จีบอยู่รู้ตัวไหม

Mon part

นี่ ผม ทำ อะ ไร ลง ไป!!! “อ๊ากกก” ผมวิ่งกลับมายังห้องของตัวเองแล้วกระโดดขึ้นเตียงคลุมโปงแล้วดิ้นไปมา ผมต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ นี่ผม..ไปบอกให้มันเลิกคุยกับน้องส้มงั้นหรอ แม่ง แล้วมันก็พึ่งจะมาบอกผมว่าน้องส้มเป็นญาติมัน แบบนี้มันจงใจแกล้งผมชัดๆมันปล่อยให้ผมเข้าใจผิดมาเป็นอาทิตย์ แถมมันยังบอกให้ผมเลิกคุยกับน้องมิ้นอีก เห้ออ ผมก็ไม่ได้อะไรกับน้องมิ้นหรอกครับจริงๆก็รู้ตัวมาสักพักแล้วว่าคิดกับน้องมิ้นแค่พี่น้องแต่ก็รู้สึกผิดอยู่ที่ดันไปให้ความหวังน้อง ผมจะโดนน้องด่ามั้ยเนี่ย

หลังจากที่ผมโวยวายกับตัวเองไปได้สักพักเสียงแจ้งเตือนจากไลน์ก็ดังขึ้น

My friend

M : พวกมึงพรุ่งนี้ไปดูหนังกันป่ะ

Bass : ไปๆ กูขี้เกียจอยู่บ้าน

Pong : กูไม่ว่างว่ะ

Mike : กูไปๆ

Pleng : กูกับฝ้ายไม่ไปอ่ะ

Blue : กูกับไอม่อนไป

M : เออๆ เจอกัน 10.00 น. ที่ห้าง xx

เดี๋ยวววว ใครบอกมันว่าผมจะไปด้วยวะ ผมยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้ามันนะ

Mon : กูยังไม่ได้บอกเลยว่ากูจะไป

Blue : ก็กูนี่ไงบอกให้มึงไป

Mon : ไม่เอาไม่ไปกูจะนอนนนนน

Blue : ถ้าพรุ้งนี้เก้าโมงกูไม่เห็นมึงกูจะไปอุ้มมึงลงมาจากห้อง

-อ่านแล้ว-

ไอบลูแม่งบ้าอำนาจมันคิดว่าผมจะกลัวมันงั้นหรอ เหอะ ผมกดปิดหน้าจอมือถือไม่ตอบแชทมันแล้วเข้านอนทันทีเพราะไม่อยากเสวนากับมันอีก

9.00 น.

ผมออกมายืนรอมันอยู่ที่หน้าบ้าน แหะๆ ก็ผมขี้เกียจมาสู็รบปรบมือกันมันยังไงผมก็แพ้อยู่ดีสู้ไปกับมันให้จบๆไปถึงจะค่อยไม่อยากเจอหน้ามันตอนนี้ก็เถอะแต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี ก็ใครใช้ให้บ้านมันมาปลูกอยู่ติดกับบ้านผมล่ะ ถึงผมไม่ออกมาเดี๋ยวมันก็ไปลากผมออกมาแบบที่มันบอกไง้อยู่ดีเพราะงั้นออกมาเองคงจะดีกว่า วันนี้ผมแต่งตัวลุคสบายๆใส่เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีดำ

ยืนรออยู่ได้ไม่นานไอบลูก็ขับรถยนต์ออกมา มันลดกระจกลงแล้วเรียกให้ผมขึ้นรถ

“ขึ้นมาดิ”

“เออออออ” ผมขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ

“หิวมั้ย อยากกินอะไรก่อนป่าว” มันถามแล้วขับรถออกไปที่จุดหมายของพวกเรา วันนี้มันก็แต่งตัวสบายๆไม่ต่างจากผมแต่มันสวมเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ทับอีกที แต่งหล่อไปไหนก่อน

“ค่อยไปกินที่ห้างก็ได้ ไปดูหนังแค่นี้ทำไมต้องแต่งตัวหล่อเกินเบอร์อะไรขนาดนั้น” ผมแขวะมันออกไป

“ก็แต่งปกตินะ ทำไมหวงกูหรอ?” มันหันมาถามผม

“อะไรบ้าป่ะ ใครจะไปหวงมึงกูแค่กลัวสาวๆไม่มองกูเถอะ” ผมทำทีเป็นโวยวายใส่มันแล้วเบนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่าง

“หึ” มันหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

ห้าง xx

เมื่อมาถึงแต่ยังไม่ถึงเวลานัดมันก็พาผมไปหาอะไรกิน ผมเลือกกินเป็นสปาเกตตี้ พอได้ร้านแล้วเราก็ตรงไปนั่งแล้วเริ่มสั่งอาหารมาทานทันที

“ผมเอาสปาเกตตี้คาโบนาร่าอบชีสครับ” ผมเลือกเมนูแล้วสั่งกับพี่พนักงาน

“ผมเอาสปาเกตตี้ครีมเห็ดทรัฟเฟิลครับ” พอสั่งไปสักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ ผมเห็นนะว่าพี่พนักงานผู้หญิงที่มาเสิร์ฟส่งสายตาอ่อยให้ไอบลู ไวกว่าความคิดผมยกเท้าเตะไปที่ขามันด้วยความหมั่นไส้ส่วนมันก็มองหน้าผมแบบงงๆ จากนั้นพวกเราลงมือกินโดยไม่รอช้าแต่เป็นผมที่กินเสร็จก่อน อ่าา ก็มันอร่อยนี่นา พอไอบลูกินเสร็จมันก็มองมาที่ปากผม

“แดกเลอะเป็นเด็กๆไปได้” ไวกว่าคำพูด ไอบลูมันใช้นิ้วโป้งของมันมาเช็ดตรงมุมปากให้ผมและทำสิ่งที่ผมไม่คาดคิด มะ มันเอานิ้วนั้นไปดูดเบาๆเพื่อทำความสะอาดนิ้วที่เอามาเช็ดปากให้ผม ผมเหลือบไปเห็นว่าพวกพี่พนักงานมองมาทางเราด้วย

ฉ่าาาาาา

หน้าผมเห่อร้อนขึ้นมาทันทีผมไม่รู้จะเอาสายตาไปไว้ตรงไหน ผมเลยตัดสินใจลุกเดินหนีออกมาจากร้านโดยที่ไม่ได้รอมัน

“มึงจะรีบไปไหนเนี่ยรอกูด้วย” ไอบลูที่วิ่งตามมาตะโกนบ่นผม

ผมรีบเดินไปยังโรงหนังเพื่อไปเจอกับเพื่อนๆโดยที่ไม่สนใจไอบ้าบลูที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังมา

“อ้าวมึง มากันแล้วอ่อ” ไอเอ็มทักขึ้นเมื่อเห็นผม พวกมันมากันครบหมดแล้ววันนี้เรามากันแค่ 4 คน เพราะคนอื่นๆปฏิเสธกันไปหมด

“ป่ะ กูซื้อตั๋วมาละ” ไอบาสเดินมาพร้อมโชว์ตั๋ว 4 ใบในมือให้พวกผมดู

พวกเราพากันเดินไปยังโรงหมายเลข 3 ที่บอกไว้ในตั๋ว ผมที่กะไว้ว่าจะนั่งข้างไอไมค์ก็ต้องผิดหวังเมื่อไอบลูมันผลักให้ผมเข้าไปนั่งริมสุดแล้วแทรกตัวเข้ามานั่งข้างๆผมก่อนคนอื่น

และผมก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมหยิบเสื้อคลุมมาด้วยเพราะตอนนี้ดันรู้สึกหนาวขึ้นมา

“เชี่ยย โคตรหนาว” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆแล้วเอามาซุกเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

พอหนังเล่นไปได้สักพักอยู่ๆก็มีมือมาดึงมือผมออกไป ผมหันไปมองก็เห็นเป็นไอบลู มันจับมือผมไว้แล้วเอาไปซุกไว้ในเสื้อแจ็กเก็ตของมันผมจึงคลายความหนาวลง แต่ทว่าตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่าหน้าของผมมันร้อนมากๆ ถ้าโรงหนังไม่มืดทุกคนคงเห็นกันหมดว่าหน้าผมแดงแค่ไหน

“ทะ ทำอะไรของมึง” ผมถามมัน

“หนาวไม่ใช่หรอ นั่งดูต่อไปเถอะน่า” มันตอบโดยไม่ได้หันมามองผม เพราะว่ามันดึงมือผมไปทำให้ตอนนี้ท่าทางของผมเหมือนกำลังนั่งซบกับไหล่ของมันอยู่ สรุปแล้ววันนี้ผมดูหนังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

พรึ่บบบบ

พอไฟทั้งโรงหนังสว่างขึ้นผมก็รีบดึงมือกลับแล้วทำเป็นลุกขึ้นยืนเพื่อบิดขี้เกียจ ไอบลูมันหันมามองผมแล้วยกยิ้มมุมปากนิดๆ

“พวกมึงจะไปไหนกันต่อป่ะ” ผมถามไอสองคนนั้น

“กูว่าจะไปเดินซื้อของอีกสักแปปว่ะ พวกมึงอ่ะ” คราวนี้มันถามผมกับไอบลูบ้าง

“ว่าจะกลับละ ง่วง” เป็นไอบลูที่ตอบกลับไป

“เคมึง เจอกันพรุ่งนี้” หลังจากที่บอกลากันพวกผมก็เดินมาที่รถเพื่อจะเดินทางกลับบ้าน

“อยากไปไหนอีกป่ะ”

“ไม่อ่ะอยากนอน” ผมตอบมันแล้วเอนเบาะลงเพื่อจะได้นอนสะดวก

“ถึงแล้วเดี๋ยวปลุก” มันบอกแค่นั้นก่อนที่ผมจะเผลอหลับไป

Blue part

“ม่อนครับ” ผมสะกิดคนที่นอนหลับสบายอยู่ที่เบาะข้างๆเบาๆ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่ามันจะตื่นเลย

“ม่อน ถึงแล้ว” ผมเรียกมันซ้ำอีกครั้ง

“อื้ออออ” มันครางตอบในลำคออย่างรำคาญแล้วพลิกตัวห้นหน้ามาทางผม

เชี่ยยย น่ารัก…ผมก้มลงไปหอมแก้มมันเบาๆอย่างห้ามใจไม่อยู่ วันนี้ผมแอบเห็นมันหวงผมกับพนักงานร้านอาหารด้วยแหละ ถึงมันจะแสดงออกด้วยการเตะผมก็ตามแต่สารภาพตามตรงว่าโคตรใจฟู

ผมคลอเคลียอยู่ที่แก้มมันแต่เหมือนม้นจะรู้สึกตัวพอมันลืมตาขึ้นมาเห็นผมมันสะดุ้งตกใจสุดขีด

“เห้ยย!” มันร้องลั่นแล้วถอยหลังออกไปแบบไม่ระวังทำให้หัวมันไปชนกับประตูรถ “โอ้ยยย” ผมอดขำกับท่าทางตลกของมันไม่ได้

“ทำกูเจ็บแล้วยังจะมาขำกูอีกนะ” มันว่าผมพลางเอามือลูบห้วตัวเองปอยๆ

“โอ๋ๆ เดี๋ยวเป่าให้” ผมจับหัวมันก้มลงมาแล้วเป่าไปตรงที่มันชนกับประตูเมื่อสักครู่นี้

“ทำไรเนี่ยกูไม่ใช่เด็กนะ” มันดันตัวผมออกแล้วทำท่าจะเปิดประตูลงไป

“ม่อน” ผมเอื้อมมือไปจับมือมันไว้ก่อนที่มันจะได้ลงไป

“อะ อะไร” มันตอบกลับมาแบบตะกุกตะกัก น่าจับฟัดชิบ

“จีบอยู่นะรู้ป่ะเนี่ย” ผมตัดสินใจพูดออกไปให้มันรู้ว่าตอนนี้ผมกำลังจะเดินหน้าจีบมันแล้วนะ

“มะ ไม่รู้! ไม่รู้อะไรทั้งนั้น” มันรีบเปิดประตูแล้ววิ่งกลับไปยังบ้านต่วเองด้วยความรวดเร็ว

ผมมองตามมันไปแบบขำๆ ต่อจากนี้ผมจะไม่ยอมเป็นเพื่อนกับมันแล้วนะ ผมจะรุกให้มันตั้งรับผมไม่ไหวเลยล่ะ