ตอนที่ 6 ไม่คู่ควร

“ฉันคิดถึงแกมากๆ เลยนะเนย์ แกทำไมไม่รับสายหรือตอบแชทฉันเลยล่ะ ไหนแกบอกว่าจะไม่ลืมพวกฉันไงเนย์”

          “ฉันต้องทำงานนะหลิว ไม่ค่อยว่างตอบแชทหรือรับสายแกหรอก ขอโทษด้วยนะ”

ความเป็นจริงลัลน์ลลิตอยากเอาตัวเองออกจากกลุ่มเพื่อนต่างหาก เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอไม่ใช่คุณหนูไฮโซอีกต่อไปแล้ว

          “เนย์คงลำบากมากสินะ มีอะไรให้พราวมุกช่วยก็บอกนะ เรายังเป็นเพื่อนกันนะ พราวมุกได้ยินมาว่าพ่อของเนย์ก็ไม่สบายไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เป็นไงบ้าง”

          “ขอบใจนะพราวมุก พ่อของเนย์ไม่ยอมไปรักษา อาการตอนนี้ก็ทรงๆ อยู่”

          “มาทำงานที่คลับพ่อของฉันหรือเปล่าเนย์ ตอนนี้เนย์อายุถึงแล้วนี่ งานช่วงกลางคืนรายได้ดีนะ อายุ 22 กำลังดีเลย”

          “งานอะไรล่ะเรย์ นายคงไม่ได้ให้ฉันไปขายตัวหรอกนะ”

ถ้าลัลน์ลลิตทำงานเพิ่มขึ้น ก็อาจจะมีเงินมากพอที่จะพาพ่อของเธอไปรักษาได้ อีกอย่างตอนนี้น้องชายของเธอดันสอบติดหมออีก ไหนจะค่าเทอมน้องชาย ค่ารักษาพ่อ ลัลน์ลลิตกับแม่ทำงานอย่างหนัก เพื่อต้องการประคองทุกอย่างไว้

          “ก็สาวดริ้งค์ สาวเชียร์เบียร์อะไรประมาณนี้แหละ ไม่ได้ถึงเนื้อถึงตัวอะไร คลับของพ่อฉันไม่มีนโยบายให้พนักงานทำแบบนั้นหรอกนะ สนใจมั้ยล่ะ”

          “ฉันว่าอย่าไปเลยนะเนย์ ไปทำงานกับบริษัทของพี่ชายฉันดีกว่า แกลองไปแคสงานเดินแบบสิ ฉันว่ารายได้ดีกว่าของคลับไอ่เรย์อีกนะ”

          “ไปแคสงานก็ใช่ว่าจะได้เป็นเลย ช่วงนี้ว่างก็ไปทำงานที่ร้านฉันก่อนก็ได้นี่”

          “อืม ขอบใจเธอสองคนมากเลยนะ ฉันขอกลับไปคิดก่อนนะ”

          “เนย์มาทำงานกับพราวมุกมั้ยล่ะ ไม่ใช่แม่บ้านแล้วนะ เห็นคุณแม่ของพราวมุกบอกจะจ้างคนสนิทคอยดูแลพราวมุกน่ะ เงินดีนะ”

          “งานแบบนี้เนย์คงไม่ถนัดหรอกนะพราวมุก ถ้าเป็นงานอย่างที่เรย์กับหลิวบอก ก็น่าจะเหมาะกับเนย์มากกว่า”

          “งานขายเนื้อหนังมังสานั่นเหรอ เป็นงานที่เนย์ถนัด”

ชรินทร์ทิพย์พร้อมที่จะบดขยี้ตลอดเวลา

          “เธอจะพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะพราวมุก คลับฉันพนักงานเกือบทุกคนเรียนหนังสือกันนะ มีการศึกษา ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด”

          “นั่นสิ งานของหลิวก็เป็นงานในวงการบันเทิง เนย์สวย และมีส่วนสูงที่เหมาะขนาดนี้ หลิวว่าเนย์ต้องแคสผ่านแน่นอน ไม่นางเอกก็นางแบบชัวร์”

          “นี่กันต์จะไม่ยอมพูดอะไรกันเนย์บ้างเหรอคะ ไม่ได้เจอกันมาตั้งสี่ปี พราวมุกยังคิดถึงเนย์เลย ว่าแต่กันต์คิดถึงเนย์หรือเปล่าคะ”

          “คิดถึงสิ กันต์คิดถึงเนย์ทุกวัน”

สายตาคมเข้มจับจ้องไปยังใบหน้าอันนวลเนียนเพื่อต้องการสื่อความหมายของประโยคที่เขาพูดออกมา

          “นั่นแน่...อย่าบอกนะว่ากันต์แอบชอบไอ่เนย์อ่ะ”

          “พูดอะไรอย่างนั้นหลิว พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ”

ลัลน์ลลิตรู้ดีว่า สิ่งที่เป็นมากกว่าเพื่อนนั้น มันไกลสำหรับตัวเธอมาก ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน ลัลน์ลลิตก็ไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น

          “เมื่อก่อนเนย์ยังชอบเรย์เลย จำได้หรือเปล่าเนย์ เราเคยคบกันนะ”

นราวิชญ์เริ่มมีความคิดบางอย่างเข้ามาแทนที่ ถ้าเขารู้ว่าลัลน์ลลิตโตเป็นสาวแล้วจะสวยขนาดนี้ เขาคงไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน

          “นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนั้นพวกเรายังเด็ก”

          “แต่ตอนนี้ก็ยังทันนะเนย์ พราวมุกว่าดีซะอีก ถ้าเนย์กับเรย์คบกัน อีกอย่างเรย์ก็จะได้ช่วยเหลือเนย์ไง”

ชรินทร์ทิพย์พยายามที่จะกำจัดขวากหนามของเธอออกไป แม้มันจะยากเย็นเพียงใดก็ตาม

          “ไม่เอาดีกว่า พวกเธอมีเรื่องคิดถึงฉันแค่นี้เองเหรอ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันจะขอตัวก่อนนะ”

          “อุ้ย! อย่าพึ่งไปสิเนย์ อะไรกันเราเจอกันไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เนย์จะไปแล้วเหรอ”

          “นั่นสิ ฉันคิดถึงแกมากนะเนย์  เรื่องแคสนักแสดงแกอย่าลืมเอาไปคิดนะ ฉันเรียนอีกไม่กี่เดือนฉันก็จบแล้ว ต่อไปฉันอาจจะขึ้นแท่นผู้จัดนะ ฉันจะให้แกเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งเลยนะ”

นิชาภัทรรู้สึกผูกพันกับเพื่อนคนนี้มาก เธอคิดว่าไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่นิชาภัทรเป็นอยู่เท่ากับลัลน์ลลิตแล้ว

          “แหม หลิวเธอยังเรียนไม่จบเลย อีกอย่างก็ต้องถามเนย์เขาก่อน ว่าเขาอยากจะให้ช่วยมั้ย พราวมุกคิดว่า เนย์มาทำงานกับเรย์ไปพลางๆ ก่อนก็ได้นะ อย่างน้อยก็พอจะมีรายได้เสริม”

          “ขอบใจพราวมุกมากเลยนะ เรื่องนี้เดี๋ยวเนย์กลับไปคิดก่อนนะ ยังไงเดี๋ยวเนย์จะติดต่อกลับมา”

          “อีกแล้ว...ครั้งที่แล้วแกก็พูดแบบนี้นะเนย์ ฉันรอแกมาตลอด หายไปเลย ครั้งนี้ฉันไม่ยอมหรอกนะ แกจะหายไปแบบเดิมไม่ได้เด็ดขาด”

          “ฉันไม่หายไปไหนอีกแล้ว แกไม่ต้องห่วงหลิว ไม่แน่ฉันอาจจะไปแคสงานกับพี่ชายแก หรือไปทำงานกับเรย์ก็ได้นะ”

          “จริงเหรอ...แกอย่าหลอกฉันอีกนะเนย์”

          “ฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอนะเนย์”

          “งั้น วันนี้เราฉลองกันหน่อยเป็นไง เจอเพื่อนเก่าทั้งที วันนี้พราวมุกขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงเลยละกันนะ”

          “สรุปพราวมุกไม่ติวหนังสือแล้วใช่มั้ย ถ้าไม่...งั้นเดี๋ยวกันต์ขอตัวเลยละกัน”

          “อะไรกันต์...นายไม่ดีใจเหรอวะ ที่เจอเนย์ อยู่ฉลองกับเพื่อนหน่อยสิวะ”

          “นั่นสิ ตั้งเกือบสี่ปีเลยนะที่ไม่เจอเนย์”

          “กันต์...พราวมุกต้องขอโทษกันต์ด้วยนะ ที่ใช้เรื่องติวหนังสือมาเป็นข้ออ้าง จริงๆ แล้วพราวมุกอยากจะเซอร์ไพรส์กันต์เรื่องที่เจอเนย์ค่ะ”

          “เอาล่ะ ทุกคนไม่ต้องฉลองให้ฉันหรอกนะ พอดีฉันไม่มีเวลาไปนั่งฉลองกับพวกเธอหรอก ฉันต้องรีบกลับบ้านไปส่งขนมต่อ ขอบใจพวกเธอมากเลยนะที่เป็นห่วงฉัน”

          “เนย์...จะรีบไปไหน งั้นพราวมุกขอซื้อเวลาของเนย์เลยล่ะกัน เท่าไหร่ว่ามาเลยนะ พราวมุกให้เนย์ชั่วโมงละหมื่นไปเลยดีมั้ย เนย์จะได้มีเวลาอยู่กับพวกเรา”

          “ฉันเพิ่มให้อีกหมื่นไปเลย”

          “แกไปกับฉันดีกว่าเนย์ ฉันมีงานให้แกทำพอดี”

กันต์ธีร์ตัดบทสนทนาอันวุ่นวายนั้นทันที

          “งานอะไรกันต์ ไม่เห็นนายจะบอกฉัน”

ลัลน์ลลิตรู้สึกงงงวยกับเพื่อนของเธอ ที่อยู่ดีๆ ก็บอกมีงานให้เธอทำ

          “อุ้ย! กันต์จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ พวกเราเจอเนย์ และอยากพาเนย์ไปฉลอง กันต์จะพาเนย์ไปฉลองสองคนไม่ได้นะ”

ความอิจฉาริษยาก่อเกิดขึ้นในใจของชรินทร์ทิพย์ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วงขึ้นมาทันที

          “สรุป...เนย์ไม่ไปกับใครทั้งนั้น วันนี้เนย์ขอตัวก่อนนะ ไว้ครั้งหน้าถ้าอยากเจอเนย์ ก็มาที่ร้านนี่ก็ได้นะ โอเคมั้ย”

          “อ่าว...งั้นวันนี้ฉันก็ไม่ได้คุยกับแกเลยสิเนย์”

          “ขอโทษนะหลิว วันนี้ฉันไม่ว่างจริงๆ โอเคฉันไปแล้วนะ ไว้เจอกันครั้งหน้าแล้วกัน...บาย”