ตอนที่ 9 ไม่เป็นไรฉันยังสบายดี

“เนย์...ฉันขอโทษแกด้วยนะ ฉันไม่น่าพาแกมา ทำให้แกโดนแบบนี้เลย ฉันขอโทษจริงๆ นะ”

          “อืม...แกขอโทษฉันเป็นร้อยครั้งแล้ว ตั้งแต่ฉันขึ้นรถมา แกไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรขนาดนั้นหรอกกันต์ ฉันเข้าใจแก และฉันก็เข้าใจแม่ของแกด้วย ฉันไม่โกรธแม่ของแกหรอก...พาฉันกลับบ้านก็พอ”

น้ำเสียงอันแผ่วเบาเจือความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ภายในจิตใจของลัลน์ลลิตเอ่ยกับเพื่อนของเธอแบบเหนื่อยๆ ราวกับปลงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

          “เนย์...”

          “หือ?”

          “ฉันรักแกนะ ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้มันคือความรู้สึกของฉันจริงๆ ฉันไม่ได้ประชดแม่ของฉันหรอกนะ”

กันต์ธีร์ต้องใช้จังหวะนี้แหละเผยความในใจของเขาออกไป ทั้งที่เขาอยากให้มันเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุด

          “ขอบใจนะกันต์ ที่แกรักฉัน...แต่ว่า...ฉันไม่ได้รักแก ต้องขอโทษด้วยที่ฉันไม่ได้รู้สึกอย่างแก เราเป็นเพื่อนกัน ฉันรู้สึกกับแกแค่เพื่อนเท่านั้น...”

คำพูดของลัลน์ลลิตอาจจะดูใจร้ายมากๆ แต่เธอก็เลือกที่จะทำแบบนี้ ลัลน์ลลิตไม่คู่ควรกับกันต์ธีร์เลยสักนิด เพราะเหตุการณ์วันนี้ มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว

          “แกยังรักไอ่เรย์ใช่มั้ย...เนย์”

ความเร็วของรถสปอร์ตถูกเร่งขึ้นตามอารมณ์ของเจ้าของ สันกรามอันแข็งแกร่งขบกันแน่น กันต์ธีร์มีอะไรที่ด้วยกว่าเพื่อนของเขางั้นเหรอ

          “ไม่เกี่ยวกับเรย์ ฉันบอกแกไปแล้วไง ว่าระหว่างฉันกับเรย์เราเป็นเพื่อนกัน ก็เหมือนฉันกับแก...”

ดวงตากลมโตจ้องไปยังด้านข้างของชายหนุ่ม คนที่พึ่งจะสารภาพรักกับเธอ ‘เพราะว่าฉันรักแกไม่ได้กันต์’

          “ทำไมแกปฏิเสธฉันแบบนี้เนย์...แกควรจะกลับไปคิดก่อน แล้วค่อยให้คำตอบฉันก็ได้ ฉันรอแกได้นะเนย์...”

แม้ความเจ็บปวดนั้นจะกระแทกเข้ามากลางอกของกันต์ธีร์มากเพียงใด แต่เขาก็ยังพยายามที่จะโน้มน้าวใจเธอให้ได้ ‘ลัลน์ลลิต’ คือผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่กันต์ธีร์รัก ระยะเวลาเกือบยี่สิบปี เขามีเธอมาตลอด ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนเลยนอกจาก ‘เธอ’ ความรักในวัยเด็กสู่วัยหนุ่มสาวของกันต์ธีร์นั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยสักครั้ง

          “ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้อีกนะกันต์ เอาเป็นว่าเราเป็นแบบเดิมไปเถอะนะ แกไม่ต้องมาบอกรักฉันหรอก ฉันก็คือเนย์คนเดิมของแก อย่าคิดมากนะ พรุ่งนี้แกก็ยังเจอฉันเหมือนเดิม เราอายุแค่ 22 เองนะ ฉันต้องทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง เรื่องความรักของฉันตอนนี้ ฉันวางมันไว้เป็นเรื่องสุดท้าย ความลำบากที่เกิดขึ้น มันทำให้ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย...กันต์”

          “อืม...งั้นแกอย่ามีใครนะเนย์...ถ้าแกจะมีใคร ฉันต้องรู้คนแรก...แกเข้าใจมั้ย”

จริงอย่างที่ลัลน์ลลิตพูด อายุของเขาและเธอยังน้อยนิด ยังมีเวลาอีกมากมายที่จะเรียนรู้กัน อีกอย่างกันต์ธีร์เองก็ยังต้องกลับไปเคลียร์เรื่องของตัวเองอีก

          “โอเค...ฉันไม่มีใครหรอกกันต์ ฉันสัญญา”

          “แกสัญญาแล้วนะ...เนย์”

          “อือ...ฉันไม่ผิดสัญญาหรอกน่ากันต์”

          “...”

          [ณ บ้านเช่า]

          “อ้าวเนย์...ทำไมไม่ชวนกันต์เข้าบ้านล่ะลูก แม่เห็นกันต์มาส่งลูกนี่...”

กุลทิพย์เอ่ยถามบุตรสาวของตน ปกติเพื่อนของลูกสาวจะแวะเข้ามาทักทาย และอยู่ทานขนมของเธอ ทำไมวันนี้ดูแปลกไป

          “กันต์มีธุระค่ะแม่...เอ่อ แล้วพ่อเป็นยังไงบ้างคะ วันนี้ไปหาหมอมา แล้วหมอบอกว่ายังไงบ้างคะแม่”

          “เนย์...” กุลทิพย์จะบอกลูกสาวของเธออย่างไรดี เงินก้อนโตที่ต้องใช้ในการผ่าตัดสามีของเธอนั้น มันจะต้องใช้เร็วๆ นี้แล้ว หมอบอกรอต่อไปอาจจะไม่ทันการณ์

          “คะ? แม่”

          “พ่อของลูกจะต้องผ่าตัดอาทิตย์หน้าแล้ว หมอบอกว่าเรารอไม่ได้แล้ว อาการของพ่อจะแย่ลง แม่จะทำยังไงดีเนย์...ค่าผ่าตัดเรายังเก็บไม่ครบเลย ไหนจะค่าเทอมน้องของเราอีกที่แม่เจียดเอาเงินที่สะสมไว้เป็นค่าผ่าตัดของพ่อลูกไปจ่ายก่อน”

กุลทิพย์ไม่คิดว่าชีวิตครอบครัวของเธอจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ สามีของเธอรู้สึกผิดตลอดเวลา ไม่ยอมรักษาโดยหวังว่าจะใช้เงินมากมายนี้ไว้สานฝันของบุตรชายของเขาให้ถึงเป้าหมาย

          “เรายังขาดอีกเท่าไหร่คะแม่”

          “สามแสน” กุลทิพย์รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เงินมากมายขนาดนั้นเธอและลูกจะหามาจากไหนในเวลาอันจำกัดแบบนี้

          “งั้นพรุ่งนี้แม่ตอบตกลงหมอได้เลยนะคะ เนย์จะไปหาเงินสามแสนนั้นมาเองค่ะแม่”

หนทางของลัลน์ลลิตที่จะหาเงินนั้นมาได้ ก็คือความช่วยเหลือจากเพื่อนของเธอเท่านั้น ถึงแม้มันจะต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีของเธอก็ตาม ลัลน์ลลิตไม่มีทางเลือกแล้ว

          “เนย์ จะไปเอาเงินมากมายนั่นมาจากไหนลูก”

กุลทิพย์ตกใจกับคำบอกของลูกสาว เธอทำงานมาเกือบสี่ปี ยังหาไม่ได้ขนาดนั้นเลย ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน

          “มีค่ะแม่...ไม่ต้องห่วงค่ะ เนย์ไม่ไปขโมยใครมาแน่นอนค่ะ แม่ไปพบหมอพรุ่งนี้ และไม่ต้องบอกพ่อนะคะ ถ้าพ่อรู้ เนย์เชื่อว่าพ่อต้องไม่ยอมแน่นอนค่ะแม่ ให้พ่อรู้อีกทีตอนจะผ่าตัดก็พอค่ะ”

          “เนย์...บอกแม่ได้มั้ย ว่าลูกจะไปหาเงินมากมายนั่นมาจากไหน แม่ไม่สบายใจเลยลูก”

          “เนย์...จะขอยืมเรย์ค่ะแม่ และค่อยไปทำงานใช้เรย์ทีหลัง ครอบครัวของเรย์มีเงินค่ะ และที่บ้านของเรย์ทำธุรกิจหลายอย่าง เปิดไนต์คลับด้วยค่ะแม่ เนย์คิดว่าจะไปทำงานในคลับของเรย์เพื่อใช้หนี้เรย์ค่ะ วันนี้เนย์ก็ไปเจอเพื่อนๆมา เรย์ก็ยังชวนเนย์ไปทำงานนะคะแม่”

ลัลน์ลลิตคิดว่านราวิชญ์คงไม่ปฏิเสธเธอแน่นอน ทำไมเธอถึงไม่คิดจะให้กันต์ธีร์ช่วย เพียงแค่เธอเอ่ยปากกันต์ธีร์ก็พร้อมที่จะช่วยเธออยู่แล้ว ลัลน์ลลิตไม่อยากเอาตัวเข้าไปเกี่ยวข้องกับกันต์ธีร์ของเธออีกแล้ว เหตุการณ์วันนี้มันทำให้เธอมั่นใจว่า ต่อไปนี้เธอไม่ควรที่จะสนิทสนมกับกันต์ธีร์อีกต่อไป

          “แล้วกันต์ล่ะลูก ทำไมเนย์ถึงไม่ขอความช่วยเหลือจากกันต์”

กุลทิพย์รู้จักเพื่อนสนิทของลูกสาวเธอเป็นอย่างดี เธอมองแปลบเดียวก็พอจะรู้ได้ทันที ว่าพ่อหนุ่มคนนี้ชอบลูกสาวของเธอ

          “เรย์เขาเองก็พร้อมที่จะช่วยเนย์ค่ะแม่”

ลัลน์ลลิตเลือกที่จะไม่บอกความจริงกับแม่ของเธอ ว่าวันนี้เธอไปเจออะไรมาบ้าง ลัลน์ลลิตไม่อยากให้แม่ของเธอต้องทุกข์ใจเพิ่มอีก เรื่องทุกอย่างให้มันอยู่ที่เธอคนเดียวก็พอ...