บทที่ 9

ครู่ใหญ่หญิงสาวก็เดินออกมาพร้อมถุงกระดาษสองใบ ธาดาคว้ามาถือไว้เองตามความเคยชิน แต่ก็ยังไม่วายแขวะเมื่อเดินผ่านเชลฟ์สินค้าค้าปลีก

“นี่ไม่แวะซื้อเครื่องดื่มชูกำลังหรือเหล้าไปฝากพี่คุณด้วยเหรอ”

“ถ้าเป็นเหล้า จิลว่าควรซื้อให้คุณหมอมากกว่ามั้งคะ” เขาพูดเหมือนรังเกียจ เหมือนตัวเองสูงส่งเสียเต็มประดา ทั้งที่ไฮโซโก้หรูอย่างนายแพทย์ธาดาก็เมาหัวราน้ำเหมือนกัน เจนภพเสียอีกที่อุปนิสัยไม่ชอบแตะแอลกอฮอล์ จริงอยู่ที่พี่ชายเคยมีประวัติเสพยา เขาพลาดไปแล้วและเธอก็หวังให้เขาเลิกได้อย่างเด็ดขาดในวันใดวันหนึ่ง

“ซื้อให้ผมก็ดีกว่าหมดเงินไปกับพี่ชายคุณ ไหนว่าทำงานแล้ว ทำไมยังมาไถน้องสาวอยู่เลย”

“ครั้งนี้พี่เจนมายืมค่ะ”

“เคยคืนเหรอ”

“หมอเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยนะคะ”

คำพูดสั้นๆ ของจิลลาทำชายหนุ่มหน้าม้าน และมันก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธขึ้งจนหน้าเขียวคล้ำ แค่นเสียงใส่หญิงสาว “ส่วนคุณก็คิดน้อยอย่างเดียว”

“ค่ะ” จิลลายอมรับ เธอมันคนคิดน้อยแบบที่เขาว่าจริงๆ

“รักพี่ชายก็ต้องรักให้ถูกทางด้วย ประวัติเขาไม่ดี ต่อไปจะพาคุณไปเดือดร้อน” ชายหนุ่มเตือนด้วยความหวังดี พี่ชายของจิลลายุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด มีประวัติลักทรัพย์ ออกจากคุกก็กลับมารับจ้างขับรถสิบล้อส่งของ ทว่าก็ยังชักหน้าไม่ถึงหลัง มีปัญหาเรื่องเงินไม่จบไม่สิ้น ก็ไม่ได้จะให้หญิงสาวใจจืดใจดำทิ้งพี่ตัดน้อง แต่ควรวางตัวให้เป็น อย่างน้อยในสังคมที่เธอยืนอยู่ตอนนี้ก็เป็นพนักงานออฟฟิศ ผู้หญิงสวมเดรส ผู้ชายใส่สูทผูกไท เขาไม่อยากเห็นจิลลาโดนดึงลงไปคลุกฝุ่นหรือถูกเหมารวมว่าเป็นคนไม่ดี เพียงเพราะพฤติกรรมเหลวแหลกของเจนภพ

ธาดาถอนหายใจเมื่อหลุบตาลงมองใบหน้าสะสวยของดีเทลยาสาว เธอไม่เถียงเขาแล้ว แต่เขารู้ว่าเธอดื้อเงียบ ก็ดูเอาเถอะ จากห้างชานเมืองจนกลับมาถึงบ้าน ผู้หญิงช่างอ้อนยังไม่มาวอแวพูดคุยกับเขาสักคำ ผิดใจกันเรื่องอื่นเธอไม่มึนตึงเท่านี้ แต่หากเป็นเรื่องเจนภพ เขาแตะต้องไม่ได้เลย ยิ่งคิดยิ่งหมั่นไส้ไอ้พี่ชายจอมเสเพลนั่น

“จิล”

“คะ” เธอหันมองหน้าหมอหนุ่ม ในจังหวะที่เตรียมลงจากรถ

“ผมหวังดี อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับพี่ชายคุณมากถ้าเขายังใช้ชีวิตอย่างนี้อยู่”

“แต่พี่เจนเป็นแบบนี้เพราะเสียสละให้จิลนะคะ” หญิงสาวตอบ บางอย่างมันอาจจะยากและไกลจากความเข้าใจของธาดา เธอเองก็หมดปัญญาจะอธิบาย ทางเลือกที่สดใสไม่ได้ถูกปูไว้รอทุกคน และบางทางเลือกรู้ทั้งรู้ว่าจะพาตัวเองลงนรกไปในวันข้างหน้า แต่ก็ยังต้องเลือกทางนั้นอยู่ดีเพราะท้องมันหิวโหย อนาคตสำหรับคนจนไม่มีความหมายเท่ากับการอยู่รอดไปอีกหนึ่งวัน

“เขามีอะไรมาเสียสละให้คุณนัก”

“พี่เจนเขาส่งจิลเรียนค่ะ”

“เรียนมหาลัยเปิด แล้วคุณก็ทำงานด้วยกู้เรียนไปด้วย เงินที่ให้พี่ชายไป มันน่าจะมากกว่าที่เขาให้คุณมาซะอีก”

ผู้ชายที่ใช้เงินแบบไม่ต้องกังวลชีวิตในวันข้างหน้า แต่มาพูดพร่ำถึงการเรียนไปทำงานไป เงินกู้เพื่อการศึกษาของคนอื่น มันเลยฟังดูตลก เงินแค่นั้นมันสามารถให้เด็กสาวคนหนึ่งเรียนจนจบโดยไม่มีคนคอยช่วยเหลืออยู่ข้างหลังได้จริงหรือเปล่า ค่าน้ำค่าไฟค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนมันเท่าไรเข้าไปแล้ว ต่อให้เธอจะรับจ็อบทำงานไปด้วย มันก็ยังไม่เพียงพอ พี่ชายของเธอถึงได้เลิกเรียนหนังสือทั้งที่เขาก็มีความฝันเป็นของตัวเอง

“โอกาสในชีวิตคนมันเรียกคืนมาไม่ได้หรอกค่ะ แต่พูดไปคุณก็ไม่เข้าใจ เพราะคุณอคติกับพี่เจน”

“ผมไม่ได้อคติ แค่ไม่อยากสนใจคนแบบนั้น”

“คนแบบนั้นที่คุณว่า เขาคือพี่ชายของจิล”

“โอเค งั้นอยากทำอะไรก็ทำ อย่าให้เดือนร้อนมาถึงผมก็พอ” ชายหนุ่มแค่นเสียง กระชากประตูเปิดอย่างไร้ความนุ่มนวลใดๆ

จิลลากอดถุงเสื้อแจ็กเก็ตบนตักไว้หลวมๆ เธอรักหมอธาดามาก เขาไม่เคยเปิดตัวคบหาเธอรอได้ เขาเอาแต่ใจเธอจะตามใจ แต่สิ่งเดียวที่เธอจะไม่ยอมเด็ดขาดคือการทิ้งขว้างพี่ชายของตัวเอง ผู้ชายคนอื่นอาจจะเข้ามา โดยไม่อาจคาดเดาว่าหนทางจะทอดยาวได้ไกลแค่ไหน แต่สำหรับเจนภพ เขาคือพี่ชายของเธอตลอดชีวิต