นเอง เพื่อนรักต้องการให้ลูกชายกับลูกสาวของตัวเองได้ลงเอยกัน

          “พราวมุกไม่ได้อยากติวหนังสือครับคุณแม่ เอาเป็นว่า วันนี้ผมพาเพื่อนของผมมาทำความรู้จักกับคุณแม่แล้วนะครับ ไปเถอะเนย์...ฉันจะพาแกไปห้องของฉัน”

กันต์ธีร์เอื้อมมือไปกุมมือบางอันเย็นเฉียบของเพื่อนสาวให้เดินตามมาด้วยกัน

          “กันต์! หยุดเดี๋ยวนี้ แล้วนี่อะไร! จับมือถือแขนกันทำไม และนังเด็กนี่มันเป็นใคร ทำไมลูกจะต้องเอามันเข้ามาในบ้านนี้ด้วย”

กานต์รวีร้อนเป็นไฟ เมื่อเห็นท่าทีของบุตรชายกับนังเด็กผู้หญิงนั่น ลูกชายของเธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และไม่เคยพาใครมา แล้วจู่ๆ วันนี้ทำไมถึงพานังเด็กคนนี้มาได้

          “ผมบอกคุณแม่ไปแล้วครับ แต่คุณแม่ไม่สนใจนี่ครับ เนย์คือเพื่อนสนิทของผมครับแม่”

กันต์ธีร์รู้ได้ในทันที ว่าแม่ของเขาไม่ชอบลัลน์ลลิต คนที่แม่เขาชอบนั้น ก็เห็นจะมีเพียงคนเดียว ‘ชรินทร์ทิพย์ หรือ พราวมุก’เท่านั้น

          “นี่! ตากันต์! เดี๋ยวนี้เรายอกย้อนแม่แล้วเหรอ ลูกไม่เคยเป็นแบบนี้ เพราะคบเพื่อนคนนี้หรือเปล่า ทำให้เราพูดจาแบบนี้กับแม่”

คุณหญิงกานต์รวีใช้สายตาพิฆาตจิกไปที่คนต้นเรื่องทันที ลูกชายของเธอเป็นเด็กดีมาตลอด นังเด็กคนนี้มันเป็นใคร กล้าดียังไงถึงมาปั่นลูกชายของเธอแบบนี้

          “ผมก็เหมือนเดิมครับ แค่คุณแม่ไม่พอใจสิ่งที่ผมทำ คุณแม่ต้องการให้ผมคบกับพราวมุก ผมบอกไปหลายครั้งแล้วนี่ครับ ว่าผมไม่ได้ชอบพราวมุก และจะไม่มีวันแต่งงานตามที่คุณแม่ต้องการครับ”

          “ไม่เด็ดขาด! ไม่ว่าจะยังไงลูกก็ต้องแต่งงานกับหนูพราวมุก กำหนดการหมั้นจะเกิดขึ้นหลังจากลูกเรียนจบ นี่ก็เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนแล้ว ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งคุยกันเรียบร้อยแล้ว ลูกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ นี่ถ้าพ่อของลูกรู้เข้าล่ะก็ ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่นอน รีบเอานังเด็กนี่ออกไปจากบ้านเราเดี๋ยวนี้!”

คุณหญิงกานต์รวีใช้สายตาเหยียดมองไปที่เจ้าตัวปัญหา เธอไม่สนใจว่าเด็กคนนี้จะมีหน้าตาสะสวยมากแค่ไหน คนที่เธอเลือกเป็นลูกสะใภ้มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ผู้หญิงอื่นกานต์รวีไม่สนใจ

          “คุณแม่คะ...เกิดอะไรขึ้นคะ”

เสียงของ ‘กัญญ์วรา’ หรือ ‘กิม’เอ่ยขึ้นแทรก เมื่อเธอได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวาย

          “ลูกมาก็ดีแล้วกิม ช่วยมาพูดกับน้องลูกหน่อย และช่วยไล่อีเด็กนี่ออกจากบ้านเราไปเดี๋ยวนี้”

กานต์รวีหันไปสั่งบุตรสาวซึ่งเป็นบุตรคนโต กานต์รวีมีลูกสาวกับลูกชายสองคน ห่างกันสองปี

          “พี่กิมครับ...นี่เนย์ครับ เพื่อนสนิทของกันต์ครับ”

กันต์ธีร์หันไปแนะนำเพื่อนสนิทให้พี่สาวตัวเอง ซึ่งเขาเชื่อว่า พี่ของเขาน่าจะมีเหตุผลกว่าแม่ของเขาแน่นอน

          “สวัสดีค่ะคุณกิม”

ลัลน์ลลิตยกมือไหว้ด้วยความมึนงงในดงของกลุ่มคนไฮโซ ‘นี่นายเอาฉันมาเชือดหรือไงกันต์!’

          “สวัสดีจ้า”

กัญญ์วรารับไหว้ทันที และแปลกใจกับการกระทำครั้งนี้ของน้องชายเธอมากๆ ปกติกันต์ธีร์ไม่เคยพาสาวคนไหนเข้าบ้าน แม้แต่ชรินทร์ทิพย์คู่หมายของน้องชายเธอ ก็ไม่เคยเลย เด็กสาวหน้าตาน่ารักคนนี้ คงเป็นคนพิเศษสำหรับน้องชายของเธอแน่นอน

“แม่บอกให้แกมาห้ามน้อง ไม่ใช่ให้แกมาต้อนรับมัน ได้ยินมั้ยยัยกิม!”

น้ำเสียงอันดุดันกระชากใส่บุตรสาวคนโตทันที ลูกคนนี้ไม่ได้ดั่งใจเธอเลยสักครั้ง ตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน

          “แต่แม่คะ” กัญญ์วรารู้สึกตื่นกลัวน้ำเสียงแม่ของเธอทันที ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ของเธอจะคอยบงการเธอทุกอย่าง จะทำอะไร หรือเลือกเรียนสาขาไหน แม่ของเธอก็จะคอยจัดการทุกครั้ง ความฝันของเธอคือการเป็นหมอ ทั้งที่กัญญ์วราอยากเรียนหมอ แต่แม่ของเธอก็ไม่เคยเห็นด้วย กลับบังคับให้เธอเรียนบริหาร เพื่อมาสืบทอดกิจการของพ่อเธอ

          “คุณแม่ครับ ถ้าคุณแม่ไม่พอใจผมที่พาเพื่อนมา ให้มาลงที่ผมครับ ไม่ใช่แม่มาลงที่พี่กิมแบบนี้นะครับ”

กันต์ธีร์ยังไม่ยอมแพ้แม่เขาเช่นกัน ทุกๆ ครั้งที่เขาไม่พูดหรือไม่ต่อต้าน นั่นก็เป็นเพราะเขาไม่อยากขัดใจผู้เป็นแม่ แต่สำหรับครั้งนี้ กันต์ธีร์ยอมไม่ได้จริงๆ

          “กันต์ แกพาฉันกลับเถอะ...นะ”

ลัลน์ลลิตกระซิบข้างหู ไม่คิดว่าเหตุการณ์มันน่ากลัวขนาดนี้ คุณหญิงกานต์รวียังขนาดนี้ ถ้าเป็น ‘คุณเกริกวิทย์’ พ่อของกันต์ธีร์จะขนาดไหนกันเชียว ลัลน์ลลิตเคยเห็นแต่ในหน้าข่าวสังคม ไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ สักครั้ง

          “อืม ได้เนย์ ฉันขอโทษแกด้วยนะ”

มือใหญ่บีบกระชับมือเล็กอันเย็นเฉียบเบาๆ เพื่อต้องการสื่อความรู้สึกนั้นออกมา และรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ที่เขาพาเธอมาพบเรื่องเลวร้ายแบบนี้

          “กันต์! ปล่อยนังเด็กนั่นเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่ปล่อยแม่จะให้คนมาลากนังนี่ออกไป!”

คนอย่างคุณหญิงกานต์รวี ไม่มีอะไรที่จะมาขัดใจเธอได้ทั้งนั้น ในเมื่อลูกชายตัวดีของเธออยากเอาชนะ ก็คงจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

          “ไม่ครับ...คุณแม่จะทำอะไรเนย์ไม่ได้ทั้งนั้น เนย์...คือคนที่ผมรัก...และไม่ว่าใครก็ตามที่จะมาทำร้ายเนย์ ผมไม่ยอมแน่!”

เสียงอันดุดันบวกกับคำสารภาพบางอย่างโพล่งออกไปอย่างลืมตัว คำพูดของกันต์ธีร์ทำให้ผู้อยู่ในเหตุการณ์ตื่นตะลึงไปทันที โดยเฉพาะลัลน์ลลิต!

          “อะไรนะ! ลูกบอกว่านังเด็กนี่มันคือเพื่อนสนิท แล้วลูกไปรักมันได้ยังไงกันต์ ลูกไม่มีสิทธิ์รักใคร นอกจากหนูพราวมุกเท่านั้น!”

ความโกรธระดับสิบสุมเข้าไปในอกของคุณหญิงกานต์รวี แทบจะระเบิดออกมา เมื่อได้เห็นท่าทีต่อต้านของลูกชายเธอ กันต์ธีร์ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เธอจะต้องกำจัดนังเด็กนี่เสียแล้ว

          “กันต์ แกพอเถอะ พะ-พาฉันกลับบ้าน ฉันขอร้อง...นะ ได้โปรดแกเชื่อฉันสักครั้งนะ”

ลัลน์ลลิตมึนงงกับเหตุการณ์นี้ มันก็มากพอแล้ว แต่เธอยังเจอคำสารภาพของเพื่อนเธออีก ‘ไม่มีทาง เธอจะคบกับกันต์ธีร์ไม่ได้เด็ดขาด’

          “แกต้องออกไปเอง ไม่ต้องอ้อนลูกของฉันไปส่งแกหรอก ออกไปเดี๋ยวนี้! ออกไป! ไอ้สมหมาย! อยู่ไหน! ลากอีนังนี่ออกไป!”

เสียงเกรี้ยวกราดของคุณหญิงกานต์รวีดังขึ้น ทำให้เหล่าบรรดาคนรับใช้ต่างกรูเข้ามา

          “ไปเถอะเนย์”

มือใหญ่คว้ามือบางและเดินออกไปโดยไม่สนใจแม่ของเขาอีกเลย ทิ้งให้ผู้เป็นแม่เต้นเร่าอยู่กลางห้อง

          “กันต์! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ! กันต์!”

          “คุณแม่คะ...ปล่อยน้องไปเถอะค่ะ”

          “แกก็อีกคน...ไม่ห้ามน้อง!”

คุณหญิงกานต์รวีหันมาตะคอกใส่ลูกสาวทันที ความโกรธและความโมโหของเธอ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหยุดยั้งเธอได้ คอยดูนะ ‘นังเด็กนั่น! แกต้องย่อยยับแน่นอน!’