รุ่นน้องตัวแสบ 2

ลานกิจกรรม

“นั่นไง” เมื่อผมนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆ ลานกิจกรรมไอ้ฟีนก็นั่งลงข้างๆ แล้วชี้ให้ผมดูเด็กปีหนึ่งกลุ่มหนึ่ง

ผมหันไปมองก็เห็นว่ามีผู้หญิง 3 คนที่นั่งหลังสุด ซึ่งที่ทำให้กลุ่มพวกเธอเด่นคือข้างๆ พวกเธอมีแต่ผู้ชาย

“ก็ไม่เห็นจะมีอะไร” ผมมองแล้วก็เห็นพวกเธอนั่งทำกิจกรรมกันปกติ ไม่เห็นว่าจะมีท่าทีต่อต้านอย่างที่เพื่อนผมพูดซักนิด

“ตอนนี้อ่ะยังไม่มี แต่ต่อไปน่ะมีแน่” ไอ้แมสพูดขึ้นแล้วทำหน้าแหยง

“เออ กูโดนตอกหน้ามาแล้ว น้องๆ แม่งพูดเจ็บจริ๊งไอ้สัส” ไอ้โฟล์คพยักหน้าเห็นด้วย

ผมก็นั่งฟังเพื่อนผมพูดคุยกันแล้วก็ชำเลืองไปมองน้องๆ กลุ่มนั้นไปด้วย

ลืมแนะนำตัว สวัสดีครับ ผมแทนไท จิระโชติ พัฒนไพศาล เรียนคณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ เพราะพ่อผมทำบริษัทเกี่ยวส่งออกอาหาร แต่ว่าผมไม่น่าจะได้ไปสานต่อธุรกิจของพ่อหรอก เพราะตอนนี้ผมช่วยคุณปู่ดูแลมหาลัยของท่านอยู่ ซึ่งก็คือมหาลัยที่ผมเรียนนี่แหละครับ ผมมีน้องชายแท้ๆ 1 คน ชื่อไทม์ แล้วก็มีเพื่อนสนิทคือไอ้ 4 ตัวที่ว่า แล้วก็ไอ้พวกกลุ่มวิศวะนั่นแหละ แต่มีคนหนึ่งที่พ่วงตำแหน่งลูกพี่ลูกน้องคือ ไอ้ทากะ พ่อมันซึ่งก็คือคุณอาของผมเนี่ยเป็นคณบดีของคณะผม แล้วก็เป็นหลานก็คุณปู่ผมด้วย ท่านเป็นลูกของน้องชายปู่น่ะ ไอ้ทากะจึงเป็นญาติที่จะว่าห่างๆ ก็ไม่เชิง เพราะคุณปู่ผมเลี้ยงคุณอามาเอง แล้วก็ตั้งใจจะมอบมหาลัยนี้ให้ด้วยเพราะพ่อผมไม่ทำต่ออยู่แล้ว แต่คุณอาท่านไม่รับ ท่านขอให้ผมและไอ้ทากะรับช่วงต่อด้วยกัน แต่ไอ้ทากะมันก็ไม่อยากรับเหมือนกัน ภาระการทำงานจึงมาหนักที่ผมคนเดียว โดยที่มันลั๊ลลาอยู่อย่างสบายๆ

นั่นแหละครับ ประวัติคร่าวๆ ของผม ส่วนนิสัยใจคอ ก็ค่อยๆ รู้จักกันไปก็แล้วกันนะ

เอาล่ะ กลับเข้าสู่ปัจจุบัน

แล้วก็จนจบกิจกรรมที่ผมนั่งดูก็ไม่เห็นจะมีอะไรเหมือนกับที่เพื่อนตัวดีของผมบอกซักอย่าง

เหตุการณ์ทุกอย่างปกติ

แล้วรุ่นน้องที่มันชี้ให้ดูก็ไม่เห็นว่าจะก่อเรื่องอะไร พวกเธอก็ทำกิจกรรมที่รุ่นพี่มอบให้ปกติ

แม้ว่าหน้าตาจะบ่งบอกถึงความไม่เต็มใจซักเท่าไหร่ก็เถอะ

ผมจึงหันไปมองหน้าเพื่อนตัวดีแต่ล่ะคนที่บังคับให้ผมมาด้วยสายตานิ่งๆ

“แฮ่ๆ พอมึงมาแล้วกิจกรรมดูเงียบขึ้น มาบ่อยๆ นะเพื่อน” ไอ้ ทากะหัวเราะแหย่ๆ ให้ผม

“ถ้าไม่มีอะไรกูไปล่ะ” ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่งแล้วหันหลังจะเดินกลับไปที่ห้องกิจการนักศึกษา

แต่ว่า..

“เห้ยเดี๋ยวไอ้แทน ดูนั่น” เสียงไอ้แมสดังขึ้น ทำให้ผมที่ยังไม่ได้เดินไปไหนหันไปมอง

แล้วภาพที่เห็นคือหนึ่งกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ไอ้ฟีนบอกว่าชอบมีปัญหากำลังผลักอกเพื่อนร่วมรุ่นของผมคนหนึ่งอยู่

“อะไรว่ะ” ไอ้ทากะพูดขึ้นเสียงตื่นๆ

“นั่นไง กูบอกแล้ว” ไอ้ฟีนพูดขึ้นแล้วทำหน้าเซ็ง

ผมจึงเดินไปตรงนั้นทันที เพราะกลัวว่าถ้ามีเรื่องเกิดขึ้นในกิจกรรมรับน้องแล้วคณะจะเสื่อมเสีย แล้วที่สำคัญผมโดนปู่ด่าแน่ๆ

“มีอะไรกัน” ผมเดินไปถึงแล้วถามขึ้น

“ทะ แทนไท” วิเวียน เพื่อนผู้หญิงรุ่นเดียวกันกับผมหันมาเห็นผมก็ชะงักทันที

ส่วนรุ่นน้องคนนั้นก็หันมามองผมด้วยใบหน้านิ่งๆ แต่สายตานั้นเหวี่ยงขั้นสุด

“มีอะไรกัน” ผมจ้องน้องคนนั้นแล้วถามย้ำเสียงนิ่ง

“เอ่อ คือเราเดินมาชนน้องอ่ะ แต่เราไม่ได้ตั้งใจนะ เราไม่ทันมองจริงๆ” ผมฟังที่วิเวียนพูดแต่ไม่ได้ละสายตาออกจากร่างบางตรงหน้าเลย

คนอะไรว่ะ หน้านิ่ง เหวี่ยง แต่มีเสน่ห์ชิบ

เมื่อมองลงไปที่ป้ายชื่อก็รู้ว่าเธอนั้นชื่อ วาเลน

“แต่วิเวียนก็ขอโทษน้องเขาไปแล้วนะ แต่น้องไม่ฟัง หาว่าวิเวียนตั้งใจเดินมาชน” เพื่อนวิเวียนพูดเสริม

“เหอะ” วาเลนเหลือบตาไปมองวิเวียนกับเพื่อนพร้อมเบะปากใส่

“หึ จริงรึป่าว” ผมหัวเราะให้กับท่าทางดื้อรั้นนั้นแล้วถามขึ้น มองน้องด้วยสายตาเอ็นดู

น่ารักดี

“เล่าไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก ตามนั้นล่ะค่ะ” เด็กน้อยตรงหน้าชำเลืองตามาที่ผมเล็กน้อย จากนั้นก็หันมองไปที่วิเวียนและเพื่อนแล้วก็พูดกระแทกเสียงแบบประชด

“พูดดีๆ”

เปิดมาก็มีเรื่อง แต่กลุ่มนี้เค้าแซ่บกันทุกคนค่ะ อ่อนสุดก็จันทร์เจ้า แต่ไม่ซื่อนะคะ ใครที่ไม่ถูกใจเรื่องพะพายมาต่อเรื่องนี้ได้ แต่แซ่บสุดคือ รรันค่าาาาา