บทที่ 10

หลังนั่งรอให้อารมณ์เย็นลง จิลลาก็เดินตามธาดาเข้ามาในบ้าน ตั้งใจว่าจะง้อคนรักด้วยเบียร์เย็นๆ และกับแกล้มที่เขาชื่นชอบ ใช้ชีวิตอยู่กับหมอหนุ่มมาพักใหญ่ เขาเป็นคนยังไง ชื่นชอบอะไร เธอก็พยายามเรียนรู้และปรับปรุงตัว กระทบกระทั่งกันบ้างแต่ก็ไม่เคยงอนเขาข้ามวันข้ามคืนสักที รู้ว่าชายหนุ่มทำงานหนักและเหนื่อยมาก เวลาที่เห็นเขาเพลียจนผล็อยหลับไปบนโซฟา เธอก็มักจะใจอ่อนยวบ ในหน้าที่ของผู้ชายคนหนึ่ง หมอธาดาไม่ได้บกพร่องต่อเธอเลย เป็นเธอเสียอีกที่ควรจะดีให้มากกว่านี้ เขาจะได้เหนื่อยน้อยลง

จิลลาแล่แซลมอนเป็นชิ้นบางๆ จัดวางลงจานเปล ฝานกระเทียมจีนโปะหน้าแล้วราดซอสน้ำจิ้มซีฟูดรสจัดลงบนเนื้อปลาแต่ละชิ้น ยกออกมาเสิร์ฟยังโต๊ะอาหารด้านนอก กะว่าจะเรียกคนรักลงมาก่อนถึงค่อยไปเปิดเบียร์เย็นเฉียบจนเป็นวุ้นมาให้ ทว่าชายหนุ่มกลับเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ กลิ่นน้ำหอมโชยฟุ้ง ผมเซตเป็นทรงอย่างดี

“หมอจะออกไปไหนคะ”

“ไปกินข้าวกับเพื่อนน่ะ นัดกะทันหัน”

“หมอกันต์เหรอคะ” จิลลาซักไซ้

“ครับ” แต่ก็มีคนอื่นด้วย

หญิงสาวมองหน้าคนรัก อยากให้เอ่ยปากชวนเธอสักคำ แต่เขาทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ เธอก็เลยเอ่ยปากเองตรงๆ “หมออยากให้จิลไปด้วยไหมคะ”

หมอหนุ่มนิ่วหน้า ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจออกไปข้างนอกแล้วด้วยซ้ำ ตะลอนร่อนเร่กับจิลลามาทั้งวันตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทว่าเธอทำเขาอารมณ์เสียจนเบื่อบ้าน ก็ไอ้เรื่องปกป้องพี่ชายจนเกินเหตุนั่นแหละ พอมึนตึงเขาเลยตอบรับการกินเลี้ยงสังสรรค์คืนนี้ กันต์ธีอาจมาร่วมแจมด้วย แต่ตัวตั้งตัวตีคือเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นต่างหาก และเขาไม่สะดวกจะพาจิลลาไปด้วยจริงๆ

“คืนนี้ผมนัดกลุ่มเพื่อนหลายคน คุณอย่าไปเลย”

“อ้อค่ะ” หญิงสาวรีบพยักหน้ารับ ยิ้มให้เขาเหมือนเข้าอกเข้าใจทั้งที่ฝืดเฝื่อน “ให้จิลขับรถไปส่งไหมคะ เผื่อหมอจะดื่ม แล้วเดี๋ยวจิลไปรับตอนดึกๆ อีกที”

นายแพทย์หนุ่มตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

ดีเทลยาสาวจึงได้นั่งเคียงคู่กับหมออร์โทชื่อดังมาจนถึงร้านอาหารหนึ่งที่เป็นจุดนัดหมาย พารถเข้าจอดยังจุดส่งลูกค้า ธาดาก็หันมาบอกหญิงสาว “ขับรถกลับดีๆ ขากลับไม่ต้องมารับผมหรอก เดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่กลับเอง”

“ได้ค่ะ” จิลลายิ้มรับ ครั้นหมอหนุ่มลงจากรถ หญิงสาวก็ย้ายมาประจำตำแหน่งคนขับแทน ความจริงเธออยากมารับเขาด้วยตัวเองแต่ก็เกรงว่าชายหนุ่มจะรำคาญ เขาคงคิดใคร่ครวญมาดีแล้วว่าหากมีคนเห็น เรื่องราวมันจะบานปลายใหญ่โต

จิลลาเวียนรถวนกลับไปยังทางออก ระหว่างประคองพวงมาลัยผ่านด้านข้างของร้านและหยุดชะลอที่จุดก่อนเลี้ยวสู่ถนนใหญ่

จากตรงนี้เธอมองเห็นนายแพทย์ธาดาได้อย่างชัดเจน เขายืนหัวเราะร่าอยู่กับเพื่อนกลุ่มใหญ่ทั้งหญิงและชาย หลายคนในนั้นเธอคุ้นหน้าค่าตาดีเพราะเป็นหมอในโรงพยาบาลที่ไปขายยาให้อยู่ เธอยังเคยได้งบบริษัทเพื่อจัดปาร์ตี้สังสรรค์ เอนเตอร์เทนกลุ่มคนเหล่านี้จนใกล้ชิดสนิทสนมเลยด้วยซ้ำ ทว่าธาดาทำให้เธอรู้สึกว่าถึงอย่างไรก็ไม่มีทางเข้าใกล้และเป็นพวกเดียวกับกลุ่มเพื่อนเขาได้

หากเธอไม่ใช่ดีเทลยาที่รับยอดจากเขา สถานการณ์วันนี้จะเปลี่ยนไปไหม เขาจะพาเธอเดินเข้าไปแนะนำกับเพื่อนฝูงอย่างภาคภูมิใจกว่านี้หรือเปล่า อยากหยุดมองหนุ่มคนรักให้นานกว่านี้ ทว่ารถที่จ่อคิวอยู่ด้านหลังบีบแตรเสียงดังใส่จนสะดุ้ง ไล่เธอให้ตีไฟเลี้ยวออกจากบริเวณร้าน

ราวยี่สิบนาที จิลลาก็กลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ตามลำพัง

“เป็นหมันซะแล้ว แซลมอนแซ่บน้อย” หญิงสาวมองจานกับแกล้มที่ตั้งใจทำไว้ให้หมอธาดา ป่านนี้เขาคงกินอาหารเลิศรสหลากหลายเมนู จิบเบียร์ฟังเพลงเพลินๆ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เธออยู่บ้านก็เปิดเพลงเพราะๆ ฟังเอาบรรยากาศได้เหมือนกัน

จิลลาคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นถ่ายรูปแซลมอนแซ่บฝีมือตัวเองโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย จากนั้นก็จัดการจิ้มมันเข้าปาก เลื่อนไถฟีดเฟซบุ๊กแก้เหงา แต่แล้วก็ยิ่งเหงาหนักมากขึ้น เมื่อเห็นภาพถ่ายที่บรรดาเพื่อนของหมอธาดาลงรูปไว้ มันมีทั้งภาพอาหารหน้าตาน่ากิน ภาพบรรยากาศความครื้นเครง และรอยยิ้มที่ดวงตาเป็นประกาย

หญิงสาวค่อยๆ ฟุบหน้าลงบนโต๊ะกินข้าวสีไม้ เธอกดบันทึกภาพของคนรักเอาไว้ด้วย ห้วงยามนี้ ท่ามกลางเพื่อนพ้องน้องพี่ธาดาดูมีความสุขยิ่งกว่าเวลาอยู่กับเธอเสียอีก จำได้ว่ารอยยิ้มสว่างไสวแบบนี้ มันเป็นเสน่ห์ของเขา และตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่มันค่อยๆ เลือนหาย จนเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าช่วงเวลาที่หมอธาดาสนุกที่สุด เขาจะหัวเราะจนดวงตาพราวระยับ

เธอมองภาพถ่ายของเขาอีกครั้งก่อนจะคว่ำหน้าจอสมาร์ตโฟนลง บางทีเธออาจไม่ใช่คนที่ทำให้เขาอยากยิ้มหรือหัวเราะจนสุดเสียงเช่นเมื่อสองปีก่อน ในขณะที่เขายังคงเป็นผู้ชายคนเดิมที่ตรึงหัวใจเธอไว้