Short
กว่าจะรู้ก็สายเกิน

กว่าจะรู้ก็สายเกิน

โดย:  นิรนามจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9บท
6views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ผมอาศัยสถานะเพื่อนสมัยเด็ก วนเวียนอยู่ในโลกของหลินชิงชิวมาถึงยี่สิบปี ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าผมคือตัวปัญหาที่เธอสลัดไม่หลุด คอยสรรหาสารพัดวิธีมาป่วนเธออยู่ทุกวัน ทว่าในวันที่เธอออกรถใหม่ จู่ ๆ ผมก็เก็บอารมณ์ทั้งหมด ยอมทำตัวว่าง่ายราวกับคนไร้ตัวตน จนแม้แต่หลินชิงชิวเองก็ยังไม่ชิน กลางดึกคืนนั้น เธอฝ่าสายฝนกลับมายังอะพาร์ตเมนต์ที่เราเช่าอยู่ด้วยกัน แล้วยอมลดเสียงอ่อนลงเพื่ออธิบายกับผมเป็นครั้งแรก “ที่คืนนี้ฉันไม่ให้นายขึ้นรถ เพราะเฉินอวี่เขารักความสะอาดน่ะ เขาทนกลิ่นควันจากร้านหม้อไฟบนตัวนายไม่ได้” “ฉันเห็นว่าฝนไม่ได้ตกหนัก ก็เลยไปส่งเขากลับก่อน นายเลิกทำสงครามเย็นกับฉันได้ไหม” ที่แท้ก็เป็นเพราะนิสัยรักความสะอาดจนทนกลิ่นควันไม่ได้แม้แต่นิดเดียวของไป๋เฉินอวี่อีกแล้ว ผมยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือหรอก” ยังไงซะอีกสามวันผมก็จะไปเรียนต่อที่สถาบันสอนทำอาหารเลอ กอร์ดอง เบลอที่ประเทศฝรั่งเศสแล้ว หลังจากนี้ก็คงไม่มีใครต้องมาทนเหม็นกลิ่นใครอีก

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

หลินชิงชิวยืนคิ้วขมวดอยู่ตรงโถงทางเข้า

เหมือนกำลังรอให้ผมทะเลาะกับเธอชุดใหญ่เหมือนอย่างเคย

เพราะตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ขอแค่มีสิ่งมีชีวิตเพศผู้ปรากฏตัวข้างกายเธอ ผมก็มักจะอาละวาดจนบ้านแทบแตกเสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ยังเป็นวันสำคัญที่เธอไปรับรถพอร์ชพานาเมร่าคันใหม่ด้วย

ผมทนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นเพื่อนเธออยู่สามเดือนเต็ม ช่วยจัดการแผนงานไปนับไม่ถ้วน กว่าจะช่วยให้เธอคว้าโปรเจกต์ใหญ่จนมีเงินสดไปซื้อรถคันนี้มาได้

แต่สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากได้กุญแจรถมา คือการให้ไป๋เฉินอวี่เข้าไปนั่งในตำแหน่งเบาะข้างคนขับ

จากนั้นก็ทิ้งผมไว้หน้าร้านตามลำพัง

“นายไม่ถือจริง ๆ เหรอ”

หลินชิงชิวเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับมองสำรวจผม

ผมกำลังก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมอง

“ไม่ถือหรอก คุณชายไป๋ร่างกายบอบบาง เธอดูแลเขามากหน่อยก็สมควรแล้ว”

คิ้วของหลินชิงชิวยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิม

เธอคว้ามือที่กำลังพับเสื้อผ้าของผม

“ซูมู่ นายอย่ามาพูดจาประชดประชันใส่ฉันแบบนี้นะ”

“เฉินอวี่ไม่ได้แค่รักความสะอาด แต่เขายังเป็นหอบหืดขั้นรุนแรงด้วย กลิ่นร้านหม้อไฟเก่า ๆ ของนายมันแรงเกินไปจริง ๆ ถ้าเขาได้กลิ่นแล้วอาการจะกำเริบน่ะ”

“ถ้านายไม่พอใจ พรุ่งนี้ฉันพานายไปซื้อรองเท้าผ้าใบลิมิเต็ดเอดิชันคู่ที่นายเล็งไว้นานแล้วดีไหม”

รองเท้าผ้าใบงั้นเหรอ

ผมมองใบหน้าสวยหยิ่งที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกขำขึ้นมา

รองเท้าคู่นั้นเป็นคู่ที่ผมถูกใจมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่เพื่อเก็บเงินซื้อของขวัญวันออกรถให้เธอ ผมจึงตัดใจไม่ยอมซื้อ

ทว่าของขวัญแรกพบที่เธอมอบให้ไป๋เฉินอวี่ กลับเป็นนาฬิกาหรูมูลค่าหลายแสน

“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้ขาดแคลนรองเท้า”

ผมค่อย ๆ ดึงมือออก แล้วยัดเสื้อสเวตเตอร์ตัวสุดท้ายลงไปในกระเป๋า

ในที่สุดหลินชิงชิวก็สังเกตเห็นกระเป๋าเดินทางบนพื้น แววตาของเธอพลันเย็นชาลง

“ซูมู่ นายจะอาละวาดเล่นละครหนีออกจากบ้านอะไรอีก”

เธอเรียกชื่อเต็มของผม ซึ่งนี่เป็นสัญญาณเตือนก่อนที่เธอจะระเบิดอารมณ์

“ทุกครั้งที่ฉันขัดใจนายแค่นิดเดียว นายก็ต้องทำท่าจะเป็นจะตายเก็บข้าวของกลับบ้านเก่าตลอด”

“ปีนี้นายอายุยี่สิบห้าแล้วนะ เป็นผู้ใหญ่แล้ว ช่วยทำตัวให้มันเป็นผู้ใหญ่หน่อยได้ไหม”

ผมรูดซิปกระเป๋าเดินทาง ลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ฉันไม่ได้อาละวาด ฉันแค่จะเอาเสื้อผ้าเปลี่ยนฤดูไปซักแห้งต่างหาก”

หลินชิงชิวชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอม้วนผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงอีกครั้ง

“โอเค ถือว่าวันนี้ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรทิ้งนายไว้กลางสายฝน”

“ฉันปวดท้องโรคกระเพาะมาทั้งวันแล้ว นายไปต้มบะหมี่ให้ฉันชามหนึ่งสิ ขอไข่ดาวสองฟองด้วยนะ”

เธอออกคำสั่งกับผมอย่างเชี่ยวชาญ มั่นใจว่าผมจะต้องสงสารแล้วรีบวิ่งเข้าครัวไปทำให้

ผมมองมือของเธอที่กำลังกุมท้อง ทว่าในหัวกลับนึกย้อนไปถึงภาพเมื่อตอนบ่ายวันนี้

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
9
บทที่ 1
หลินชิงชิวยืนคิ้วขมวดอยู่ตรงโถงทางเข้าเหมือนกำลังรอให้ผมทะเลาะกับเธอชุดใหญ่เหมือนอย่างเคยเพราะตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ขอแค่มีสิ่งมีชีวิตเพศผู้ปรากฏตัวข้างกายเธอ ผมก็มักจะอาละวาดจนบ้านแทบแตกเสมอยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ยังเป็นวันสำคัญที่เธอไปรับรถพอร์ชพานาเมร่าคันใหม่ด้วยผมทนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นเพื่อนเธออยู่สามเดือนเต็ม ช่วยจัดการแผนงานไปนับไม่ถ้วน กว่าจะช่วยให้เธอคว้าโปรเจกต์ใหญ่จนมีเงินสดไปซื้อรถคันนี้มาได้แต่สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากได้กุญแจรถมา คือการให้ไป๋เฉินอวี่เข้าไปนั่งในตำแหน่งเบาะข้างคนขับจากนั้นก็ทิ้งผมไว้หน้าร้านตามลำพัง“นายไม่ถือจริง ๆ เหรอ”หลินชิงชิวเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับมองสำรวจผมผมกำลังก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมอง“ไม่ถือหรอก คุณชายไป๋ร่างกายบอบบาง เธอดูแลเขามากหน่อยก็สมควรแล้ว”คิ้วของหลินชิงชิวยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิมเธอคว้ามือที่กำลังพับเสื้อผ้าของผม“ซูมู่ นายอย่ามาพูดจาประชดประชันใส่ฉันแบบนี้นะ”“เฉินอวี่ไม่ได้แค่รักความสะอาด แต่เขายังเป็นหอบหืดขั้นรุนแรงด้วย กลิ่นร้า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ที่เธอไปกดไลก์รูปถ่ายตอนกินอาหารฝรั่งเศสมื้อหรูของไป๋เฉินอวี่ในหน้าโซเชียล“ในครัวไม่มีบะหมี่เหลือแล้ว เธอสั่งเดลิเวอรีเอาเองเถอะ”ผมลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังห้องนอนหลินชิงชิวคว้าข้อมือของผมไว้อย่างแรงจนเกิดรอยแดงขึ้นทันที“ซูมู่ ฉันยอมลดตัวลงมาง้อตั้งนานแล้ว นายยังจะไม่จบอีกใช่ไหม”ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดมาจากข้อมือ ผมจึงดิ้นรนตามสัญชาตญาณหลินชิงชิวมองรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ที่ดูน่ากลัวบนแขนขวาของผม แววตาของเธอไหววูบไปเล็กน้อย ก่อนที่สุดท้ายจะยอมปล่อยมือแผลเป็นนั่นคือรอยที่หลงเหลือจากตอนที่ผมพุ่งตัวเข้าไปลากเธอออกมาจากกองเพลิงในเหตุการณ์ไฟไหม้บ้านเธอเมื่อตอนอายุสิบแปดปีเพราะแผลเป็นนี้ ผมจึงต้องยอมละทิ้งความฝันที่จะสอบเข้าสถาบันการบินแล้วหันมาจับตะหลิวรับช่วงต่อกิจการร้านหม้อไฟเก่าซอมซ่อที่แม่ทิ้งไว้ให้แทนตอนนั้นหลินชิงชิวกอดผมที่โชกไปด้วยเลือด ร้องไห้ฟูมฟายพร้อมกับสาบานว่าจะดูแลผมไปตลอดชีวิตแต่มาตอนนี้ เธอกลับมองว่ากลิ่นหม้อไฟบนตัวผมมันชวนให้ผู้ชายที่เป็นรักแรกอันสูงส่งของเธอต้องรู้สึกสะอิดสะเอียน“ฉันไม่ได้โกรธเธอ แต่ฉันเหนื่อยจริง ๆ”ผมคลึงข้อมือตัวเองเบา ๆ น้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ผมมองเห็นป้ายร้านที่แม่เขียนด้วยมือตัวเองถูกโยนทิ้งไว้บนถนนที่เต็มไปด้วยโคลนมาแต่ไกลส่วนไป๋เฉินอวี่ยืนอยู่ใต้ร่มของหลินชิงชิว เอามือปิดจมูกพร้อมกับมองดูหม้อกับถ้วยที่ถูกขนออกมาจากร้านด้วยสีหน้ารังเกียจ“ชิงชิว ที่นี่สกปรกขนาดนี้ จะเปลี่ยนเป็นร้านขนมหวานได้จริง ๆ เหรอ”“วางใจเถอะเฉินอวี่ ฉันจะให้คนมาฆ่าเชื้อที่นี่ แล้วก็ทุบกระเบื้องปูพื้นใหม่ทั้งหมด รับรองว่าจะไม่มีกลิ่นควันหลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว”น้ำเสียงของหลินชิงชิวช่างอ่อนโยน แตกต่างจากตอนที่ตะคอกใส่ผมเมื่อคืนนี้ราวกับเป็นคนละคนผมแหวกฝูงชนพุ่งเข้าไป แล้วก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่า ๆ ใบหนึ่งถูกโยนทิ้งไว้บนกองขยะทันทีนั่นมันของสำคัญของผมสิ่งที่บรรจุอยู่ข้างในไม่ได้มีแค่สูตรเบสน้ำซุปลับเฉพาะที่แม่ทิ้งไว้ให้ แต่ยังมีตะหลิวไม้ที่หลินชิงชิวตอนอายุสิบห้าปีลงมือใช้มีดแกะสลักให้ผมด้วยตัวเองปีนั้นเธอทำมีดบาดมือตัวเองจนเลือดออก แต่กลับยิ้มแล้วพูดกับผมว่า“อามู่ ต่อไปถ้านายได้เป็นเชฟใหญ่ ฉันจะเป็นลูกมือให้นายเอง”ผมพุ่งตัวเข้าไปโดยไม่ทันได้คิด หวังจะดึงกล่องไม้ใบนั้นออกมา“ซูมู่! นายจะทำอะไร!”หลินชิงชิวคว้าแขนของผมเอาไว้ แล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
“เฉินอวี่ยังรอเธออยู่ อย่าให้เขาต้องมาได้กลิ่นคนชั้นต่ำบนตัวฉันเลย”ผมเกาะกำแพงพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลไป๋เฉินอวี่เดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกระดาษทิชชูให้ ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทายอย่างผู้ชนะ“พี่เสี่ยวมู่ นายอย่าโทษชิงชิวเลยครับ เธอทำไปก็หวังดีต่อพี่นะ ผู้ชายอกสามศอกเอาแต่คลุกอยู่กับกลิ่นหม้อไฟทั้งวัน แล้วต่อไปจะแต่งเมียได้ยังไง” ผมไม่ได้รับกระดาษทิชชูจากเขา ทำเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา“ไป๋เฉินอวี่ นายสวดภาวนาไว้ให้ดีเถอะ ว่าชาตินี้อย่าได้แปดเปื้อนกลิ่นควันไฟแม้แต่นิดเดียว”พูดจบ ผมก็หันหลังเดินฝ่าม่านฝนออกไปเสียงตะโกนอย่างสติแตกของหลินชิงชิวดังไล่หลังมา“ซูมู่! ถ้านายไปวันนี้ วันหลังก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าประตูบ้านฉันอีก!”ผมไม่ได้หันกลับไปมอง และไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเลยหลังจากกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ผมก็จัดการเก็บกวาดข้าวของที่เป็นของตัวเองจนสะอาดหมดจดนอกจากเสื้อผ้าที่ใส่เป็นประจำไม่กี่ตัวกับใบตอบรับเข้าเรียนของสถาบันเลอกอร์ดองเบลอแล้ว ผมก็ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลยผมมองห้องที่ว่างเปล่า กวาดสายตามองสถานที่ซึ่งผมอยู่มาถึงห้าปีแห่งนี้เป็นครั้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
ภายในอะพาร์ตเมนต์เงียบจนน่ากลัว กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาหารบูดลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศหลินชิงชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วร้องเรียกออกไปตามสัญชาตญาณ“ซูมู่ นายเอาอะไรมาวางทิ้งไว้จนเหม็นเนี่ย”ไม่มีเสียงตอบรับเธอเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ทว่ากลับพบว่าร่องรอยทุกอย่างที่เป็นของผมได้หายไปหมดสิ้นทั้งหมอนอิงที่ผมชอบโยนทิ้งไว้สะเปะสะปะ เสื้อผ้าที่ตากไว้ หรือแม้แต่มีดโกนหนวดบนอ่างล้างหน้า ล้วนอันตรธานหายไปหมดหัวใจของหลินชิงชิวกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมาเธอก้าวยาว ๆ พุ่งตรงไปยังโต๊ะอาหาร แล้วก็มองเห็นกระดาษโน้ตที่ถูกกุญแจวางทับเอาไว้“ซุปอยู่ในหม้อ อย่าลืมกินตอนร้อน ๆ ล่ะ”ลายมือที่เขียนนั้นดูหนักแน่น ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นชามือของหลินชิงชิวเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เธอพุ่งตัวเข้าไปในครัว แล้วจัดการเปิดฝาหม้อดินเผาออกทันทีของที่อยู่ข้างในคือซุปซี่โครงหมูใส่ซานเย่าที่เธอชอบกินจริง ๆแต่เพราะถูกวางทิ้งไว้นานถึงสามวันเต็ม ผิวด้านบนจึงมีราสีเขียวลอยฟ่องเป็นหย่อม ๆ แถมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียนหลินชิงชิวรู้สึกมวนท้องขึ้นมาทัน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
สามเดือนต่อมาเมื่อไม่มีผมอยู่ ชีวิตของหลินชิงชิวก็วุ่นวายไปหมดโรคกระเพาะของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไม่มีใครต้มน้ำซุปที่ทำให้กระเพาะของเธอรู้สึกสบายได้อีกแล้วไป๋เฉินอวี่เคยพยายามทำอาหารให้เธออยู่สองสามครั้งทว่าสิ่งที่เขาเรียกว่าโรครักความสะอาดนั้น ทำให้เขาถึงกับต้องสวมถุงมือแพทย์ถึงสามชั้นแม้กระทั่งตอนหั่นผัก อาหารที่ทำออกมาจึงกินไม่ได้เลยสักนิดหลินชิงชิวเริ่มมีอาการนอนไม่หลับบ่อยครั้งแค่หลับตาลง ในหัวก็เต็มไปด้วยแววตาอันว่างเปล่าของผมตอนที่มองกล่องไม้ถูกบดขยี้เธอใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีเพื่อสืบหาเบาะแสของผม ทว่ากลับพบเพียงว่าผมได้ยกเลิกบัญชีในประเทศทั้งหมด และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกระทั่งกลางดึกคืนนี้หลินชิงชิวออกมาจากคลับหลังจากคุยธุรกิจเสร็จ รถยนต์ขับผ่านย่านร้านอาหารซอมซ่อแห่งหนึ่งเดิมทีเธอเพียงแค่ปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจ แต่เมื่อเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยของใครบางคน เธอก็เหยียบเบรกกะทันหันทันทีบริเวณหน้าร้านขายหม่าล่ากุ้งเครย์ฟิชริมถนนที่เต็มไปด้วยควันน้ำมันคลุ้งไปทั่ว ไป๋เฉินอวี่กำลังนั่งกินกุ้งเครย์ฟิชกับกลุ่มเพื่อนเสเพลอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ ตรงหน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
บนใบหน้าของผมประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ซึ่งหลินชิงชิวไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วเมื่อปราศจากผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบน้ำมัน ปราศจากกลิ่นหม้อไฟที่ติดอยู่เต็มตัว พอผมยืนอยู่ใต้แสงไฟ ก็ทำให้เธอแทบจะไม่กล้าจะคิดว่าเป็นผม“อามู่...”น้ำเสียงของหลินชิงชิวสั่นเครือ เธอวิ่งโซเซตรงเข้ามาหาผมเมื่อผมได้ยินเสียง รอยยิ้มบนมุมปากก็พลันเลือนหายไปผมหันขวับไปมองผู้หญิงที่ซูบผอมและมีเส้นเลือดฝอยปรากฏชัดในดวงตาทั้งสองข้างตรงหน้าด้วยสายตาที่ห่างเหินหลินชิงชิวพุ่งเข้ามาตรงหน้าผม เธอพยายามจะยื่นมือมาสวมกอดผมตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกโซฟี หัวหน้าเชฟชาวฝรั่งเศสที่อยู่ข้างกายผมขวางเอาไว้“คุณคะ คุณกำลังทำอะไรน่ะ”โซฟีขมวดคิ้ว พลางดึงผมไปหลบอยู่ด้านหลังเพื่อปกป้องหลินชิงชิวไม่สนใจโซฟีเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่จ้องผมเขม็ง ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที“อามู่ ในที่สุดฉันก็ตามหานายจนเจอ...กลับบ้านกับฉันนะ ได้ไหม”“ฉันไล่ไป๋เฉินอวี่ไปแล้ว ตระกูลไป๋ก็ล้มละลายแล้วด้วย ฉันแก้แค้นแทนนายแล้วนะ!”เธออ้อนวอนอย่างคนพูดจาไม่รู้เรื่อง ท่าทางดูต้อยต่ำเหลือเกินผมมองเธอแสดงละครอย่างเงียบ ๆ รอจนกระทั่งเธอพูดจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
มือของเธอเต็มไปด้วยรอยมีดบาดเล็ก ๆ เลือดซึมออกมาจนย้อมด้ามไม้เป็นสีแดง“อามู่ ฉันแกะสลักอันใหม่ให้นายแล้วนะ”“ถึงมันจะไม่สวยเท่าอันก่อน แต่ฉันจะฝึกไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะแกะออกมาเป็นแบบที่นายชอบให้ได้...”เธอมองผม แววตาแฝงความระมัดระวังอยู่สายหนึ่งผมก้มลงมองตะหลิวไม้ที่เปื้อนคราบเลือดของเธอ พลันรู้สึกว่ามันน่าขันสิ้นดี“หลินชิงชิว เธอคิดว่าตัวเองกำลังไถ่บาปอยู่งั้นเหรอ”ผมเงยหน้าขึ้น สายตาทิ่มแทงไปที่เธอตรง ๆ“ตอนที่เธอปกป้องไป๋เฉินอวี่ เธอเห็นสมุดสูตรอาหารของฉันเป็นแค่ขยะ”“ตอนนี้พอรู้ว่าไป๋เฉินอวี่หลอกเธอ ก็วิ่งโร่มาแกะสลักตะหลิวให้ฉัน”“คนที่เธอรักไม่ใช่ฉันเลยสักนิด เธอแค่ทนไม่ได้ที่ถูกคนอื่นหลอก ทนไม่ได้ที่หมาแสนเชื่องซึ่งเคยเป็นของเธอ จู่ ๆ ก็ไม่ยอมวิ่งวนรอบตัวเธออีกต่อไปแล้วก็เท่านั้น”สีหน้าของหลินชิงชิวซีดเผือด เธอส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่ใช่นะ! ฉันรักนายจริง ๆ! ฉันก็แค่โง่เกินไปจนมองไม่เห็นหัวใจของตัวเอง...”“พอได้แล้ว!”ผมตวาดแทรกเสียงแข็ง พร้อมกับปาตะหลิวไม้นั้นลงแทบเท้าเธออย่างแรง“เธอพร่ำบอกว่ารักฉัน แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าในสมุดสูตรอาหารที่ถูกเธอขยี้แหลกเล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
“กลับไปซะ ไปเฝ้ารถพานาเมร่าอันว่างเปล่าของเธอ แล้วใช้ชีวิตอันสูงส่งที่ไม่มีกลิ่นอายของพวกชั้นต่ำของเธอต่อไปเถอะ”ผมหันหลังกลับ ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปในครัวหลังร้าน ปล่อยให้เธอร้องคร่ำครวญอยู่ท่ามกลางกองหิมะนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมพูดกับหลินชิงชิวนับตั้งแต่วันนั้น หลินชิงชิวก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเธอไม่ได้มาตามตอแยผมอีก และก็ไม่ได้กลับประเทศด้วยได้ยินมาว่าเธอขายทรัพย์สินในประเทศไปจนหมด แล้วเช่าห้องใต้ดินในไชน่าทาวน์ของปารีส วัน ๆ เอาแต่เดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนเธอสวมเพียงเสื้อโค้ตตัวเก่าที่ซักจนสีซีด ไม่ใส่เสื้อผ้าสั่งตัดราคาแพงพวกนั้นอีกต่อไปเธอจะไปซื้อวัตถุดิบราคาถูกที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจีนทุกวัน กลับไปที่ห้องใต้ดินแล้วหัดทำหม้อไฟอย่างเงอะงะทว่าสิ่งที่เธอทำออกมา ไม่ไหม้เกรียมก็เค็มจนขมเธอกินไปอาเจียนไป อาเจียนเสร็จก็กินต่อ จนกระทั่งกระเพาะทะลุเลือดออก เจ้าของห้องเช่ามาพบเข้าถึงได้ส่งตัวไปโรงพยาบาลหมอเตือนเธอว่า หากยังทำร้ายตัวเองแบบนี้ต่อไป กระเพาะของเธอจะต้องพังเข้าสักวันแต่เธอกลับเพียงแค่ยิ้มอย่างขมขื่น“พังซะได้ก็ดี ถ้ามันพัง เขาอาจจะกลับมาสงสารฉันบ้างก็ได้”แต่เธอค
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status