กีฬาสี

Blue part

ผมก็อยากจะห้ามใจตัวเองอยู่นะแต่พอได้เริ่มแล้วมันก็หยุดไม่ได้แล้ว ก็ใครใช้ให้มันหวานทั้งตัวขนาดนั้นล่ะครับพอได้เริ่มชิมตรงนึงม้นก็อดไม่ได้ที่จะชิมตรงอื่นต่อ จนสุดท้ายผมก็ใช้ปากทำให้มันจนเสร็จสม ผมไม่ได้คิดจะล่วงเกินมันไปมากกว่านั้นแต่มันกลับทำในสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงคือการช่วยผมด้วยมือของมันและยิ่งทำให้ผมตกใจไปมากกว่านั้นคือในจังหวะที่ผมจะเสร็จผมกลับเอาปากของมันมารับน้ำของผมไว้ ตอนนั้นใจของผมเต้นเหมือนมีคนมารัวกลองอยูในนั้น ในหัวผมมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดผมไม่คิดว่ามันจะน่ารักขนาดนี้ถึงแม้ว่าในสายตาผมมันจะน่ารักที่สุดแล้วก็เถอะ

“ม่อน ม่อนครับ” ผมตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงเช้าเลยคิดว่าจะปลุกมันแล้วกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่บ้านเพราะต้องไปเรียน ผมเขย่าตัวมันเบาๆ

“อือออออ” มันพลิกตัวหนีด้วยความรำคาญแล้วนอนต่อโดยไม่สนใจเสียงเรียกของผม

“ตื่นได้แล้ว ไปอาบน้ำแต่งตัวเร็ว” คราวนี้ผมขยับเข้าไปกอดมันจากข้างหลังมือสอดเข้าไปลูบเอวมันในเสื้อแล้วพูดอยู่ตรงซอกคอมัน

“อื้อออ ทะ ทำอะไรของมึงเนี่ย“ มันค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วขยับตัวหนีจากผมแต่ไปไหนไม่ได้เพราะผมกอดมันไว้แน่น

”ปลุกไง มึงไม่ยอมตื่นสักที“ ผมพูดแล้วเลื่อนมือที่อยู่ตรงเอวมันขึ้นไปยังยอดอกของมัน

”อ๊ะ“ มันสะดุ้งเล็กน้อยแล้วรีบจับมือผมให้ออกห่างจากตัวมัน

”กะ ก็ตื่นแล้วนี่ไง ปล่อยได้แล้วกูจะไปอาบน้ำ“ ตอนนี้หน้ามันแดงอีกแล้วผมล่ะอยากจะจับมันมาฟัดจริงๆ แต่ก็ต้องห้ามใจไว้เดี๋ยวจะพากันไปเรียนสาย

”ให้กูช่วยอาบไหม“ มันลุกออกไปเตรียมตัวจะเข้าไปอาบน้ำผมเลยแกล้งถามมันแล้วมองมันด้วยสายตาโลมเลีย

”กลับบ้านมึงไปเลยไอเหี้ย!“ มันตะโกนด่าผมแล้วปิดประตูหนีเข้าไปในห้องน้ำ

”หึ“ ผมหัวเราะให้กับท่าทางน่ารักๆของมันแล้วก็ลุกกลับบ้านตัวเองไปเตรียมตัวไปเรียนบ้าง

โรงเรียน xx

“เออมึง วันนี้เห็นว่าเขาจะประกาศแล้วว่าใครได้อยู่สีอะไร” ไอเพลงมันพูดบอกพวกผม

“ปีนี้เขาให้ม.6 ทำไรบ้างวะ” ไอบาสถาม

“ให้เป็นคนนำทำแสตนมั้ง แล้วก็น่าจะลงกีฬา” ไอฝ้ายเป็นคนตอบ

“แล้วพวกมึงจะลงแข่งบอลกันป่ะ” ไอเพลงถามพวกผม ก็พวกผมเป็นนักกีฬาของโรงเรียนน่ะครับทุกคนเลย ปกติเวลาว่างพวกผมก็ใช้เวลาไปกับการเตะบอลนี่แหละ

“คงลงอ่ะ ยังไงเดี๋ยวพวกคนในสีก็ขอให้ลงอยู่ดี” ไอพองพูดขึ้น ก็จริงครับพวกผมโดนให้ลงแข่งอยู่ทุกปี

“เดี๋ยวพวกกูไปดูที่หน้าห้องวิชาการแปป เดี๋ยวมาบอกว่าใครได้อยู่สีไรบ้าง” เพลงกับฝ้ายบอกแล้วลุกออกไป ส่วนพวกผมก็มีหน้าที่แค่นั่งรอพวกมัน

ไม่นานนักก็มีเสียงแจกเตือนจากไลน์ดังขึ้น

My friend (8)

Faii : กูกับเอ็มสีน้ำเงิน

Faii : เพลงกับม่อนสีแดง

Faii : พองกับบลูสีเขียว

Faii : ไมค์กับบาสสีเหลือง

Blue : เออๆ

นั่นแหละครับ ปีนี้ผมได้อยู่สีเขียวตัวผมอยู่สีอะไรก็ไม่ติดอยู่แล้วก็แค่อยู่ๆไป แต่ติดตรงที่ผมไม่ได้อยู่สีเดียวกับไอม่อนนี่สิ ผมไม่ค่อยอยากให้มันอยู่ห่างจากสายตาผมสักเท่าไหร่กลัวว่าจะมีคนมาวุ่นวายกับมัน

”ทำไมเค้าไม่ได้อยู่สีเดียวกับเธออ่าา“ ไอเพลงมันโวยวายกับไอฝ้ายขณะที่เดินกลับมาหาพวกผม

”อยู่กับใครก็เหมือนกันนั่นแหละน่า“ ไอฝ้ายบอก

”เออ อยู่กับกูก็ไม่ตายหรอกไอเพลง“ คราวนี้เป็นไอม่อน

”ตาย/ตาย“ ผมกับไอเพลงพูดขึ้นมาพร้อมกัน

”กูก็อยากอยู่กับมึงอ่ะม่อน“ ผมพูดบอกมันด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ มันไม่ได้พูดอะไรทำเพียงส่งสายตาดุๆมาให้ผม

”พอไอพวกเหี้ย เกรงใจคนโสดแบบพวกกูด้วย“ ไอบาสพูดด่าผมกับไอเพลงด้วยความหมั่นไส้

”ว้ายยย พวกคนไม่มีคู่“ ไอเพลงพูดล้อเลียนพวกมันแล้วหันไปซบไหล่ไอฝ้าย

“ไอสัส!!” แล้วไอสี่คนนั้นก็พร้อมใจกันด่ามัน

“เออคาบสุดท้ายอ่ะเขาให้เข้าประชุมสีนะ” ไอเพลงที่นึกขึ้นได้เอ่ยบอก

“ไปกับมึงได้ไหม” ผมหันไปถามม่อนแล้วจับมือมันเขย่าเบาๆ

“มึงก็ไปสีตัวเองสิโว้ย” มันดึงมือตัวเองกลับแล้วทำทีเป็นโวยวายจากนั้นก็เดินหนีไป

“ทำไมเขินแล้วต้องโวยวายวะ” ไอเอ็มพูดแซว

“งอนตูดบิดไปนู่นละ บลูมึงตามมันไปดิ้” พอไอไมค์พูดจบผมก็ลุกเดินตามม่อนไปแล้วพวกมันก็เดินตามหลังมา

“เป็นอะไรหื้ม” ผมนั่งลงข้างๆมันแล้วถาม

“ก็มึงอ่ะ ทำไมต้องถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ไม่อายคนอื่นรึไง” มันพูดด้วยหน้าบึ้งๆ

“อายทำไมก็กูชอบมึงทำแบบนี้ก็ไม่เห็นจะแปลก อีกอย่าง.. มากกว่านี้ก็เคยทำมาแล้ว” ผมตอบมันส่วนประโยคหลังก็ขยับเข้าไปกระซิบที่ข้างกูมัน

“ไอบลู!!” หน้ามันแดงแจ๋เลยครับ มันผลักผมให้ถอยห่างออกจากมันแล้วตะโกนเรียกผม

“ค้าบบ ที่รัก” ผมตอบกลับมันไปด้วยท่าทางอ้อนๆ

“ไม่คุยกับมึงละแม่ง” มันสะบัดหน้าหนีหันไปทางอื่นแล้วครับตอนนี้

จากนั้นพวกเพื่อนๆที่เหลือก็ตามกันมาถึงพร้อมกับอาจารย์ที่เข้ามา พวกเราเลยเลิกเถียงกันแล้วตั้งใจเรียนแทน

โรงยิม

ฝั่งสีเขียว

ผมโดนโหวตให้เป็นประธานสีเขียวโดยมีพองเป็นรองประธานและผมกับมันก็ต้องลงแข่งเตะบอล ผมต้องเป็นคนคุมทำแสตนในตอนเลิกเรียนแต่ด้วยความที่สีผมได้คนที่มีความสามารถมาค่อนข้างเยอะเลยทำให้การแบ่งงานและการช่วยกันจัดการเรื่องต่างๆเป็นไปอย่างราบรื่น

“เดี๋ยวให้แต่ละฝ่ายช่วยกันออกแบบธีมแสตนกันมาคนละธีมนะ แล้วเราจะมาโหวตกันว่าจะเอาของใครแล้วก็อย่าลืมวางแผนงานในส่วนของฝ่ายตัวเองด้วยเดี๋ยวค่อยเอามาคุยกันอีกที“ ผมเอ่ยบอกพวกเพื่อนๆที่ถูกแบ่งงานให้เป็นฝ่ายๆไป

”ถ้าไม่มีอะไรแล้ววันนี้ก็แยกย้ายกันพักผ่อน เดี๋ยวของจริงจะเริ่มหลังจากนี้แล้วนะ ส่วนใครที่จะลงแข่งกีฬาอะไรเดี๋ยวให้ไปลงชื่อที่ฝ่ายกีฬาด้วยนะ“ พองพูดสมทบ

“ส่วนใครที่ลงแข่งบอลเดี๋ยวมาเจอกันตรงนี้หน่อยนะครับ” ผมบอกเพราะผมคิดว่าวันนี้จะลองเล่นด้วยกันดูก่อนแล้วเดี๋ยวตะเอาไปพิจารณาอีกทีว่าใครจะได้เป็นตัวจริงบ้าง

เมื่อจัดการในส่วนของเรื่องอื่นเสร็จแล้วผมกับพองก็ปล่อยให้คนอื่นๆได้ไปพักผ่อนส่วนคนที่ลงแข่งบอลมารวมกันที่สนามเพื่อลงเล่นดูฝีมือการเล่นของแต่ละคน

Mon part

ฝั่งสีแดง

สีผมไอเพลงถูกโหวตให้เป็นประธานสีโดยที่มีผมเป็นรองประธานครับ เพลงมันเป็นคนที่มีภาวะผู้นำสูงอยู่แล้วมันจัดการแบ่งงานทุกอย่างให้ทุกคนภายในเวลาสั้นๆ แต่งานออกมาเป็นระบบสุดๆผมนี่โคตรโชคดีที่ได้อยู่กับมันเพราะผมขี้เกียจมานั่งคิดนั่งทำอะไร แต่ในความโชคดีของผมมันก็ไม่ได้ดีไปทั้งหมดเพราะไอประธานสีมันใช้อำนาจความเป็นเพื่อนมาบังคับผม

“ม่อน มึงเป็นดรัมนะ” ไอเพลงหันมาพูดกับผม

“ห้ะ!! ทำไมเป็นกูอ่ะ”

“มึงหล่อ สูง ขาว จบนะ“ มันพูดมาทำเอาผมเถียงไม่ออก ผมก็หล่อจริงๆนั่นแหละ

”แล้วไม่ต้องลงแข่งบอลนะ เดี๋ยวผิวเสียถ้าเกิดอุบัติเหตุเดี๋ยวซวยอีก“ มันพูดต่อทำให้ผมต้องยอมจำใจทำตามที่มันบอก มันเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังเวลาต้องทำอะไรสักอย่างให้ออกมาดี มันจะทุ่มเททำจริงๆผมเลยไม่อยากทำลายความตั้งใจมัน

”เออครับ แล้วกูต้องทำไรบ้าง“ ผมถามมันออกไป

”เอาไม้ไปซ้อมกับน้องอีก 2 คน เดี๋ยวกูตามไปดู“

”เริ่มซ้อมเลยหรอวะ“ วันนี้พึ่งจะเริ่มประชุมกันเองไม่คิดว่ามันจะให้ซ้อมเลย

”ใช่ มึงจะได้คล่องๆถ้ามึงเป็นเร็วมึงก็ได้พักเร็วอ่ะ“ มันพูดแล้วส่งไม้คฑามาให้ผมกับน้องอีก 2 คนที่โดนเลือกให้มาเป็นดรัมเมเยอร์ พวกผมเลยปลีกตัวกันออกไปซ้อมเพื่อไม่ให้เสียเวลา

ซ้อมไปได้สักพักก็เห็นไอบลึมันเดินมาหาไอเพลงจากนั้นก็เหมือนพวกมันเถียงอะไรกันอยู่สักพักแล้วบลูม่นก็เดินมาทางผมด้วยใบหน้าหงุดหงิด

“เป็นอะไร” ผมถามมัน

“ทำไมไอเพลงมันต้องให้มึงเป็นดรัมด้วยวะ”

“น้องๆครับวันนี้พอแค่นี้ก่อน กลับบ้านกันได้เลย” ผมหันไปบอกน้องอีก 2 คนเพราะกลัวว่าไอบลูมันจะมาพาลใส่น้องไปด้วย พอผมพูดจบน้องๆก็ช่วยเอาไม้คฑาผมไปเก็บแล้วพากันกลับไป

“แล้วมึงจะหงุดหงิดทำไม” ผมกอดอกมองหน้ามันแล้วถาม

“ทำไมมึงต้องไปเดินโชว์ให้คนอื่นเห็นมึงด้วย” มันหมายความว่าไง มันอิจฉาที่ผมจะได้โชว์ความหล่อหรอ

“ก็แล้วมันจะเป็นอะไรอ่ะ อิจฉาที่กูได้แต่งหล่อหรอวะ“

“กูจะไปอิจฉามึงทำไม”

“แล้วมึงจะมาโวยวายเพื่อ”

“กูหวง! กูไม่อยากให้คนอื่นเห็นความน่ารักของมึง” อึ้งครับ คำพูดถูกกลืนหายลงคอไปหมดหลังจากที่มันพูดจบ หวงผมงั้นหรอจะหวงทำไมผมเป็นผู้ชายนะ

“กูรับปากมันไปแล้ว อีกอย่างมันก็ไม่ได้ลำบากอะไรดีซะอีกกูขี้เกียจลงแข่งกีฬาพอดี” ผมตอบมันกลับไป

“เห้อออ ใส่หน้ากากเดินได้ไหมวะ” มันถามแล้วเดินมากอดเอวผมไว้จากนั้นก็ซบหัวลงมาที่ไหล่ผม ดีที่ผมอกมาซ้อมตรงที่ที่ไม่มีคนแถมตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนจะค่ำทำให้หลายคนทยอยกลับบ้านกันหมดแล้ว

“มึงจะบ้าหรอ แค่วันเดียวเองไม่เป็นไรหรอก” ผมบอกมันพลางลูบหัวมันเบาๆ

“วันเดียวก็ไม่อยากให้ใครมองม่อน!” มันโวยวายเป็นเด็กๆเลย

“เอาน่า มันเป็นหน้าที่ที่กูต้องรับผิดชอบ“

”ก็ได้ ยังไงก็ขัดไอเพลงไม่ได้อยู่ดี“ มันยอมจำนนให้ในที่สุด

“ป่ะ กลับบ้านกัน” ผมชวนมันแล้วพวกเราก็พากันเดินมาหาพวกเพื่อนๆที่เหมือนจะรอผมกับไอบลูอยู่

พอคุยกันได้สักพักผมก็ได้รู้ว่าพวกผู้ชายลงแข่งบอลกันหมดจะมีก็แต่ผมคนเดียวที่ไอเพลงสั่งห้ามไว้แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกผมเตะมาทุกปีละ ปีนี้เปลี่ยนไปทำอย่างอื่นบ้างก็ดี พอคุยกันจบแล้วพวกเราก็ะากันแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน