Share

บทที่ 2

Author: นิรนาม
ที่เธอไปกดไลก์รูปถ่ายตอนกินอาหารฝรั่งเศสมื้อหรูของไป๋เฉินอวี่ในหน้าโซเชียล

“ในครัวไม่มีบะหมี่เหลือแล้ว เธอสั่งเดลิเวอรีเอาเองเถอะ”

ผมลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังห้องนอน

หลินชิงชิวคว้าข้อมือของผมไว้อย่างแรงจนเกิดรอยแดงขึ้นทันที

“ซูมู่ ฉันยอมลดตัวลงมาง้อตั้งนานแล้ว นายยังจะไม่จบอีกใช่ไหม”

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดมาจากข้อมือ ผมจึงดิ้นรนตามสัญชาตญาณ

หลินชิงชิวมองรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ที่ดูน่ากลัวบนแขนขวาของผม แววตาของเธอไหววูบไปเล็กน้อย ก่อนที่สุดท้ายจะยอมปล่อยมือ

แผลเป็นนั่นคือรอยที่หลงเหลือจากตอนที่ผมพุ่งตัวเข้าไปลากเธอออกมาจากกองเพลิงในเหตุการณ์ไฟไหม้บ้านเธอเมื่อตอนอายุสิบแปดปี

เพราะแผลเป็นนี้ ผมจึงต้องยอมละทิ้งความฝันที่จะสอบเข้าสถาบันการบิน

แล้วหันมาจับตะหลิวรับช่วงต่อกิจการร้านหม้อไฟเก่าซอมซ่อที่แม่ทิ้งไว้ให้แทน

ตอนนั้นหลินชิงชิวกอดผมที่โชกไปด้วยเลือด ร้องไห้ฟูมฟายพร้อมกับสาบานว่าจะดูแลผมไปตลอดชีวิต

แต่มาตอนนี้ เธอกลับมองว่ากลิ่นหม้อไฟบนตัวผมมันชวนให้ผู้ชายที่เป็นรักแรกอันสูงส่งของเธอต้องรู้สึกสะอิดสะเอียน

“ฉันไม่ได้โกรธเธอ แต่ฉันเหนื่อยจริง ๆ”

ผมคลึงข้อมือตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์

หลินชิงชิวมองผมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็แค่นหัวเราะออกมา

“ได้ นายไม่ต้มใช่ไหม งั้นพรุ่งนี้ฉันจะเรียกคนให้มาเซ้งร้านหม้อไฟเก่า ๆ ของนายไปซะ”

“ยังไงซะทุกครั้งที่เฉินอวี่เดินผ่านถนนเส้นนั้นเขาก็ต้องเอามือปิดจมูกตลอด ฉันอยากให้นายปิดร้านนั้นตั้งนานแล้ว”

ฝีเท้าของผมหยุดชะงัก หันขวับกลับไปมองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“หลินชิงชิว นั่นเป็นหยาดเหงื่อแรงกายอย่างเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาปล่อยเซ้ง”

เมื่อหลินชิงชิวเห็นว่าในที่สุดผมก็มีอารมณ์ร่วม แววตาของเธอก็ทอประกายความสะใจออกมาเล็กน้อย

“ก็มีสิทธิ์ตรงที่ตอนนี้กรรมสิทธิ์ของร้านนั้นเป็นชื่อของฉันไงล่ะ!”

“ซูมู่ นายเชื่อฟังกันหน่อยเถอะ ปิดร้านซะ แล้วมาทำงานฝ่ายสนับสนุนในบริษัทของฉัน ได้แต่งตัวสะอาดสะอ้านทุกวันมันไม่ดีหรือไง”

“นายเอาแต่ขลุกอยู่ในที่มันเยิ้มแบบนั้นทั้งวัน จนกลิ่นคนชั้นต่ำติดตัวไปหมด ฉันพาออกไปงานสังคมด้วยก็ขายหน้าเปล่า ๆ”

กลิ่นคนชั้นต่ำ

คำพูดประโยคนี้ทำเอาผมหายใจไม่ออก

ยี่สิบปีที่ผ่านมา ผมยอมอดหลับอดนอนต้มน้ำซุปเพื่อเธอ คอยเฝ้าร้านหม้อไฟแห่งนั้นเพื่อหาเงินทุนก้อนแรกมาให้เธอก่อตั้งธุรกิจ

มาตอนนี้ที่เธอประสบความสำเร็จ เธอกลับรังเกียจกลิ่นบนตัวผมว่ามันเป็นกลิ่นของคนชั้นต่ำ

ผมสูดหายใจเข้าลึก ข่มความรู้สึกร้อนผ่าวที่กระบอกตาเอาไว้

“ตามใจเธอแล้วกัน”

ผมหันหลังเดินเข้าห้องนอนแล้วล็อกประตูจากด้านใน

เสียงหลินชิงชิวเตะโต๊ะกลางคว่ำดังสนั่นมาจากนอกประตู ตามมาด้วยเสียงแผดร้องอย่างสติแตกของเธอ

“ซูมู่! นายอย่าคิดนะว่าฉันไม่กล้า! ถ้าพรุ่งนี้นายกล้าไปเปิดร้านละก็ ฉันจะให้คนไปทุบป้ายหน้าร้านนายทิ้งซะ!”

ผมเอนหลังพิงบานประตู ค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น แล้วล้วงเอาตั๋วเครื่องบินไปปารีสออกมาจากกระเป๋า

เหลือเวลาอีกสองวัน

หลินชิงชิว อีกเดี๋ยวเธอก็ไม่ต้องมาทนดมกลิ่นคนชั้นต่ำอย่างฉันอีกต่อไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมเดินทางไปที่สำนักงานรับรองเอกสารใจกลางเมือง

ผมจัดการโอนหุ้น 50% ของร้านหม้อไฟ ซึ่งก็คือส่วนที่เป็นของผม ให้กับเถ้าแก่ที่อยากกว้านซื้อร้านของเรามาตลอดแบบฟรี ๆ

เพิ่งจะเซ็นชื่อเสร็จ โทรศัพท์มือถือของผมก็สั่นเตือนรัว ๆ

พี่หวัง หัวหน้าพนักงานของร้านหม้อไฟโทรมา น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความร้อนรน

“เถ้าแก่เสี่ยวมู่ รีบมาเร็วเข้าเถอะครับ! ประธานหลินพาคนกลุ่มใหญ่มาพังร้านแล้ว!”

“พวกเธอบอกว่าจะรีโนเวตที่นี่ใหม่ เปลี่ยนเป็นร้านขนมหวานฝรั่งเศสอะไรสักอย่าง ตอนนี้กำลังโยนข้าวของออกไปข้างนอกอยู่เลย!”

มือที่กำโทรศัพท์ของผมบีบแน่นขึ้นทันที

หลินชิงชิว เธอทำเกินไปจริง ๆ

ผมโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง พร้อมกับเร่งให้คนขับรีบมุ่งหน้าไปที่ร้านหม้อไฟด้วยความเร็วที่สุด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 9

    “กลับไปซะ ไปเฝ้ารถพานาเมร่าอันว่างเปล่าของเธอ แล้วใช้ชีวิตอันสูงส่งที่ไม่มีกลิ่นอายของพวกชั้นต่ำของเธอต่อไปเถอะ”ผมหันหลังกลับ ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปในครัวหลังร้าน ปล่อยให้เธอร้องคร่ำครวญอยู่ท่ามกลางกองหิมะนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมพูดกับหลินชิงชิวนับตั้งแต่วันนั้น หลินชิงชิวก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเธอไม่ได้มาตามตอแยผมอีก และก็ไม่ได้กลับประเทศด้วยได้ยินมาว่าเธอขายทรัพย์สินในประเทศไปจนหมด แล้วเช่าห้องใต้ดินในไชน่าทาวน์ของปารีส วัน ๆ เอาแต่เดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนเธอสวมเพียงเสื้อโค้ตตัวเก่าที่ซักจนสีซีด ไม่ใส่เสื้อผ้าสั่งตัดราคาแพงพวกนั้นอีกต่อไปเธอจะไปซื้อวัตถุดิบราคาถูกที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจีนทุกวัน กลับไปที่ห้องใต้ดินแล้วหัดทำหม้อไฟอย่างเงอะงะทว่าสิ่งที่เธอทำออกมา ไม่ไหม้เกรียมก็เค็มจนขมเธอกินไปอาเจียนไป อาเจียนเสร็จก็กินต่อ จนกระทั่งกระเพาะทะลุเลือดออก เจ้าของห้องเช่ามาพบเข้าถึงได้ส่งตัวไปโรงพยาบาลหมอเตือนเธอว่า หากยังทำร้ายตัวเองแบบนี้ต่อไป กระเพาะของเธอจะต้องพังเข้าสักวันแต่เธอกลับเพียงแค่ยิ้มอย่างขมขื่น“พังซะได้ก็ดี ถ้ามันพัง เขาอาจจะกลับมาสงสารฉันบ้างก็ได้”แต่เธอค

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 8

    มือของเธอเต็มไปด้วยรอยมีดบาดเล็ก ๆ เลือดซึมออกมาจนย้อมด้ามไม้เป็นสีแดง“อามู่ ฉันแกะสลักอันใหม่ให้นายแล้วนะ”“ถึงมันจะไม่สวยเท่าอันก่อน แต่ฉันจะฝึกไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะแกะออกมาเป็นแบบที่นายชอบให้ได้...”เธอมองผม แววตาแฝงความระมัดระวังอยู่สายหนึ่งผมก้มลงมองตะหลิวไม้ที่เปื้อนคราบเลือดของเธอ พลันรู้สึกว่ามันน่าขันสิ้นดี“หลินชิงชิว เธอคิดว่าตัวเองกำลังไถ่บาปอยู่งั้นเหรอ”ผมเงยหน้าขึ้น สายตาทิ่มแทงไปที่เธอตรง ๆ“ตอนที่เธอปกป้องไป๋เฉินอวี่ เธอเห็นสมุดสูตรอาหารของฉันเป็นแค่ขยะ”“ตอนนี้พอรู้ว่าไป๋เฉินอวี่หลอกเธอ ก็วิ่งโร่มาแกะสลักตะหลิวให้ฉัน”“คนที่เธอรักไม่ใช่ฉันเลยสักนิด เธอแค่ทนไม่ได้ที่ถูกคนอื่นหลอก ทนไม่ได้ที่หมาแสนเชื่องซึ่งเคยเป็นของเธอ จู่ ๆ ก็ไม่ยอมวิ่งวนรอบตัวเธออีกต่อไปแล้วก็เท่านั้น”สีหน้าของหลินชิงชิวซีดเผือด เธอส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่ใช่นะ! ฉันรักนายจริง ๆ! ฉันก็แค่โง่เกินไปจนมองไม่เห็นหัวใจของตัวเอง...”“พอได้แล้ว!”ผมตวาดแทรกเสียงแข็ง พร้อมกับปาตะหลิวไม้นั้นลงแทบเท้าเธออย่างแรง“เธอพร่ำบอกว่ารักฉัน แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าในสมุดสูตรอาหารที่ถูกเธอขยี้แหลกเล

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 7

    บนใบหน้าของผมประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ซึ่งหลินชิงชิวไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วเมื่อปราศจากผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบน้ำมัน ปราศจากกลิ่นหม้อไฟที่ติดอยู่เต็มตัว พอผมยืนอยู่ใต้แสงไฟ ก็ทำให้เธอแทบจะไม่กล้าจะคิดว่าเป็นผม“อามู่...”น้ำเสียงของหลินชิงชิวสั่นเครือ เธอวิ่งโซเซตรงเข้ามาหาผมเมื่อผมได้ยินเสียง รอยยิ้มบนมุมปากก็พลันเลือนหายไปผมหันขวับไปมองผู้หญิงที่ซูบผอมและมีเส้นเลือดฝอยปรากฏชัดในดวงตาทั้งสองข้างตรงหน้าด้วยสายตาที่ห่างเหินหลินชิงชิวพุ่งเข้ามาตรงหน้าผม เธอพยายามจะยื่นมือมาสวมกอดผมตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกโซฟี หัวหน้าเชฟชาวฝรั่งเศสที่อยู่ข้างกายผมขวางเอาไว้“คุณคะ คุณกำลังทำอะไรน่ะ”โซฟีขมวดคิ้ว พลางดึงผมไปหลบอยู่ด้านหลังเพื่อปกป้องหลินชิงชิวไม่สนใจโซฟีเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่จ้องผมเขม็ง ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที“อามู่ ในที่สุดฉันก็ตามหานายจนเจอ...กลับบ้านกับฉันนะ ได้ไหม”“ฉันไล่ไป๋เฉินอวี่ไปแล้ว ตระกูลไป๋ก็ล้มละลายแล้วด้วย ฉันแก้แค้นแทนนายแล้วนะ!”เธออ้อนวอนอย่างคนพูดจาไม่รู้เรื่อง ท่าทางดูต้อยต่ำเหลือเกินผมมองเธอแสดงละครอย่างเงียบ ๆ รอจนกระทั่งเธอพูดจ

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 6

    สามเดือนต่อมาเมื่อไม่มีผมอยู่ ชีวิตของหลินชิงชิวก็วุ่นวายไปหมดโรคกระเพาะของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไม่มีใครต้มน้ำซุปที่ทำให้กระเพาะของเธอรู้สึกสบายได้อีกแล้วไป๋เฉินอวี่เคยพยายามทำอาหารให้เธออยู่สองสามครั้งทว่าสิ่งที่เขาเรียกว่าโรครักความสะอาดนั้น ทำให้เขาถึงกับต้องสวมถุงมือแพทย์ถึงสามชั้นแม้กระทั่งตอนหั่นผัก อาหารที่ทำออกมาจึงกินไม่ได้เลยสักนิดหลินชิงชิวเริ่มมีอาการนอนไม่หลับบ่อยครั้งแค่หลับตาลง ในหัวก็เต็มไปด้วยแววตาอันว่างเปล่าของผมตอนที่มองกล่องไม้ถูกบดขยี้เธอใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีเพื่อสืบหาเบาะแสของผม ทว่ากลับพบเพียงว่าผมได้ยกเลิกบัญชีในประเทศทั้งหมด และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกระทั่งกลางดึกคืนนี้หลินชิงชิวออกมาจากคลับหลังจากคุยธุรกิจเสร็จ รถยนต์ขับผ่านย่านร้านอาหารซอมซ่อแห่งหนึ่งเดิมทีเธอเพียงแค่ปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจ แต่เมื่อเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยของใครบางคน เธอก็เหยียบเบรกกะทันหันทันทีบริเวณหน้าร้านขายหม่าล่ากุ้งเครย์ฟิชริมถนนที่เต็มไปด้วยควันน้ำมันคลุ้งไปทั่ว ไป๋เฉินอวี่กำลังนั่งกินกุ้งเครย์ฟิชกับกลุ่มเพื่อนเสเพลอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ ตรงหน

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 5

    ภายในอะพาร์ตเมนต์เงียบจนน่ากลัว กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาหารบูดลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศหลินชิงชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วร้องเรียกออกไปตามสัญชาตญาณ“ซูมู่ นายเอาอะไรมาวางทิ้งไว้จนเหม็นเนี่ย”ไม่มีเสียงตอบรับเธอเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ทว่ากลับพบว่าร่องรอยทุกอย่างที่เป็นของผมได้หายไปหมดสิ้นทั้งหมอนอิงที่ผมชอบโยนทิ้งไว้สะเปะสะปะ เสื้อผ้าที่ตากไว้ หรือแม้แต่มีดโกนหนวดบนอ่างล้างหน้า ล้วนอันตรธานหายไปหมดหัวใจของหลินชิงชิวกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมาเธอก้าวยาว ๆ พุ่งตรงไปยังโต๊ะอาหาร แล้วก็มองเห็นกระดาษโน้ตที่ถูกกุญแจวางทับเอาไว้“ซุปอยู่ในหม้อ อย่าลืมกินตอนร้อน ๆ ล่ะ”ลายมือที่เขียนนั้นดูหนักแน่น ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นชามือของหลินชิงชิวเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เธอพุ่งตัวเข้าไปในครัว แล้วจัดการเปิดฝาหม้อดินเผาออกทันทีของที่อยู่ข้างในคือซุปซี่โครงหมูใส่ซานเย่าที่เธอชอบกินจริง ๆแต่เพราะถูกวางทิ้งไว้นานถึงสามวันเต็ม ผิวด้านบนจึงมีราสีเขียวลอยฟ่องเป็นหย่อม ๆ แถมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียนหลินชิงชิวรู้สึกมวนท้องขึ้นมาทัน

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 4

    “เฉินอวี่ยังรอเธออยู่ อย่าให้เขาต้องมาได้กลิ่นคนชั้นต่ำบนตัวฉันเลย”ผมเกาะกำแพงพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลไป๋เฉินอวี่เดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกระดาษทิชชูให้ ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทายอย่างผู้ชนะ“พี่เสี่ยวมู่ นายอย่าโทษชิงชิวเลยครับ เธอทำไปก็หวังดีต่อพี่นะ ผู้ชายอกสามศอกเอาแต่คลุกอยู่กับกลิ่นหม้อไฟทั้งวัน แล้วต่อไปจะแต่งเมียได้ยังไง” ผมไม่ได้รับกระดาษทิชชูจากเขา ทำเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา“ไป๋เฉินอวี่ นายสวดภาวนาไว้ให้ดีเถอะ ว่าชาตินี้อย่าได้แปดเปื้อนกลิ่นควันไฟแม้แต่นิดเดียว”พูดจบ ผมก็หันหลังเดินฝ่าม่านฝนออกไปเสียงตะโกนอย่างสติแตกของหลินชิงชิวดังไล่หลังมา“ซูมู่! ถ้านายไปวันนี้ วันหลังก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าประตูบ้านฉันอีก!”ผมไม่ได้หันกลับไปมอง และไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเลยหลังจากกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ผมก็จัดการเก็บกวาดข้าวของที่เป็นของตัวเองจนสะอาดหมดจดนอกจากเสื้อผ้าที่ใส่เป็นประจำไม่กี่ตัวกับใบตอบรับเข้าเรียนของสถาบันเลอกอร์ดองเบลอแล้ว ผมก็ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลยผมมองห้องที่ว่างเปล่า กวาดสายตามองสถานที่ซึ่งผมอยู่มาถึงห้าปีแห่งนี้เป็นครั้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status