รุ่นน้องตัวแสบ 1

'วาเลน' นักศึกษาปี1 สวย แรง ที่ก่อเรื่องวุ่นวายในกิจกรรมรับน้องไม่เว้นแต่ละวัน งานนี้เลยต้องตามรุ่นพี่หนุ่มหล่อปี2 อย่าง 'แทนไท' ที่นอกจากจะ หล่อ รวยแล้ว ยังพวงด้วยตำแหน่งหลานของเจ้าของมหาลัยมา มาจัดการเด็กดื้อคนนี้ซะแล้ว

แต่นานวันเข้า กลายเป็นหัวใจของรุ่นพี่ซะเอง ที่โดนกับดัก..รัก

“กูได้ยินว่าน้องกลุ่มนี้จะถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ ใช่มั้ย” หนึ่งในพี่ว๊ากถามขึ้นแล้วมองมาที่ฉันและรรัน

“อื้ม” พี่ฟีนิกซ์พยักหน้ารับ

“งั้นก็ดูแลน้องให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ไม่งั้นครั้งหน้ากูซ่อมพวกมึงแน่”

“ไอ้แทน หน้าที่นี้กูมอบให้มึง” พี่โฟนหันมามองพี่แทนนิ่งแล้วพูดขึ้นสั่ง

แต่เดี๋ยวนะ ให้พี่แทนมาคุมฉันนี่นะ

“อื้ม” แล้วคนข้างๆ ฉันก็พยักหน้ารับอย่างง่ายดาย โดยที่ไม่แย้งอะไรซักนิดเดียว

“เห้ย” พี่ทากะร้องขึ้นแล้วมองพี่แทนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันอย่างตื่นๆ

“เห้ยอะไร” พี่โฟนหันไปถามพี่ทากะเสียงนิ่ง

“กะ ก็ไอ้แทนมัน” แต่พี่ทากะกลับมองมาที่พี่แทนเหมือนเดิม แล้วก็ทำหน้าเหมือนเห็นผียังไงอย่างงั้นแหละ

“ทำไมยอมง่ายๆ ว่ะ” เป็นพี่โฟล์คที่พูดขึ้นต่อพี่ทากะแล้วทำหน้างง

“มึงก็ดูหน่อยว่าดูแลใคร” พี่ฟีนิกซ์พูดขึ้นแล้วมองมาที่ฉันพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม และนั่นทำให้ทุกคนเองก็หันมามองฉันด้วยสายตาเดียวกัน

“คุมกันให้อยู่ก็แล้วกัน”

----------

ปัง!!

“ไอ้แทน” เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ผมละสายตาจากเอกสารรายงานการรับน้องของคณะเงยหน้าขึ้นไปมองนิ่งๆ

“ประตูกูพึ่งซ่อม” ผมเอ่ยบอกไอ้ฟีนิกซ์นิ่งๆ

“เออ เดี๋ยวกูซ่อมคืนให้” ไอ้ฟีนพูดขึ้นแล้วเดินมานั่งเก้าอี้ตรงหน้าผม แล้วก็ตามด้วยเพื่อนอีก 3 คนที่ลากเก้ามานั่งตรงหน้าผมเช่นเดียวกัน

“มีอะไร” ผมมองหน้าเพื่อนนิ่งๆ เพราะพวกมันทั้ง 4 คนเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าจริงจังนี่แทบจะไม่มีเลย

ปกติเพื่อนผมมันปัญญาอ่อนจะตาย

“วันนี้มึงไปเฝ้ากิจกรรมหน่อย” ไอ้แมสพูดขึ้น

“มึงอ่านรายงานอยู่ไม่ใช่หรอว่ะ ได้อ่านหน้าสุดท้ายที่กูให้ ฟอร์จเขียนมาป่ะ” ตามด้วยไอ้โฟล์คที่มองมาที่แฟ้มตรงหน้าผมแล้วพูดขึ้น

“อ่านแล้ว” ผมพยักหน้ารับนิ่งๆ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอกมองหน้าไอ้พวกห่านี่ รอดูว่าพวกมันต้องการอะไร

“งั้นวันนี้มึงไปดูหน่อย พวกกูไม่ไหวล่ะ” ไอ้ฟีนพูดขึ้น

“แค่นี้คุมไม่ได้” ผมหันไปมองไอ้ทากะลูกพี่ลูกน้องตัวเองนิ่งๆ

“เออ ไอ้สัส น้องก็คุมไม่ได้ เพื่อนแล้วก็รุ่นพี่กูก็คุมไม่ได้” ไอ้ทากะตอบแล้วทำหน้าเซ็งๆ ใส่ผม

“บอกเฮียโฟนดิ” ผมพูดขึ้นแล้วปิดแฟ้มตรงหน้า เอาไปวางไว้ข้างๆ แล้วหยิบรายงานของคณะอื่นมาดู

“บอกก็โดนซ่อมดิ ไม่เอาหรอก” ไอ้โฟล์คพูดขึ้นแล้วทำหน้าแหยงๆ เฮียโฟนคือเฮดว๊ากปี 3 แล้วก็เป็นพี่ชายของไอ้โฟล์คด้วย

แล้วที่เฮียแกได้ตำแหน่งนี้มาก็เพราะความโหดของแกล้วนๆ

แล้วเหตุผลที่ทำให้พวกมันมาหาผมในวันนี้ก็คือ พวกมันคุมน้องไม่อยู่ ในรายงานเขียนว่ามีเด็กปีหนึ่งที่เป็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่มีเรื่องกับรุ่นพี่ทุกวัน แล้วก็ชอบโดดกิจกรรมด้วย

ซึ่งผมคิดว่าเรื่องแค่นี้พวกมันน่าจะเอาอยู่นะ

ก็แต่เด็กกลุ่มเดียว

“แล้วจะเอาไง ให้กูไปแล้วจะได้อะไร” ผมมองหน้าเพื่อนแต่ล่ะคนนิ่ง

“ก็อย่างน้อยน้องมันก็น่าจะเกรงใจมึง รวมถึงยัยพวกนั้นด้วยที่หาเรื่องน้องมัน”

“ไร้สาระ” ผมมองเพื่อนที่ทำหน้าจะตายแล้วส่ายหน้าให้พวกมันอย่างเอือมๆ

“ไอ้แทน กูขอร้อง” เสียงทากะพูดขึ้น

“เออ กูก็ขอร้อง มึงไปดูหน่อย ไม่งั้นถ้าอาทิตย์หน้าเฮียโฟนเข้าว๊ากแล้วได้ยินเรื่องนี้ พวกเราโดนซ่อมเละเลยนะเว้ย” ตามด้วยเสียงไอ้แมส

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนแต่ล่ะคนทำตาปริบๆ ให้ผม

คิดว่าน่ารักมากมั้งไอ้สัส

สยอง

“เออๆ” ผมตอบแล้วปิดแฟ้มงานตรงหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นท่ามกลางเสียงดีใจของเพื่อนทั้ง 4 คน