เข้าสู่ระบบผมอาศัยสถานะเพื่อนสมัยเด็ก วนเวียนอยู่ในโลกของหลินชิงชิวมาถึงยี่สิบปี ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าผมคือตัวปัญหาที่เธอสลัดไม่หลุด คอยสรรหาสารพัดวิธีมาป่วนเธออยู่ทุกวัน ทว่าในวันที่เธอออกรถใหม่ จู่ ๆ ผมก็เก็บอารมณ์ทั้งหมด ยอมทำตัวว่าง่ายราวกับคนไร้ตัวตน จนแม้แต่หลินชิงชิวเองก็ยังไม่ชิน กลางดึกคืนนั้น เธอฝ่าสายฝนกลับมายังอะพาร์ตเมนต์ที่เราเช่าอยู่ด้วยกัน แล้วยอมลดเสียงอ่อนลงเพื่ออธิบายกับผมเป็นครั้งแรก “ที่คืนนี้ฉันไม่ให้นายขึ้นรถ เพราะเฉินอวี่เขารักความสะอาดน่ะ เขาทนกลิ่นควันจากร้านหม้อไฟบนตัวนายไม่ได้” “ฉันเห็นว่าฝนไม่ได้ตกหนัก ก็เลยไปส่งเขากลับก่อน นายเลิกทำสงครามเย็นกับฉันได้ไหม” ที่แท้ก็เป็นเพราะนิสัยรักความสะอาดจนทนกลิ่นควันไม่ได้แม้แต่นิดเดียวของไป๋เฉินอวี่อีกแล้ว ผมยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือหรอก” ยังไงซะอีกสามวันผมก็จะไปเรียนต่อที่สถาบันสอนทำอาหารเลอ กอร์ดอง เบลอที่ประเทศฝรั่งเศสแล้ว หลังจากนี้ก็คงไม่มีใครต้องมาทนเหม็นกลิ่นใครอีก
ดูเพิ่มเติม“กลับไปซะ ไปเฝ้ารถพานาเมร่าอันว่างเปล่าของเธอ แล้วใช้ชีวิตอันสูงส่งที่ไม่มีกลิ่นอายของพวกชั้นต่ำของเธอต่อไปเถอะ”ผมหันหลังกลับ ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปในครัวหลังร้าน ปล่อยให้เธอร้องคร่ำครวญอยู่ท่ามกลางกองหิมะนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมพูดกับหลินชิงชิวนับตั้งแต่วันนั้น หลินชิงชิวก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเธอไม่ได้มาตามตอแยผมอีก และก็ไม่ได้กลับประเทศด้วยได้ยินมาว่าเธอขายทรัพย์สินในประเทศไปจนหมด แล้วเช่าห้องใต้ดินในไชน่าทาวน์ของปารีส วัน ๆ เอาแต่เดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนเธอสวมเพียงเสื้อโค้ตตัวเก่าที่ซักจนสีซีด ไม่ใส่เสื้อผ้าสั่งตัดราคาแพงพวกนั้นอีกต่อไปเธอจะไปซื้อวัตถุดิบราคาถูกที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจีนทุกวัน กลับไปที่ห้องใต้ดินแล้วหัดทำหม้อไฟอย่างเงอะงะทว่าสิ่งที่เธอทำออกมา ไม่ไหม้เกรียมก็เค็มจนขมเธอกินไปอาเจียนไป อาเจียนเสร็จก็กินต่อ จนกระทั่งกระเพาะทะลุเลือดออก เจ้าของห้องเช่ามาพบเข้าถึงได้ส่งตัวไปโรงพยาบาลหมอเตือนเธอว่า หากยังทำร้ายตัวเองแบบนี้ต่อไป กระเพาะของเธอจะต้องพังเข้าสักวันแต่เธอกลับเพียงแค่ยิ้มอย่างขมขื่น“พังซะได้ก็ดี ถ้ามันพัง เขาอาจจะกลับมาสงสารฉันบ้างก็ได้”แต่เธอค
มือของเธอเต็มไปด้วยรอยมีดบาดเล็ก ๆ เลือดซึมออกมาจนย้อมด้ามไม้เป็นสีแดง“อามู่ ฉันแกะสลักอันใหม่ให้นายแล้วนะ”“ถึงมันจะไม่สวยเท่าอันก่อน แต่ฉันจะฝึกไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะแกะออกมาเป็นแบบที่นายชอบให้ได้...”เธอมองผม แววตาแฝงความระมัดระวังอยู่สายหนึ่งผมก้มลงมองตะหลิวไม้ที่เปื้อนคราบเลือดของเธอ พลันรู้สึกว่ามันน่าขันสิ้นดี“หลินชิงชิว เธอคิดว่าตัวเองกำลังไถ่บาปอยู่งั้นเหรอ”ผมเงยหน้าขึ้น สายตาทิ่มแทงไปที่เธอตรง ๆ“ตอนที่เธอปกป้องไป๋เฉินอวี่ เธอเห็นสมุดสูตรอาหารของฉันเป็นแค่ขยะ”“ตอนนี้พอรู้ว่าไป๋เฉินอวี่หลอกเธอ ก็วิ่งโร่มาแกะสลักตะหลิวให้ฉัน”“คนที่เธอรักไม่ใช่ฉันเลยสักนิด เธอแค่ทนไม่ได้ที่ถูกคนอื่นหลอก ทนไม่ได้ที่หมาแสนเชื่องซึ่งเคยเป็นของเธอ จู่ ๆ ก็ไม่ยอมวิ่งวนรอบตัวเธออีกต่อไปแล้วก็เท่านั้น”สีหน้าของหลินชิงชิวซีดเผือด เธอส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่ใช่นะ! ฉันรักนายจริง ๆ! ฉันก็แค่โง่เกินไปจนมองไม่เห็นหัวใจของตัวเอง...”“พอได้แล้ว!”ผมตวาดแทรกเสียงแข็ง พร้อมกับปาตะหลิวไม้นั้นลงแทบเท้าเธออย่างแรง“เธอพร่ำบอกว่ารักฉัน แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าในสมุดสูตรอาหารที่ถูกเธอขยี้แหลกเล
บนใบหน้าของผมประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ซึ่งหลินชิงชิวไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วเมื่อปราศจากผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบน้ำมัน ปราศจากกลิ่นหม้อไฟที่ติดอยู่เต็มตัว พอผมยืนอยู่ใต้แสงไฟ ก็ทำให้เธอแทบจะไม่กล้าจะคิดว่าเป็นผม“อามู่...”น้ำเสียงของหลินชิงชิวสั่นเครือ เธอวิ่งโซเซตรงเข้ามาหาผมเมื่อผมได้ยินเสียง รอยยิ้มบนมุมปากก็พลันเลือนหายไปผมหันขวับไปมองผู้หญิงที่ซูบผอมและมีเส้นเลือดฝอยปรากฏชัดในดวงตาทั้งสองข้างตรงหน้าด้วยสายตาที่ห่างเหินหลินชิงชิวพุ่งเข้ามาตรงหน้าผม เธอพยายามจะยื่นมือมาสวมกอดผมตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกโซฟี หัวหน้าเชฟชาวฝรั่งเศสที่อยู่ข้างกายผมขวางเอาไว้“คุณคะ คุณกำลังทำอะไรน่ะ”โซฟีขมวดคิ้ว พลางดึงผมไปหลบอยู่ด้านหลังเพื่อปกป้องหลินชิงชิวไม่สนใจโซฟีเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่จ้องผมเขม็ง ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที“อามู่ ในที่สุดฉันก็ตามหานายจนเจอ...กลับบ้านกับฉันนะ ได้ไหม”“ฉันไล่ไป๋เฉินอวี่ไปแล้ว ตระกูลไป๋ก็ล้มละลายแล้วด้วย ฉันแก้แค้นแทนนายแล้วนะ!”เธออ้อนวอนอย่างคนพูดจาไม่รู้เรื่อง ท่าทางดูต้อยต่ำเหลือเกินผมมองเธอแสดงละครอย่างเงียบ ๆ รอจนกระทั่งเธอพูดจ
สามเดือนต่อมาเมื่อไม่มีผมอยู่ ชีวิตของหลินชิงชิวก็วุ่นวายไปหมดโรคกระเพาะของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไม่มีใครต้มน้ำซุปที่ทำให้กระเพาะของเธอรู้สึกสบายได้อีกแล้วไป๋เฉินอวี่เคยพยายามทำอาหารให้เธออยู่สองสามครั้งทว่าสิ่งที่เขาเรียกว่าโรครักความสะอาดนั้น ทำให้เขาถึงกับต้องสวมถุงมือแพทย์ถึงสามชั้นแม้กระทั่งตอนหั่นผัก อาหารที่ทำออกมาจึงกินไม่ได้เลยสักนิดหลินชิงชิวเริ่มมีอาการนอนไม่หลับบ่อยครั้งแค่หลับตาลง ในหัวก็เต็มไปด้วยแววตาอันว่างเปล่าของผมตอนที่มองกล่องไม้ถูกบดขยี้เธอใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีเพื่อสืบหาเบาะแสของผม ทว่ากลับพบเพียงว่าผมได้ยกเลิกบัญชีในประเทศทั้งหมด และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกระทั่งกลางดึกคืนนี้หลินชิงชิวออกมาจากคลับหลังจากคุยธุรกิจเสร็จ รถยนต์ขับผ่านย่านร้านอาหารซอมซ่อแห่งหนึ่งเดิมทีเธอเพียงแค่ปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจ แต่เมื่อเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยของใครบางคน เธอก็เหยียบเบรกกะทันหันทันทีบริเวณหน้าร้านขายหม่าล่ากุ้งเครย์ฟิชริมถนนที่เต็มไปด้วยควันน้ำมันคลุ้งไปทั่ว ไป๋เฉินอวี่กำลังนั่งกินกุ้งเครย์ฟิชกับกลุ่มเพื่อนเสเพลอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ ตรงหน





