Share

กว่าจะรู้ก็สายเกิน
กว่าจะรู้ก็สายเกิน
Author: นิรนาม

บทที่ 1

Author: นิรนาม
หลินชิงชิวยืนคิ้วขมวดอยู่ตรงโถงทางเข้า

เหมือนกำลังรอให้ผมทะเลาะกับเธอชุดใหญ่เหมือนอย่างเคย

เพราะตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ขอแค่มีสิ่งมีชีวิตเพศผู้ปรากฏตัวข้างกายเธอ ผมก็มักจะอาละวาดจนบ้านแทบแตกเสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ยังเป็นวันสำคัญที่เธอไปรับรถพอร์ชพานาเมร่าคันใหม่ด้วย

ผมทนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นเพื่อนเธออยู่สามเดือนเต็ม ช่วยจัดการแผนงานไปนับไม่ถ้วน กว่าจะช่วยให้เธอคว้าโปรเจกต์ใหญ่จนมีเงินสดไปซื้อรถคันนี้มาได้

แต่สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากได้กุญแจรถมา คือการให้ไป๋เฉินอวี่เข้าไปนั่งในตำแหน่งเบาะข้างคนขับ

จากนั้นก็ทิ้งผมไว้หน้าร้านตามลำพัง

“นายไม่ถือจริง ๆ เหรอ”

หลินชิงชิวเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับมองสำรวจผม

ผมกำลังก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมอง

“ไม่ถือหรอก คุณชายไป๋ร่างกายบอบบาง เธอดูแลเขามากหน่อยก็สมควรแล้ว”

คิ้วของหลินชิงชิวยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิม

เธอคว้ามือที่กำลังพับเสื้อผ้าของผม

“ซูมู่ นายอย่ามาพูดจาประชดประชันใส่ฉันแบบนี้นะ”

“เฉินอวี่ไม่ได้แค่รักความสะอาด แต่เขายังเป็นหอบหืดขั้นรุนแรงด้วย กลิ่นร้านหม้อไฟเก่า ๆ ของนายมันแรงเกินไปจริง ๆ ถ้าเขาได้กลิ่นแล้วอาการจะกำเริบน่ะ”

“ถ้านายไม่พอใจ พรุ่งนี้ฉันพานายไปซื้อรองเท้าผ้าใบลิมิเต็ดเอดิชันคู่ที่นายเล็งไว้นานแล้วดีไหม”

รองเท้าผ้าใบงั้นเหรอ

ผมมองใบหน้าสวยหยิ่งที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกขำขึ้นมา

รองเท้าคู่นั้นเป็นคู่ที่ผมถูกใจมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่เพื่อเก็บเงินซื้อของขวัญวันออกรถให้เธอ ผมจึงตัดใจไม่ยอมซื้อ

ทว่าของขวัญแรกพบที่เธอมอบให้ไป๋เฉินอวี่ กลับเป็นนาฬิกาหรูมูลค่าหลายแสน

“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้ขาดแคลนรองเท้า”

ผมค่อย ๆ ดึงมือออก แล้วยัดเสื้อสเวตเตอร์ตัวสุดท้ายลงไปในกระเป๋า

ในที่สุดหลินชิงชิวก็สังเกตเห็นกระเป๋าเดินทางบนพื้น แววตาของเธอพลันเย็นชาลง

“ซูมู่ นายจะอาละวาดเล่นละครหนีออกจากบ้านอะไรอีก”

เธอเรียกชื่อเต็มของผม ซึ่งนี่เป็นสัญญาณเตือนก่อนที่เธอจะระเบิดอารมณ์

“ทุกครั้งที่ฉันขัดใจนายแค่นิดเดียว นายก็ต้องทำท่าจะเป็นจะตายเก็บข้าวของกลับบ้านเก่าตลอด”

“ปีนี้นายอายุยี่สิบห้าแล้วนะ เป็นผู้ใหญ่แล้ว ช่วยทำตัวให้มันเป็นผู้ใหญ่หน่อยได้ไหม”

ผมรูดซิปกระเป๋าเดินทาง ลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ฉันไม่ได้อาละวาด ฉันแค่จะเอาเสื้อผ้าเปลี่ยนฤดูไปซักแห้งต่างหาก”

หลินชิงชิวชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอม้วนผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงอีกครั้ง

“โอเค ถือว่าวันนี้ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรทิ้งนายไว้กลางสายฝน”

“ฉันปวดท้องโรคกระเพาะมาทั้งวันแล้ว นายไปต้มบะหมี่ให้ฉันชามหนึ่งสิ ขอไข่ดาวสองฟองด้วยนะ”

เธอออกคำสั่งกับผมอย่างเชี่ยวชาญ มั่นใจว่าผมจะต้องสงสารแล้วรีบวิ่งเข้าครัวไปทำให้

ผมมองมือของเธอที่กำลังกุมท้อง ทว่าในหัวกลับนึกย้อนไปถึงภาพเมื่อตอนบ่ายวันนี้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 9

    “กลับไปซะ ไปเฝ้ารถพานาเมร่าอันว่างเปล่าของเธอ แล้วใช้ชีวิตอันสูงส่งที่ไม่มีกลิ่นอายของพวกชั้นต่ำของเธอต่อไปเถอะ”ผมหันหลังกลับ ก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปในครัวหลังร้าน ปล่อยให้เธอร้องคร่ำครวญอยู่ท่ามกลางกองหิมะนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมพูดกับหลินชิงชิวนับตั้งแต่วันนั้น หลินชิงชิวก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเธอไม่ได้มาตามตอแยผมอีก และก็ไม่ได้กลับประเทศด้วยได้ยินมาว่าเธอขายทรัพย์สินในประเทศไปจนหมด แล้วเช่าห้องใต้ดินในไชน่าทาวน์ของปารีส วัน ๆ เอาแต่เดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนเธอสวมเพียงเสื้อโค้ตตัวเก่าที่ซักจนสีซีด ไม่ใส่เสื้อผ้าสั่งตัดราคาแพงพวกนั้นอีกต่อไปเธอจะไปซื้อวัตถุดิบราคาถูกที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจีนทุกวัน กลับไปที่ห้องใต้ดินแล้วหัดทำหม้อไฟอย่างเงอะงะทว่าสิ่งที่เธอทำออกมา ไม่ไหม้เกรียมก็เค็มจนขมเธอกินไปอาเจียนไป อาเจียนเสร็จก็กินต่อ จนกระทั่งกระเพาะทะลุเลือดออก เจ้าของห้องเช่ามาพบเข้าถึงได้ส่งตัวไปโรงพยาบาลหมอเตือนเธอว่า หากยังทำร้ายตัวเองแบบนี้ต่อไป กระเพาะของเธอจะต้องพังเข้าสักวันแต่เธอกลับเพียงแค่ยิ้มอย่างขมขื่น“พังซะได้ก็ดี ถ้ามันพัง เขาอาจจะกลับมาสงสารฉันบ้างก็ได้”แต่เธอค

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 8

    มือของเธอเต็มไปด้วยรอยมีดบาดเล็ก ๆ เลือดซึมออกมาจนย้อมด้ามไม้เป็นสีแดง“อามู่ ฉันแกะสลักอันใหม่ให้นายแล้วนะ”“ถึงมันจะไม่สวยเท่าอันก่อน แต่ฉันจะฝึกไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะแกะออกมาเป็นแบบที่นายชอบให้ได้...”เธอมองผม แววตาแฝงความระมัดระวังอยู่สายหนึ่งผมก้มลงมองตะหลิวไม้ที่เปื้อนคราบเลือดของเธอ พลันรู้สึกว่ามันน่าขันสิ้นดี“หลินชิงชิว เธอคิดว่าตัวเองกำลังไถ่บาปอยู่งั้นเหรอ”ผมเงยหน้าขึ้น สายตาทิ่มแทงไปที่เธอตรง ๆ“ตอนที่เธอปกป้องไป๋เฉินอวี่ เธอเห็นสมุดสูตรอาหารของฉันเป็นแค่ขยะ”“ตอนนี้พอรู้ว่าไป๋เฉินอวี่หลอกเธอ ก็วิ่งโร่มาแกะสลักตะหลิวให้ฉัน”“คนที่เธอรักไม่ใช่ฉันเลยสักนิด เธอแค่ทนไม่ได้ที่ถูกคนอื่นหลอก ทนไม่ได้ที่หมาแสนเชื่องซึ่งเคยเป็นของเธอ จู่ ๆ ก็ไม่ยอมวิ่งวนรอบตัวเธออีกต่อไปแล้วก็เท่านั้น”สีหน้าของหลินชิงชิวซีดเผือด เธอส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่ใช่นะ! ฉันรักนายจริง ๆ! ฉันก็แค่โง่เกินไปจนมองไม่เห็นหัวใจของตัวเอง...”“พอได้แล้ว!”ผมตวาดแทรกเสียงแข็ง พร้อมกับปาตะหลิวไม้นั้นลงแทบเท้าเธออย่างแรง“เธอพร่ำบอกว่ารักฉัน แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าในสมุดสูตรอาหารที่ถูกเธอขยี้แหลกเล

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 7

    บนใบหน้าของผมประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ซึ่งหลินชิงชิวไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วเมื่อปราศจากผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบน้ำมัน ปราศจากกลิ่นหม้อไฟที่ติดอยู่เต็มตัว พอผมยืนอยู่ใต้แสงไฟ ก็ทำให้เธอแทบจะไม่กล้าจะคิดว่าเป็นผม“อามู่...”น้ำเสียงของหลินชิงชิวสั่นเครือ เธอวิ่งโซเซตรงเข้ามาหาผมเมื่อผมได้ยินเสียง รอยยิ้มบนมุมปากก็พลันเลือนหายไปผมหันขวับไปมองผู้หญิงที่ซูบผอมและมีเส้นเลือดฝอยปรากฏชัดในดวงตาทั้งสองข้างตรงหน้าด้วยสายตาที่ห่างเหินหลินชิงชิวพุ่งเข้ามาตรงหน้าผม เธอพยายามจะยื่นมือมาสวมกอดผมตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกโซฟี หัวหน้าเชฟชาวฝรั่งเศสที่อยู่ข้างกายผมขวางเอาไว้“คุณคะ คุณกำลังทำอะไรน่ะ”โซฟีขมวดคิ้ว พลางดึงผมไปหลบอยู่ด้านหลังเพื่อปกป้องหลินชิงชิวไม่สนใจโซฟีเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่จ้องผมเขม็ง ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที“อามู่ ในที่สุดฉันก็ตามหานายจนเจอ...กลับบ้านกับฉันนะ ได้ไหม”“ฉันไล่ไป๋เฉินอวี่ไปแล้ว ตระกูลไป๋ก็ล้มละลายแล้วด้วย ฉันแก้แค้นแทนนายแล้วนะ!”เธออ้อนวอนอย่างคนพูดจาไม่รู้เรื่อง ท่าทางดูต้อยต่ำเหลือเกินผมมองเธอแสดงละครอย่างเงียบ ๆ รอจนกระทั่งเธอพูดจ

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 6

    สามเดือนต่อมาเมื่อไม่มีผมอยู่ ชีวิตของหลินชิงชิวก็วุ่นวายไปหมดโรคกระเพาะของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไม่มีใครต้มน้ำซุปที่ทำให้กระเพาะของเธอรู้สึกสบายได้อีกแล้วไป๋เฉินอวี่เคยพยายามทำอาหารให้เธออยู่สองสามครั้งทว่าสิ่งที่เขาเรียกว่าโรครักความสะอาดนั้น ทำให้เขาถึงกับต้องสวมถุงมือแพทย์ถึงสามชั้นแม้กระทั่งตอนหั่นผัก อาหารที่ทำออกมาจึงกินไม่ได้เลยสักนิดหลินชิงชิวเริ่มมีอาการนอนไม่หลับบ่อยครั้งแค่หลับตาลง ในหัวก็เต็มไปด้วยแววตาอันว่างเปล่าของผมตอนที่มองกล่องไม้ถูกบดขยี้เธอใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีเพื่อสืบหาเบาะแสของผม ทว่ากลับพบเพียงว่าผมได้ยกเลิกบัญชีในประเทศทั้งหมด และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกระทั่งกลางดึกคืนนี้หลินชิงชิวออกมาจากคลับหลังจากคุยธุรกิจเสร็จ รถยนต์ขับผ่านย่านร้านอาหารซอมซ่อแห่งหนึ่งเดิมทีเธอเพียงแค่ปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจ แต่เมื่อเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยของใครบางคน เธอก็เหยียบเบรกกะทันหันทันทีบริเวณหน้าร้านขายหม่าล่ากุ้งเครย์ฟิชริมถนนที่เต็มไปด้วยควันน้ำมันคลุ้งไปทั่ว ไป๋เฉินอวี่กำลังนั่งกินกุ้งเครย์ฟิชกับกลุ่มเพื่อนเสเพลอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ ตรงหน

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 5

    ภายในอะพาร์ตเมนต์เงียบจนน่ากลัว กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาหารบูดลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศหลินชิงชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วร้องเรียกออกไปตามสัญชาตญาณ“ซูมู่ นายเอาอะไรมาวางทิ้งไว้จนเหม็นเนี่ย”ไม่มีเสียงตอบรับเธอเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ทว่ากลับพบว่าร่องรอยทุกอย่างที่เป็นของผมได้หายไปหมดสิ้นทั้งหมอนอิงที่ผมชอบโยนทิ้งไว้สะเปะสะปะ เสื้อผ้าที่ตากไว้ หรือแม้แต่มีดโกนหนวดบนอ่างล้างหน้า ล้วนอันตรธานหายไปหมดหัวใจของหลินชิงชิวกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมาเธอก้าวยาว ๆ พุ่งตรงไปยังโต๊ะอาหาร แล้วก็มองเห็นกระดาษโน้ตที่ถูกกุญแจวางทับเอาไว้“ซุปอยู่ในหม้อ อย่าลืมกินตอนร้อน ๆ ล่ะ”ลายมือที่เขียนนั้นดูหนักแน่น ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นชามือของหลินชิงชิวเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เธอพุ่งตัวเข้าไปในครัว แล้วจัดการเปิดฝาหม้อดินเผาออกทันทีของที่อยู่ข้างในคือซุปซี่โครงหมูใส่ซานเย่าที่เธอชอบกินจริง ๆแต่เพราะถูกวางทิ้งไว้นานถึงสามวันเต็ม ผิวด้านบนจึงมีราสีเขียวลอยฟ่องเป็นหย่อม ๆ แถมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียนหลินชิงชิวรู้สึกมวนท้องขึ้นมาทัน

  • กว่าจะรู้ก็สายเกิน   บทที่ 4

    “เฉินอวี่ยังรอเธออยู่ อย่าให้เขาต้องมาได้กลิ่นคนชั้นต่ำบนตัวฉันเลย”ผมเกาะกำแพงพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลไป๋เฉินอวี่เดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกระดาษทิชชูให้ ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทายอย่างผู้ชนะ“พี่เสี่ยวมู่ นายอย่าโทษชิงชิวเลยครับ เธอทำไปก็หวังดีต่อพี่นะ ผู้ชายอกสามศอกเอาแต่คลุกอยู่กับกลิ่นหม้อไฟทั้งวัน แล้วต่อไปจะแต่งเมียได้ยังไง” ผมไม่ได้รับกระดาษทิชชูจากเขา ทำเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา“ไป๋เฉินอวี่ นายสวดภาวนาไว้ให้ดีเถอะ ว่าชาตินี้อย่าได้แปดเปื้อนกลิ่นควันไฟแม้แต่นิดเดียว”พูดจบ ผมก็หันหลังเดินฝ่าม่านฝนออกไปเสียงตะโกนอย่างสติแตกของหลินชิงชิวดังไล่หลังมา“ซูมู่! ถ้านายไปวันนี้ วันหลังก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าประตูบ้านฉันอีก!”ผมไม่ได้หันกลับไปมอง และไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเลยหลังจากกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ผมก็จัดการเก็บกวาดข้าวของที่เป็นของตัวเองจนสะอาดหมดจดนอกจากเสื้อผ้าที่ใส่เป็นประจำไม่กี่ตัวกับใบตอบรับเข้าเรียนของสถาบันเลอกอร์ดองเบลอแล้ว ผมก็ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลยผมมองห้องที่ว่างเปล่า กวาดสายตามองสถานที่ซึ่งผมอยู่มาถึงห้าปีแห่งนี้เป็นครั้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status