กีฬาสี(2)

โรงเรียน xx

วันกีฬาสี

หลังจากวันที่เริ่มประชุมสีก็ผ่านมา 1 สัปดาห์แล้ว ทุกๆเย็นพวกเราก็จะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองจนวันนี้เป็นวันแรกของการแข่งกีฬาสี การเดินขบวนพาเหรดจะจัดขึ้นในวันสุดท้ายตอนนี้ผมเลยมีเวลาว่าง วันนี้บลูมันมีแข่งเตะบอลกับสีน้ำเงินผมเลยกะว่าจะไปดูสักหน่อย

“เพลง ฝ้าย ไปดูแข่งบอลกันป่ะวันนี้ไอบลูกับไอเอ็มลง” ผมหันไปชวนเพื่อนสาวทั้ง 2 ที่นั่งกระหนุงกระหนิงกันไม่เกรงใจชาวบ้านสักคน ส่วนพวกผู้ชายน่ะหรอป่านนี้คงอยู่สนามกันหมดแล้ว

“ไปดิ ว่าแต่มึงจะเชียร์สีไรอ่ะ” ไอฝ้ายถามผม

“โอ้ยเธอ มันไม่เชียร์สีไรหรอกมันเชียร์ไอบลูคนเดียว” ไอเพลงพูดดักก่อนที่ผมจะตอบ

“อะไรของมึง กูก็เชียร์เพื่อนทุกคนนั่นแหละ” ผมโวยวายตอบเสียงดัง

“อ๋อ เพื่อนนนนนนนนนนน” คราวนี้พวกมันก็พากันล้อผมไม่เลิก

“จะไปไหม ไม่ไปกูไปแล้วนะ” ผมพูดขึ้นแล้วลุกเดินหนีพวกมันเลย

“เอ้า ไอม่อนรอพวกกูด้วยย” แล้วมันสองคนก็วิ่งตามผมมา

พอมาถึงพวกเราก็เห็นไอไมค์กับบาสนั่งอยู่เลยเดินเข้าไปหาพวกมัน

“ไงมึง กว่าจะมากันได้” ไอบาสทักพวกเราสามคน

“ก็ไอสองคนนี้ดินั่งจู๋จี๋กันอยู่ได้” ผมตอบพลางชี้ไปทางไอสองคนนั้น

“อย่าให้กูเห็นว่ามึงกับไอบลูไปแอบจู๋จี๋กันนนะ” ไอเพลงสวนกลับผมทันฟัน

“เลิกตีกันค่ะ กูจะดูบอล” เป็นไอฝ้ายที่พูดห้ามศึกระหว่างเราสองคน

ตอนนี้การแข่งเริ่มแล้วครับดูเหมือนว่าสีเขียวจะค่อนข้างได้เปรียบอยู่เพราะมีทั้งไอพองกับไอบลูที่เป็นนักกีฬาปรำจำโรงเรียนแถมยังเล่นรู้ใจกันด้วย ส่วนสีน้ำเงินนั้นฝีมือไม่ได้แย่แต่คนแบกก็ไม่พ้นไอเอ็ม การแข่งดำเนินไปอย่างดุเดือดจนในที่สุดสีเขียวชนะด้วยคะแนน 3-2 ถือว่าสูสีกันเลยทีเดียว

ไอบลูมันเดินมานั่งลงที่ข้างๆผม ผมเลยยื่นน้ำให้มันดื่มแล้วเอาผ้าเย็นมาซับเหงื่อให้มันโดยที่ไม่ได้สังเกตเพื่อนรอบข้างว่าพวกมันกำลังมองพวกผมด้วยสายตาล้อเลียน

“มองเหี้ยไรกัน” ผมรู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องผมอยู่จึงหันไปด่าพวกมัน

“เปล๊าาา กูก็อยากมีคนดูแลบ้าง” ไอเอ็มพูดขึ้น

“ไม่ได้ชื่อบลูก็ลำบากหน่อยนะ” เป็นไอเพลงที่พูดขึ้น

จากนั้นผมเลยหยิบผ้าเย็นโยนให้พวกมันคนละผืนจะได้เลิกพูดทากกันสักที “เอาไปแล้วหุบปาก”

ไอบลูมันไม่ได้พูดอะไรทำแค่ขำให้กับการกระทำของผม

Blue part

วันสุดท้ายของงานกีฬาสี

กีฬาสีของโรงเรียนเราจัดทั้งหมด 5 วันและวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว ผมลงแข่งกีฬาแทบทุกชนิดที่มีการจัดแข่งขันเล่นเอาแทบจะไม่มีแรงทำอะไรเลย วันนี้เป็นวันเดินพาเหรด แข่งเชียร์ และประกาศรางวัลการแข่งขันกีฬา ทำให้ตอนนี้ในเวลาตีสามผมต้องพาตัวเองมานั่งอยู่ที่โรงเรียน ใช่ครับทุกคนได้ยินไม่ผิดตอนนี้เป็นเวลาตีสามที่ผมต้องแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่ตอนนี้เพราะม่อนมันเป็นดรัมเมเยอร์ ไอเพลงมันนัดมาแต่งหน้าแต่งตัวตั้งแต่ตอนนี้โดยให้เหตุผลว่า “กูจะแต่งให้เพื่อนกูหล่อที่สุดในขบวนและกูต้องใช้เวลา!“ นั่นแหละครับไอม่อนมันก็ดันบ้าจี้เห็นดีเห็นชอบด้วย ตอนที่รู้ว่ามันให้ม่อนเป็นดรัมผมโคตรหงุดหงิดอ่ะ ทำไมผมต้องยอมให้คนอื่นเห็นความน่ารักของมันด้วยวะ แต่จะห้ามหรือไปขัดพวกมันก็ไม่ได้เพราะมันตกลงกันไปแบ้วผมจึงทำได้แค่จำใจยอมให้มันทำไป

“มึงไปหาที่งีบไป ไม่ค่อยได้พักแล้วยังจะตามมาแต่เช้าอีก” มันหันมาบ่นผมด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความเป็นห่วงออกมาอย่าชัดเจนก่อนที่มันจะก็เตรียมตัวแต่งหน้า

“มีไรก็ไปปลุกกูนะ” ผมแอบลอบยิ้มออกมานิดๆที่เห็นว่ามันเป็นห่วงผม จากนั้นก็พูดบอกมันก่อนจะไปหาโต๊ะว่างที่อยู่ไม่ไกลจากที่มันอยู่เพื่องีบเอาแรงสักแปป

มันพยักหน้าตอบรับแล้วหันไปให้ช่างแต่งหน้าเริ่มลงมือ ส่วนผมก็หลับไปในทันทีที่ได้ฟุบหัวลงกับโต๊ะเพราะความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมในหลายวันที่ผ่านมา

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลาต่อมาพอยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็เป็นเวลา 6.30 แล้ว ผมหันไปมองทางม่อนก็เห็นว่ามันแต่งหน้าทำผมจนเกือบจะเสร็จแล้ว

“เดี๋ยวกูไปหาไรมาให้กินนะ” ผมบอกมันส่วนมันก็พนักหน้าตอบรับเบาๆ ผมจึงลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแล้วตรงไปยังโรงอาหารเพื่อหาซื้ออะไรมาให้มันกิน

“เอาชาเขียว 2 ชานม 2 แล้วก็น้ำเปล่า 4 เดี๋ยวมาเอานะครับ” ผมเดินมาสั่งน้ำจากนั้นก็เดินไปซื้อแซนด์วิชมา 5 อันและก็ดูขนมอย่างอื่นไปนิดๆหน่อยๆเพื่อเอาไปฝากคนอื่นๆด้วย

หลังจากที่ผมซื้อน้ำกับขนมเสร็จแล้วก็กลับมายังห้องแต่งตัวของสีแดง เดินเข้ามาก็เจอกับไอเพลงที่เข้ามาดูความเรียบร้อยของม่อนอยู่

“ไงมึง จำสีตัวเองไม่ได้แล้วมั้งได้ข่าวว่ามึงอยู่สีเขียว” ไอเพลงพูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าผม

“พูดมากว่ะเพลง ไม่ต้องแดกละมึงอ่ะ” ผมเดินเอาน้ำกับขนมไปวางไว้ที่โต๊ะแล้วถือชาเขียว 1 แก้วกับแซนด์วิช 1 อันไปให้ม่อน

“แหมม กูก็แค่แซวเองป่ะ” มันพูดแล้วเดินไปหยิบชานมมาแก้วนึง

“พี่ๆมาพักกินน้ำกันก่อนก็ได้นะคะพอดีแฟนไอม่อน เอ้ยย เพื่อนหนูมันซื้อมาฝากค่ะ” แล้วไอเพลงมันก็หันไปบอกกับพี่ช่างแต่งหน้า พี่ๆเขาเลยหันมามองผมกับม่อนด้วยสายตายิ้มๆ

“ไอเพลง! แดกน้ำเข้าไปเลยมึงอ่ะ” ไอม่อนมันเขินแล้วครับ มันโวยวายแล้วดันแก้วน้ำใส่ไอเพลง ผมทำเพียงแค่ยิ้มตอบกลับไปแต่ในใจผมนี่โคตรอยากตบรางวัลให้ไอเพลงงามๆเลย

ผมนั่งดูม่อนกินน้ำกับขนมไปได้สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กริ๊งงง กริ๊งงงง

เป็นไอพองที่โทรมาครับผมรีบกดรับทันที

(อยู่ไหนครับคุณประธานสี)

”อยู่ห้องแต่งตัวสีแดง“

(มึงเป็นประธานสีเขียวครับเพื่อน กลับมาดูความเรียบร้อยของสีตัวเองได้ละไอสัส)

”เอออออออ เดี๋ยวกูไป“

(เร็วๆครับเพื่อน เมียมึงไม่หายไปไหนหรอก”

“เออๆ กำลังไป”

ผมวางสายจากไอพองแล้วหันไปหาม่อน

”กูกลับไปดูสีกูก่อนนะไอพองโทรมาด่าละ“ ผมบอกมัน

”ไปเหอะกูอยู่ได้“ พอมันบอกมาแบบนั้นผมก็ลุกออกมาแล้วเดินไปยังห้องแต่งตัวของสีตัวเองทันที

ห้องแต่งตัวสีเขียว

“มาได้สักทีนะครับท่านประธาน” ไอพองเอ่ยแซวทันทีที่เห็นผมเปิดประตูเข้ามา

“มึงจะโทรตามกูมาทำไมเนี่ย” ผมบ่นมันแต่ก็ไม่วายเดินตรวจความเรียบร้อยของน้องๆในขบวนพาเหรด

“มาช่วยกูดูงานบ้าง กูดูคนเดียวจนหัวหมุนละ”

“เออๆ บ่นมากว่ะนี่ตั้งขบวนกี่โมง”

“7:30 อ่ะ“

”น้องคนไหนแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็เตรียมตัวได้เลยนะครับ เดี๋ยวจะออกไปตั้งขบวนแล้ว“ ผมหันไปบอกน้องๆที่ต้องเดินขบวนในวันนี้

หลังจากที่เตรียมพร้อมกันเสร็จหมดแล้วผมก็พาทุกคนออกมายังจุดจัดขบวนพาเหรด ขบวนแรกเริ่มต้นด้วยสีน้ำเงิน ตามด้วยสีเหลือง จากนั้นก็เป็นสีเขียว และสีแดงเป็นขบวนปิดท้าย วันนี้ทุกสีจัดเต็มมากทั้งเสื้อผ้าหน้าผมกินกันไม่ลงจริงๆ

เมื่อถึงเวลาเริ่มเดินขบวนผมที่ช่วยดูแลความเรียบร้อยของสีตัวเองทั้งหมดแล้วก็บอกให้พองช่วยดูแลต่อ เพราะผมยังมีคนที่ผมต้องไปดูแลอีกคนนึง

“พองฝากมึงดูแลต่อด้วยนะ” ผมหันไปบอกพองที่เดินอยู่ข้างกัน

“อ้าว มึงจะไปไหน” มันถามผมด้วยสีหน้างงๆ

“ไปดูแลเมีย” ผมตอบกลับไปแค่นั้นก่อนจะเดินไปยังสีที่อยู่ถัดมาจากสีของผมไม่วายได้ยินเสียงไอพองตะโกนด่าตามหลังมา

“ติดเมียชิบหาย!”

เมื่อเดินมาถึงจุดที่มองเห็นดรัมเมเยอร์ของสีแดงผมก็ต้องตะลึงค้างไป เพราะคนที่ผมไม่อยากให้ใครได้เห็นมันในวันนี้มัน โคตร น่า รัก เลย ไอเหี้ย! ใบหน้าหวานๆของมันถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยิ่งทำให้หน้ามันหวานมากขึ้นไปอีก ทรงผมที่ถูกเซ็ตให้รับกับใบหน้าหวานๆของมัน ชุดที่มันใส่ในวันนี้เป็นทักซิโด้ชายยาวสีขาวกับกางเกงสแล็คเข้ารูป เมื่อเช้าผมไม่ทันได้มองหน้ามันดีๆเพราะพึ่งตื่นบวกกับโดนไอพองตามตัว พอมาตอนนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดเป็นอย่างมากที่ยอมให้มันมาเป็นดรัม จิตใจผมกระวนกระวายที่เห็นสายตานับร้อยคู่จับจ้องไปทางมันแต่ก็ไม่วายยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปมันเก็บไว้ ต้องยอมรับเลยว่าวันนี้ลุคมันเหมือนเจ้าชายที่หลุดออกมาจากในนิยายเลยแล้วมันก็โคตรมีสเน่ห์ ท่าควงไม้คฑาที่ดูชำนาญกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของมันทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมเดินไปหาไอเพลงทันทีแล้วเริ่มบ่นมัน

“ไอเหี้ยเพลง มึงแม่งให้ม่อนมาเป็นดรัมทำไมวะ”

“เอ้า ก็มันเป็นหน้าเป็นตาของสีกูมึงจะทำไมห้ะ”

“มึงไม่เห็นอ่อ คนมองมันเต็มไปหมดแล้วเนี่ย”

“หึหึ นี่แหละความภาคภูมิใจของกู”

“ไอสัสเอ้ย ทำไมคนอื่นต้องได้เห็นความน่ารักของเมียกูด้วยวะ” ผมพูดอย่างหัวเสีย

“โหไอบลู ของดีก็แบ่งคนอื่นเขาดูบ้าง”

“กูไม่แบ่ง กูหวงกูจะไปเอามันออกมาตอนนี้แหละ” ผมบอกพร้อมทำท่าจะเดินไปดึงตัวม่อนออกมา

“ไอเหี้ยมึงอยากโดนมันโกรธรึไง มึงไม่เห็นหรอว่ามันตั้งใจขนาดไหน” ไอเพลงมันพูดเตือนสติผม

พอผมมองไปที่มันมันก็หันมายิ้มให้ผม ว้นนี้ม้นดูตั้งใจมากจริงๆถ้าผมไปทำอะไรไม่ดีเข้าต้องโดนโกรธไปหลายวันแน่ ผมเลยทำได้แต่ข่มความไม่พอใจไว้ในอก

จนเมื่อการเดินขบวนพาเหรดจบลงผมที่พยายามรีบเดินด้วยความเร็วเพื่อจะไปพาม่อนออกมาแต่ก็ยังไม่ทันพวกสาวๆที่ตอนนี้ล้อมหน้าล้อมหลังขอถ่ายรูปกับม่อนอยู่

“เพราะมึงคนเดียวเลย” ผมหันไปชี้หน้าไอเพลงอย่างคาดโทษ ส่วนมันก็ทำเพียงแค่ทำหน้ากวนตีนใส่ผม

เมื่อเห็นว่าม่อนมันไม่ได้ถ่ายรูปกับใครแล้วผมก็รีบไปลากตัวมันออกมาจากฝูงชนทันที

“ทำอะไรเนี่ย” ตอนนี้ผมพามันมานั่งอยู่บริเวณซุ้มหน้าอาคารเรียนที่ห่างไกลจากผู้คนเพราะตอนนี้ทุกคนไปรวมตัวกันอยู่ที่สแตน

ผมไม่พูดอะไรได้แต่นั่งทำหน้าบึ้งตึงใส่มันแต่ก็ไม่ลืมที่จะยื่นน้ำกับผ้าเย็นไปให้

“เป็นไรเนี่ยยยย” มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆกับผมแล้วถาม ฮือออ ม่อนน่ารักอ่ะผมจะทำไงดี

“หวง” ผมตอบมันไปแค่นั้น

“หวงอะไรเล่า”

“หวงม่อน ไม่อยากให้ใครมอง” ผมหันไปสบตากับมันเพื่อบอกให้รู้ว่าผมหมายความอย่างที่พูดจริงๆ

“คนอื่นเขาก็ได้แค่มองมั้ย” มันพูดแล้วเอื้อมมือมาดึงแก้มผม

“มองก็ไม่ได้”

“ไม่เอาน่า จะจบงานอยู่แล้ว”

“ไม่ให้ใครถ่ายรูปแล้ว“

”ไม่งอแงสิ เดี๋ยวคนเขาก็หาว่าหยิ่งพอดี“

”ไม่เห็นต้องสนใจเลย“

”จบงานแล้วถ้าเป็นเด็กดีเดี๋ยวให้รางวัล“ มันเข้ามากระซิบบอกที่ข้างหูผม ผมตาลุกวาวขึ้นมาทันที จากนั้นผมเลยปล่อยให้มันกลับไปยังสแตนสีของตัวเองเพราะไอเพลงมันโทรตาม ส่วนตัวผมก็กลับไปยังสีของตัวเองเช่นกัน

หลังจากงานทุกอย่างจบลงแล้วเย็นนี้พวกเรามีนัดกินเลี้ยงฉลองกันที่บ้านของผม แต่ก่อนที่จะมาทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนเมื้อถึงเวลาจึงมารวมตัวกันที่บ้านของผม