พ่อผัวทั้งสองของบุหงา

พ่-อ-ผั-ว-ทั้-ง-ส-อ-ง

ของบุหงา (3p)

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน

กาสะลองทองคำ

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

         บางช่วงบางตอนของความระทึก

         “อ๊า… ซี้ดดดด… ”

         บุหงายิ่งครางเขายิ่งจู่โจม…

         ใบหน้าคมคร้ามก้มลงมาชิดทรวงอก ทั้งดูดทั้งเลียสลับไปมาอย่างแรงจนปลายยอดชูชันชี้ฟ้า

         ขณะที่บุหงาตอบโต้ด้วยการใช้มือรูดลำเอ็นของเขา สาวขึ้นลงเป็นจังหวะเสียงดังจ๊วบๆ คลอไปกับเสียงหัวนมที่โดนดูดและเสียงสูดปากครางของหล่อน

“ซี้ดดดด… อูย… เสียวมากค่ะ… ”

         สองมือของบุหงาโอบไล้ใบหน้าของเขา สัมผัสแก้มที่แต้มไปด้วยตอเครา แต่รู้สึกว่าทำไมหนวดเครายาวเร็วจนน่าแปลกใจ เมื่อวานดูเหมือนหนวดเครายังสั้นกว่านี้

         “ไม่ไหวแล้ว… ผมอยากกิน… ”

         เขาอุ้มหล่อนขึ้นมานั่งที่ขอบอ่าง บุหงาเอนหลังพิงผนัง เท้าสองข้างห้อยลงมาในอ่าง

         บดินทร์แทรกตัวเข้ามาระหว่างง่ามขา เอามือดันเข่าแบะอ้าขึ้นมาเป็นรูปตัวเอ็มชิดลำตัว

“ฉันอยากเห็นชัดๆ… ”

ดวงตาลุกวาว…

จ้องมองสองกลีบปลิ้นอ้าเป็นร่องนูนเด่นขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมดกดำระยับ เห็นแล้วสุดจะทนไหว รีบปาดลิ้นเสยเข้าใส่ดอกไม้งามอย่างกระหาย

         “อ๊ะ… อ๊ายยยยย… ”

         บุหงาครางลั่น…

สองมือจิกเกร็งเกาะบ่าบึกบึนของเขา มือเรียวสอดเข้ามาขยำเส้นผมโอบท้ายทอย รั้งเข้ามาให้เขาซอยลิ้นกินของดีอย่างไม่หวงแหน

“อร่อยเหลือเกินหนูจ๋า… ”

         เขากล่าวอย่างตื่นเต้นขณะกำลังลงลิ้นเลียกินกลีบสวาทอย่างเมามัน

พร้อมกันนั้นมือข้างหนึ่งของบดินทร์ก็เอื้อมขึ้นมาบีบขยำสองเต้าไปด้วย

ช่วยกระตุ้นความเสียวซ่าน ทำเอาไหล่สองข้างของบุหงาบิดลู่เข้าหากัน ยิ่งเคล้นดันสองเต้าแอ่นขึ้นมายั่วยวนให้มือใหญ่บีบเคล้น

“ฮึ่ก… อ๊ายยยยย… เสียวมากค่ะ… ”

ง่ามขาของบุหงาแอ่นเด้ง อ้ากลีบขึ้นมารับแผ่นลิ้นบดนาบลงมากำซาบดอกไม้งามของหล่อนอย่างหื่นกระหายราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน

จังหวัดเชียงใหม่

        ณ อำเภอเชียงดาว

บ่ายแก่ๆ ของวันศุกร์ รถนิสสันมาร์ชสีเขียวคันเล็ก ลัดเลาะผ่านมาหลายเนินหลายดอย บุกบั่นเข้ามาจนถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาห่างไกลความเจริญ

หญิงสาวเดาว่าตัวเองน่าจะมาถึงจุดหมายแล้ว ต้องขอบคุณเทคโนโลยี GPS ที่ทุกวันนี้มีบทบาทอย่างยิ่งในการเดินทาง

ทำให้เข้ามาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ได้ทั้งที่ได้ยินแต่ชื่อและไม่เคยมา ในช่วงที่สัญญาณขาดหายก็อาศัยการจอดรถไถ่ถามจากชาวบ้าน