บทที่ 4

ทั้งที่ความตั้งใจแรกคือตรงกลับบ้าน แต่จิลลาดันหักพวงมาลัยกลับไปยังสถานที่จัดสัมมนาของคนรักแทน คิดถึง แค่ไปรอรับเขากลับบ้านจะเป็นไรไป

หญิงสาวจำได้ว่างานสัมมนาจะเลิกในช่วงบ่าย นั่งรออยู่ครู่เดียวก็เห็นนายแพทย์หนุ่มเดินออกมาลำพัง เธอลุกขึ้นก้าวเข้าไปหา ยิ้มร่าจนตาเป็นประกาย การได้ยินว่าเพื่อนรักกำลังจะแต่งงาน มันทำให้เธอฝันไกลและรู้สึกหวานอยู่ในอกเมื่อเห็นหน้าคนรัก

ทว่าปฏิกิริยาแรกของนายแพทย์ธาดาคือการขมวดคิ้วและตีสีหน้าเย็นชากลับมาแทน “มาที่นี่ทำไม”

ผู้แทนยาสาวชะงักไป รู้ว่าทำในสิ่งที่เขาเคยปราม แต่กระนั้นเธอก็ยังทำเสียงออเซาะ “ดีเทลยามารับคุณหมอจะเป็นไรไปคะ”

“คุณรู้ว่าผมเกลียดคนพูดไม่รู้เรื่อง” คำตำหนิรุนแรงหลุดออกจากริมฝีปากของนายแพทย์หนุ่ม ทั้งเคยบอก เคยย้ำว่าห้ามมาวุ่นวายหรือแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ โดยเฉพาะกับผู้คนในแวดวงด้านการงาน จิลลาก็เหมือนจะเข้าใจมาโดยตลอด แต่พอมาช่วงหลังนี้ เธอกลับดื้อดึง พยายามแสดงตัวจนหลายคนเริ่มระแคะระคายความสัมพันธ์ของเราแล้วด้วยซ้ำ

คนที่จับได้จนเขาดิ้นไม่หลุดก็มีมาแล้ว และมันก็กำลังเดินลอยหน้าลอยตาเข้ามาตรงนี้ด้วย

นายแพทย์กันต์ธีแอบอมยิ้ม ก่อนจะทักทายสาวน้อยคนงามที่เพื่อนสนิทซุกซ่อนไว้ “น้องจิลมารับไอ้ธาดาเหรอครับ”

“ค่ะ” ยิ่งเธอตอบรับ ยิ่งได้สายตาดุดันจากคนรัก

“เดี๋ยวผมกลับเอง ยังไม่เสร็จธุระ”

“ได้ค่ะ”

เห็นผู้แทนยาสาวตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงเครืออ่อน กันต์ธีก็เกิดหมั่นไส้จนต้องแทงศอกใส่ไอ้คนหน้านิ่ง นิสัยเหี้ยๆ อย่างนี้เขาทำมาก่อน แล้วชีวิตก็เละเป็นโจ๊ก แต่ธาดามันควรจะนิสัยดีกว่านี้ ปกติยิ้มร่าระริกระรี้ไปทั่ว ทำไมกับเด็กของมันเองดันมาทำดุทำขรึม “ไม่มีอะไรมากแล้วนี่ กูก็ว่าจะชิ่ง ไปหาคาเฟดื่มกาแฟแถวนี้ดีไหมครับน้องจิล”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้าย” ธาดาหน้าตึงใส่เพื่อน

“ดี กูจะได้กลับไปหาข้าวหวาน” หมอกันต์ธีไหวไหล่ ก่อนจะหันมายิ้มให้ดีเทลยาคนสวยผู้เป็นขวัญใจของเหล่าหมอหนุ่มหมอแก่ในโรงพยาบาล เพียงแต่คนที่โฉบเอาไปกินกลับเป็นไอ้ธาดาเสียนี่ “ผมไปก่อนนะครับ ไว้มีโอกาสค่อยเลี้ยงกาแฟน้องจิล”

“ขอบคุณค่ะหมอกันต์” หญิงสาวยิ้มอ่อน แต่ก็นึกดีใจที่เพื่อนของคนรักยังไว้หน้ากันอยู่บ้าง

ยังไม่ทันที่กันต์ธีจะผละออกจากกลุ่ม แพทย์หญิงอีกคนก็เดินมาสมทบ เธอยกมือไหว้หมอกันต์ธี พร้อมทั้งใช้นิ้วชี้จิ้มลงที่ต้นแขนหมอออร์โทสองสามครั้ง “นี่ๆ”

ธาดาเหลือบมองปลายนิ้วของรุ่นน้องสาว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสุ้มเสียงคล้ายหัวเราะ “มาป่วนอะไรพี่อีกล่ะ”

“แหม ป่วนเปิ่นอะไร แค่อยากจะชวนพี่ธาไปเดต ว่างไหมล่ะคะ” แพทย์หญิงคนสวยทำตาหวานซึ้ง เธอกำลังจะย้ายกลับมาทำงานในโรงพยาบาลเดียวกันกับหมอธาดาและหมอกันต์ธี ยังไม่นับรวมความสนิทสนมถึงขั้นเคยคบหากันในสมัยเรียนมาก่อน ถึงแม้ตอนนี้ต่างคนจะต่างมีเส้นทางชีวิต แต่หมอหนุ่มคนนี้ก็ยังฮอตในกลุ่มเพื่อนๆ ของเธออยู่เสมอ

“ถ้าเรื่องเดตนี่พี่ถนัด วันไหนนัดมาได้เลยครับ” ธาดาอมยิ้ม ต่อไปคงได้เห็นหน้าค่าตากันบ่อยๆ พี่ชายของเธอก็เป็นรุ่นพี่ในแผนกของเขาที่ต้องร่วมงานกันอยู่ตลอด

“แน่ะ เจ้าชู้ไม่สร่างเลยนะเราน่ะ ใช้เบอร์เดิมไหมคะ”

“เบอร์เดิมตลอดกาล ตลอดไปครับ” คนเจ้าชู้หัวเราะเสียงดัง

“โอเคค่ะ งั้นไว้จะโทรหานะ” ขยับจะผละไป ทว่าความอยากรู้อยากเห็นของผู้หญิงทำให้อดถามออกมาไม่ได้ เพราะหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวหมอธาดาสวยสะดุดตาจริงๆ แต่ก็ไม่เห็นมีใครแนะนำเลยสักคน “เอ่อ สาวสวยคนนี้ รุ่นน้องของเราไหมเอ่ย”

จะรุ่นน้องรุ่นพี่ไหมไม่สำคัญ เพราะสิ่งที่อยากรู้คือสถานะความสัมพันธ์ของหมอออร์โทชื่อดังกับสาวสวยหน้าหวานคนนี้ต่างหาก

“อ๋อ เปล่าหรอก” ธาดาบอกเสียงเรียบๆ ไม่มีคำขยายความต่อท้ายใดๆ

และมันคงฟังดูมีพิรุธอยู่ไม่น้อย เพราะแพทย์หญิงผู้ตั้งคำถามแสดงสีหน้าคล้ายสงสัย จิลลาจึงต้องเป็นคนเอ่ยปากเองทั้งที่รู้สึกแปลบปลาบอยู่ในใจ

“สวัสดีค่ะคุณหมอ จิลเป็นดีเทลยา พอดีเอาเอกสารมาอัปเดตอาจารย์ธาดาค่ะ”