ตอนที่ 2 แพ้คนลูบหัว

"เดี๋ยวหนูนิ่มนอนห้องนี้นะครับ"

"พออยู่ได้ไหม"

ปริญบอกขณะที่ช่วยยกของเข้ามาให้ในคอนโด ดวงตากลมโตสีน้ำตาลมองสำรวจรอบๆ ก่อนจะหันมามองหน้าเจ้าของห้องแล้วยกมือป้อมๆขึ้นมาไหว้ขอบคุณด้วยความอ่อนน้อม

"ถ้าอย่างนั้นตามสบายนะครับ ห้องนี้พี่ยกให้หนูนิ่ม จัดของตามอำเภอใจได้เลย เดี๋ยวเที่ยงๆพี่มาตามไปทานข้าว"

(ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ทั้งที่ไปรับแล้วก็ให้มาอาศัยอยู่ด้วย)

"ยินดีครับ"

(แล้ววันนี้พี่ปริญไม่ไปทำงานเหรอ) ระหว่างที่ยัยหนูยื่นหน้าจอไอแพดไปให้อ่าน อยู่ๆปริญก็เอียงตัวเข้ามาหาจนแก้มแทบจะแนบไปกับกลุ่มผมของคนน้องและคงก้มลงมาชิดอีก หากหนูนิ่มไม่ถอยหนีเสียก่อน

ก่อนที่ยัยหนูจะเงยหน้าช้อนสายตาขึ้นมองว่าคนพี่ก้มลงมาทำไม แต่แทนที่จะได้คำตอบ พวงแก้มกลมกลับต้องรู้สึกเห่อร้อนแทน เมื่อถูกปริญมองด้วยสายตาแพรวพราวเช่นนั้น

"จะถอยไปไหนครับ ไม่เอาคำตอบแล้วเหรอ"

ยัยหนูรีบส่ายหัวเป็นพัลวันในทันที

"แต่พี่อยากตอบ"

"วันนี้พี่หยุดครับ ว่าจะนอนดูหนังในห้อง"

"หนูนิ่ม...อยากจะเข้ามานอนดูด้วยกัน...ในห้องพี่...ไหมครับ" ปริญตั้งใจเน้นคำในช่วงท้าย พร้อมทั้งพูดด้วยแววตาและน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์ หยอกเย้า จนหนูนิ่มเบิกตากว้าง รีบส่ายหน้าระรัว มือกุมไอแพดแน่นในทันที

สุดท้ายร่างสูงก็หลุดเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบผมดำขลับนั้นปลอบอย่างอ่อนโยน

"พี่แค่ล้อเล่น อย่าทำท่าตกใจกลัวพี่ขนาดนั้นสิ"

"มันน่าหมั่นเขี้ยว"

ร่างสูงก้มหน้าลงมาพูดจนหน้าผากพวกเขาแทบชิดกัน ทำให้หนูนิ่มต้องหลบตา แก้มยุ้ยแดงราวกับลูกมะเขือเทศก่อนจะรีบปิดประตูหนีเข้าห้องในทันที

แย่แน่ๆเลยนิ่ม พี่ปริญหล่อแล้วก็มีเสน่ห์มากเกินไป แค่วันแรกใจก็เต้นแรงขนาดนี้แล้ว

มื้ออวบป้อมยกขึ้นมาทาบที่หน้าอกข้างซ้าย ลูบมันปรอยๆหวังให้อาการเต้นตึกตักนั้นทุเลาลง แต่ริมฝีปากกลับอดที่จะยิ้มไม่ได้

จนถึงช่วงเที่ยง ทั้งสองนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร ซึ่งปริญรับหน้าที่เป็นเซฟในวันนี้เพื่อต้อนรับรูมเมทคนใหม่ รวมทั้งคอยตักนั่นนี่ให้หนูนิ่มตลอด คอยเติมน้ำให้ ไม่ปล่อยให้หนูนิ่มต้องทำอะไรเอง จนยัยหนูชักจะเริ่มรู้สึกเกรงใจ

(ถ้ากินเสร็จ นิ่มขอล้างจานนะครับ)

"ได้ยังไง พี่เป็นเจ้าบ้านนะ"

(แต่นิ่มเกรงใจ เราแบ่งหน้าที่กันไม่ได้เหรอครับ) ไม่เพียงพูดเปล่า แต่ดวงตากลมยังจ้องมองอ้อนร่างสูงตาแป๋ว จนสุดท้ายปริญก็ยอมแพ้จนได้

"ถ้าอย่างนั้นช่วยกันก็ได้ครับ"

(แล้วเรื่องค่าน้ำค่าไฟเดี๋ยวนิ่มช่วยออกให้ด้วยนะ)

"อันนี้คงไม่ได้ครับ คุณแม่รู้บ่นพี่หูชาแน่"

"ตะ...อุ๊บ!"

"หืม?"

"ทำไมถึงรีบเอามือปิดปากล่ะ"

"....."

"หนูนิ่มครับ หนูพูดออกมาได้นะ เป็นคำๆก็ได้ พี่รอฟัง"

(มันช้าครับ เสียงก็ไม่ชัด กว่าจะพูดได้คำหนึ่งก็นานมากๆเลย)

เมื่อเห็นใบหน้ากลมหงอยลง ปริญก็รีบกดปิดหน้าจอไอแพดแล้วคว้ามันมาไว้ฝั่งตัวเอง พร้อมพูดเสียงนุ่มอีกหน

"ไหนลองพูดออกมาดูสิครับ แค่คำเดียวก็ได้ พี่อยากได้ยินเสียงนิ่มสักครั้ง"

หนูนิ่มดูเหมือนจะกังวลไม่น้อย แต่เมื่อเห็นว่าปริญรอฟังอย่างตั้งใจ เขาก็พยายามรวบรวมความกล้า แล้วค่อยๆเปิดปาก แต่เสียงที่ออกมาในครั้งแรกนั้นก็แสนจะเบาหวิวแล้วก็ขาดหายไป ริมฝีปากระเรื่ออ้างับคำอยู่นานนับนาทีกว่าจะเปร่งเสียงออกมาได้

"พะ...พิ…ปิน…"

"เก่งครับ หนูเสียงเพราะกว่าที่พี่คิดนะ" ปริญอมยิ้ม ก่อนจะคืนไอแพดกลับไปให้ พร้อมกับข้อความลายมือว่าสู้ๆ ทำให้คนน้องมีกำลังใจขึ้นมาไม่น้อย พร้อมหัวใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างควบคุมไม่อยู่ กับคำพูดชมเชยของร่างสูง เพราะไม่เคยได้รับคำชมจากใครมาก่อน พี่ปริญเป็นคนแรกเลย

และต่อไปนี้หนูนิ่มก็คิดว่าเขาจะพยายามฝึกเรียกชื่อคนพี่ให้ชัด จะได้ได้รับสายตาชมเชยเช่นนี้อีก ยัยหนูแอบตั้งเป้าหมายเล็กๆทดไว้ในใจ และหวังว่าในไม่ช้าเขาจะทำได้อย่างที่หวัง

"หนูนิ่มคิดยังไงที่คุณแม่พี่อยากให้เราหมั้นกันครับ"

(นิ่ม...ไม่รู้ครับ)

"แล้วรู้ไหมว่าที่คุณแม่พี่ให้เราย้ายมาอยู่กับพี่เพราะจุดประสงค์อะไร"

หนูนิ่มพยักหน้าเบาๆตอบกลับไป เพราะคุณหญิงกนกบอกเหตุผลเขามาแล้วว่าอยากให้ลองมาเรียนรู้กับปริญดู เผื่อเขาจะเลิกลังเล

แต่ที่หนูนิ่มยังไม่กล้าตกลงหมั้น ส่วนหนึ่งก็เพราะตัวเขาเองที่ไม่มั่นใจว่าตนเองจะเหมาะสมกับใครไหม

ยัยหนูรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้น่าพิศมัยในการควงเดินออกไปไหนมาไหนนัก ด้วยรูปร่างที่อวบอ้วนของตัวเอง ยิ่งได้มารู้ว่า ว่าที่คู่หมั้นนั้นหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ก็ยิ่งทำให้หนูนิ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่มั่นใจในการจะยืนอยู่ข้างกายร่างสูงเลยสักนิด

"พี่ถามเหตุผลได้ไหม ว่าทำไมหนูนิ่มถึงยังไม่ตอบตกลงเหรอครับ ติดอะไรรึเปล่า"

"หรือว่าพี่...ไม่ดีพอ"

เมื่อคุณหมอเจ้าเล่ห์แกล้งตีหน้าเศร้าใส่ ยัยหนูที่ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมก็รีบยกมือขึ้นมาปฏิเสธเป็นพัลวันทั้งที ก่อนจะก้มหน้าก้มตารีบพิมพ์หน้าตั้ง แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งลนจนพิมพ์ผิดๆถูกๆเป็นที่น่าขัดใจเจ้าตัวจนเผลอยู่หน้า ทำให้ปริญแอบลอบขำ ก่อนจะกลับมาตีหน้าเศร้าเหมือนเดิมตอนหนูนิ่มเงยหน้าขึ้นมา

(พี่ปริญดีครับ นิ่มเองที่ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะดีพอ)

"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ"

"....."

"เอาแบบนี้ พี่ขอเวลานิ่ม3เดือน เรามาลองเรียนรู้กันแล้วค่อยให้คำตอบคุณแม่ โอเคไหม"

"หนูนิ่มครับ"

(ก็ได้ครับ)

"เก่งมาก"

"คุณแม่บอกให้หนูมาทำงานที่โรงพยาบาลกับพี่ด้วย"

"นิ่มพอจะทำงานตำแหน่งอะไรได้บ้างครับ"

( ถ้ามีการติดตั้งเครื่องมือใหม่จากบริษัทของแม่ นิ่มสามารถดูแลและตรวจสอบอุปกรณ์พวกนั้นได้ครับ)

"แต่ล็อตเก่าพึ่งมาส่งไปไม่นาน งั้นเอาแบบนี้ระหว่างนี้หนูนิ่มดูแลการติดต่อกับญาติผู้ป่วยไปก่อนทำได้ไหมครับ"

"ไม่ต้องกังวลนะ นิ่มสามารถใช้การสื่อสารผ่านการเขียนหรือแท็บเล็ตช่วยประสานงานกับญาติผู้ป่วยได้ เช่น แจ้งเวลาเยี่ยมหรือให้ข้อมูลที่ไม่ซับซ้อนมาก งานมันจะแค่ประมานนี้ครับ หนูลองดูไหม"

สุดท้ายเมื่อคุยตกลงกันเสร็จแล้วทั้งคู่ก็ต่างช่วยกันล้างจาน ระหว่างนั้นร่างสูงก็จะคอยหยอกเย้าให้หนูนิ่มหน้าขึ้นสีอยู่บ่อยครั้ง

ดูเหมือนการแกล้งหนูนิ่มจะเป็นที่โปรดปรานของปริญไม่น้อยเลยทีเดียว

วันรุ่งขึ้นปริญได้ให้คนขับรถพาหนูนิ่มไปส่งที่โรงพยาบาล พร้อมแจ้งให้ผู้จัดการฝ่ายบุคคลพาน้องเข้าไปแนะนำตัว โดยไม่ลืมที่จะห้ามหนูนิ่มไม่ให้บอกใครว่ารู้จักกับตน เพื่อไม่ให้น้องถูกคอรหาได้ว่าเป็นเด็กเส้น

"อ้าวทุกคน มานี่ค่ะเจ๊กบจะแนะนำน้องใหม่ให้รู้จัก"

"นี่หนูนิ่ม จะมาทำงานเป็นผู้ช่วยดูแลการติดต่อกับญาติผู้ป่วย แล้วก็จ๊อบเสริมเป็นผู้ช่วยในแผนกเทคโนโลยีทางการแพทย์"

"หนูนิ่มลูก นั่นมัดหมี่ทำงานตำแหน่งเดียวกับหนู" หญิงสาวตัวเล็กผมฟูรีบหันมายิ้มให้อย่างเป็นมิตร พร้อมกวักมือเรียกยัยหนูจ้ำหม่ำให้เข้าไปนั่งด้วยทันที

"คนนั้นโคโค้ หรือ อีโค้ก เป็นล่ามจ้ะ" ชายหนุ่มกล้ามใหญ่ผิวแทนเองก็รีบเข้ามาทักทายน้องใหม่ด้วยเช่นเดียวกัน ก่อนที่ผู้จัดการจะแนะนำคนสุดท้าย

"คนนั้นน้องเบียร์"

"ผัวโคโค้เองค่ะ" ไม่ทันที่ผู้จัดการจะได้พูดจบโคโค้ก็รีบพูดขึ้นมาก่อน พร้อมตรงเข้าไปหอมแก้มคนที่ชื่อว่าเบียร์อวดเจ๊กบจนเกือบโดนถีบเข้าให้แล้ว

"นั่นแหละผัวอีโค้ก ทำงานเป็นล่ามเหมือนกัน ส่วนเจ๊ ชื่อเจ๊กบ สวย ใจดี พึ่งพาได้ทุกเรื่อง"

"ยกเว้นเรื่องผัว เพราะไม่มี"

เป็นอีกครั้งที่เจ๊กบโดนโคโค้แซว ก่อนที่ทุกคนจะหัวเราะออกมา มัดหมี่จึงขยับมากระซิบบอกหนูนิ่ม

"สองคนนี้ไม้เบื่อไม้เมากัน ทนหน่อยนะเดี๋ยวก็ชิน"

ซึ่งหนูนิ่มก็พยักหน้ายิ้มตอบกลับไปให้ เขารู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากที่ได้เจอเพื่อนร่วมงานที่มีแนวโน้มที่น่าอยู่ด้วยเช่นนี้ เพราะในตอนแรกเขาก็กังวลอยู่เหมือนกันว่าสังคมในการทำงานที่โรงพยาบาลนี้จะเป็นยังไง แต่พอได้มาเห็นว่าทุกอย่างไม่ได้น่าเครียดอย่างที่คิด มันก็พอให้โล่งใจขึ้นมาได้มากเลยทีเดียว

ทั้งพอรู้ว่าหนูนิ่มพูดไม่ได้ ก็ไม่ได้มีใครว่าหรือล้อเลียนเรื่องนี้เลย ตรงกันข้ามทุกคนกลับให้กำลังใจและเอ็นดูเขาเสียมากกว่า

และก่อนจะเลิกงานกลับบ้านหนูนิ่มก็ได้ขนมรับขวัญจากพวกพี่ๆเขามาเยอะเลย

"กลับยังไงนิ่ม นั่งบีกลับด้วยกันไหม" ด้วยอยากสนิทกับเพื่อนใหม่เร็วๆหนูนิ่มจึงตอบรับคำชวนของมัดหมี่ที่กลับทางเดียวกัน และได้ส่งข้อความไปหาปริญว่าไม่ต้องให้คนรถมารับแล้ว

ก๊อกๆๆ

ช่วงดึกปริญที่ยังอยู่ในชุดทำงานได้มาเคาะประตูห้องของหนูนิ่ม ซึ่งรออยู่สักพักกว่าเจ้าของห้องจะมาเปิด พร้อมกับร่างจ้ำหม่ำในชุดนอนลายการ์ตูนน่ารักเดินออกมา

"นอนแล้วยังครับ พี่มากวนซะดึกเลย"

"แค่อยากมาขอบคุณที่หนูนิ่มสั่งข้าวมาไว้ให้ แต่พี่กลับมาทานไม่ทัน ขอบคุณและขอโทษนะครับ"

คนน้องโบกมือไปมาว่าไม่เป็นไร พร้อมกับหาวหวอดๆ ปริญจึงส่งมือมาลูบหัวทุยเบาๆ

"พี่ไม่กวนแล้ว ไปนอนเถอะ"

"ฝันดีนะครับหนูนิ่ม"

แล้วร่างสูงก็เดินจากไป ยัยหนูได้แต่มองตามแผ่นหลังของปริญจนลับตา แล้วเผลอยิ้มเล็กๆออกมา

แพ้จังเวลาพี่ปริญลูบหัว รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ตัวพี่ปริญก็หอม กลิ่นหวานคล้ายฮันนี่เลย

TBC