หลินชิงชิวยืนคิ้วขมวดอยู่ตรงโถงทางเข้าเหมือนกำลังรอให้ผมทะเลาะกับเธอชุดใหญ่เหมือนอย่างเคยเพราะตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ขอแค่มีสิ่งมีชีวิตเพศผู้ปรากฏตัวข้างกายเธอ ผมก็มักจะอาละวาดจนบ้านแทบแตกเสมอยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ยังเป็นวันสำคัญที่เธอไปรับรถพอร์ชพานาเมร่าคันใหม่ด้วยผมทนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นเพื่อนเธออยู่สามเดือนเต็ม ช่วยจัดการแผนงานไปนับไม่ถ้วน กว่าจะช่วยให้เธอคว้าโปรเจกต์ใหญ่จนมีเงินสดไปซื้อรถคันนี้มาได้แต่สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากได้กุญแจรถมา คือการให้ไป๋เฉินอวี่เข้าไปนั่งในตำแหน่งเบาะข้างคนขับจากนั้นก็ทิ้งผมไว้หน้าร้านตามลำพัง“นายไม่ถือจริง ๆ เหรอ”หลินชิงชิวเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับมองสำรวจผมผมกำลังก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมอง“ไม่ถือหรอก คุณชายไป๋ร่างกายบอบบาง เธอดูแลเขามากหน่อยก็สมควรแล้ว”คิ้วของหลินชิงชิวยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิมเธอคว้ามือที่กำลังพับเสื้อผ้าของผม“ซูมู่ นายอย่ามาพูดจาประชดประชันใส่ฉันแบบนี้นะ”“เฉินอวี่ไม่ได้แค่รักความสะอาด แต่เขายังเป็นหอบหืดขั้นรุนแรงด้วย กลิ่นร้า
Mehr lesen