บทที่ 5

“สวัสดีค่ะคุณหมอ จิลเป็นดีเทลยา พอดีเอาเอกสารมาอัปเดตอาจารย์ธาดาค่ะ” ไม่ใช่แค่พูด หญิงสาวยังยื่นนามบัตรให้ด้วย เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอต้องเรียกเขาแบบให้เกียรติและห่างเหินที่สุด

“อ๋อค่ะ” แพทย์หญิงยิ้มรับ ความสนใจต่อตัวจิลลาก็ลดลงทันที เปลี่ยนเป็นคุยเล่นกับธาดาอีกสองสามประโยค และไหว้ลาหมอกันต์ธีก่อนจะแยกย้าย

อาจารย์หมอคนดีหันกลับมามองที่ข้างตัว ผู้หญิงอีกคนที่บอกว่ามารอรับเขากลับบ้านก็หายวับเหมือนล่องหน กวาดสายตาไปทางลานจอดรถถึงได้เห็นหลังไวๆ

“น้องจิลเขาไปโน่นแล้ว และกูคงไม่ไปส่ง มึงเดินกลับเองนะ” กันต์ธีบอกเพื่อนด้วยสีหน้าเย็นชาตามปกตินิสัย

“เขาไปรอกูที่รถนั่นแหละ” ธาดาบอกเพื่อนด้วยความมั่นอกมั่นใจ และในจังหวะนั้นข้อความก็เด้งมาที่หน้าจอสมาร์ตโฟน ยืนยันว่าสิ่งที่คิดเป็นความจริง

“มึงทำดุ ทำขึงขังขนาดนั้นทำไมวะ”

“กูทำห่าอะไรรึยัง นี่ก็ดูแลดีที่สุดเท่าที่เคยทำมาแล้วนะโว้ย”

“โถ เมื่อก่อนก็เห็นปากดี สอนกูอย่างงั้นอย่างงี้ เก่งดีนัก”

“มันไม่เหมือนกันนี่หว่า คุณหวานเป็นเมียมึง แต่จิลลาไม่ใช่เมียกูซักหน่อย” ธาดาบอกตามความจริง เขาช่วยเหลือและชื่นชอบในความสวยความน่ารักและอ่อนหวานของเด็กสาวก็จริง แต่ไม่ได้คิดหวังจะเชิดชูแต่งงานร่วมหอลงโรงกันเสียหน่อย เขาไม่เคยคิดกับจิลลาถึงขั้นนั้นเลย ตั้งแต่แรกก็เข้าหาเพราะความสวย ผิดไปสักนิดที่เธอดันไม่ใช่คนรักสนุกฉาบฉวย เกมการจีบหญิงจึงดึงยาวอยู่หลายเดือน พอได้แล้วก็กลายเป็นยิ่งหลง ยิ่งหลงก็เลยยิ่งลากกันมาจนเข้าสองปี

“นี่มึงหลอกกินฟรีเขาเหรอ” กันต์ธีถามโต้งๆ

“ฟรีเหี้ยอะไร” ตั้งแต่เกิดมาเป็นผู้เป็นคนจนอายุเข้าสู่วัยสามสิบกว่า กะลิ้มกะเหลี่ยเสเพลมาไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร ทว่าเขายังไม่เคยลงทุนเปย์ผู้หญิงคนไหนแบบไม่คิดหน้าคิดหลังเท่านี้มาก่อน รถยนต์หรูราคาเกือบสี่ล้าน บ้านหลังใหญ่ที่เพิ่งซื้อเมื่อปีก่อนก็ร่วมยี่สิบล้าน ทั้งหมดนี่เขาตั้งใจยกให้จิลลาในวันที่เราต้องยุติความสัมพันธ์ “กูไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นนะโว้ย เด็กมันน่าเอ็นดู กูก็เทกแคร์เท่าที่ทำได้”

นายแพทย์กันต์ธีเข้าใจความหมายของเพื่อน แต่ที่ข้องใจคือธาดาได้บอกเงื่อนไขความสัมพันธ์นี้ไปหรือเปล่า เพราะจากที่สังเกตด้วยสายตา ผู้แทนยาคนนั้นดูห่วงใยและแสดงออกอย่างคนรัก แบบคนที่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ ถึงจะดูหัวอ่อนและเชื่อฟังธาดา แต่ก็เป็นลักษณะผู้หญิงอ่อนหวานที่ไว้หน้าแฟนเท่านั้น ไม่ใช่วิสัยของเด็กเลี้ยงที่มีหน้าที่แค่รับเงิน “แล้วมึงเคยบอกไหมว่าเขาเป็นแค่เด็กเลี้ยงนั่นน่ะ”

“กูก็ไม่ได้ใจเหี้ยมกับเขาขนาดนั้นไง ไม่ใช่มึงนี่ไอ้คุณหมอกันต์” เรื่องปากหมา พูดจาไม่คิดต้องยกให้ไอ้กันต์ธี อยู่ๆ จะให้เขาเดินไปบอกหญิงสาวว่ามาคบกันในสถานะเด็กเสี่ย มันจะดูถูกและทำร้ายหัวใจเธอเกินไปไหม

“เออๆ งั้นกูจะบอก ถ้าผู้หญิงเขาไม่ได้คิดแบบเดียวกับมึงก็ระวังมีปัญหาแล้วกัน” นายแพทย์กันต์ธีเอ่ยเตือนเพื่อนด้วยความห่วงใย

“กูก็เลยต้องปรามๆ อยู่นี่ไง”

“กูหมายความว่ามึงควรพูดให้ชัด”

“พูดอะไร”

“เอ้า ก็พูดว่าเลี้ยงเขาชั่วคราว ไม่ได้คิดจริงจัง” เห็นธาดานิ่งอึ้งไป กันต์ธีก็แอบยิ้มเยาะ ก่อนจะพูดต่อ “เด็ดขาด ชัดเจน ก่อนจะสร้างปัญหาให้มึงไง”

“แต่การกระทำกูมันก็ออกจะชัดนะ” หมอออร์โทแถต่อ “ไม่ให้เปิดตัวกับใคร ไม่พาไปเจอครอบครัว แล้วกูก็ไม่เคยบอกรักเขาเลยด้วย”

“นี่อะนะ ที่มึงบอกว่าไม่ได้เหี้ยมกับน้องเขา” กันต์ธีส่ายหัว “แต่มึงเหี้ยมากเถอะไอ้ธา”

“เออน่า กูจัดการทุกอย่างได้ จิลลาเขายังเด็กแหละ” ตอนตามจีบกันใหม่ๆ มันมีใครที่ไหนพูดว่าขอคบระยะสั้นหรือขอฟันแล้วจ่ายเงินก็จบกัน แบบนั้นมันสำหรับผู้หญิงที่เป็นเซ็กซ์เวิร์กเกอร์ต่างหาก จิลลาเข้าหาเขาเพราะเธอมาขายอย่างอื่น และเขาแค่อยากได้เธอ แต่ไม่ได้อยากมีเมียเป็นเด็กผู้หญิงคนนี้ ยิ่งอยู่กันมายิ่งรู้สึกว่าไม่รอด เพียงแต่เขาก็ไม่ได้ไร้น้ำใจถึงขนาดตะโกนใส่หน้าว่าเธอเป็นแค่เด็กเลี้ยง ทุกอย่างมันเลยดำเนินมาเรื่อยๆ ในรูปแบบที่คล้ายเป็นแฟน เขาไม่ได้หลอก แค่ไม่ได้บอกด้วยวาจาก็เท่านั้น “เดี๋ยวอยู่ๆ ไปเขาก็เข้าใจเองว่ากับกูมันเป็นไปไม่ได้ กูไม่ได้จริงจัง”

กันต์ธีไม่ได้ทักท้วง เพียงแต่ไหวไหล่เบาๆ ให้กับความคิดของเพื่อนสนิท “มึงหลอกเขา เขาเจ็บ แต่ถ้ามึงหลอกตัวเอง มึงจะยิ่งเจ็บกว่าอีกหลายเท่านะไอ้ธาดา”