ตอนที่ 8 แกล้งเงียบๆ

ตอนที่

8

แกล้งเงียบๆ

      ใบพลูพยายามจมดิ่งลงไปในกองเอกสารที่อรุณรัตน์นำมาให้ แต่ความรู้สึกถูกจับจ้องทำให้เธอสมาธิแตกซ่าน ทุกครั้งที่เธอเงยหน้าขึ้นมา สายตาของเธอก็จะปะทะเข้ากับเงาของคิมหันต์ ที่เคลื่อนไหวอยู่ในห้องทำงานของเขา

       ในช่วงกลางวัน เมื่อถึงเวลาที่พนักงานคนอื่นเริ่มลุกไปพักทานอาหาร คิมหันต์ก็เปิดประตูห้องออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมออกไปสองเม็ดอย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นแผงอกที่ดูแข็งแกร่ง ใบหน้าของเขาดูเย็นชาและดุดัน แต่แววตาที่จับจ้องมากลับเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่น่ากลัว

       เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของเธอ มือของเขาเท้าอยู่บนพนักพิงเหนือศีรษะของเธอ ทำให้ใบพลูรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นหอมและไออุ่นของเขาที่เข้มข้นขึ้น

       “เธอดูเอกสารนี้สิ ใบพลู” เสียงทุ้มต่ำที่อยู่ใกล้จนเธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ด้านหลังดังขึ้น

       “ฉันสั่งให้เธออ่าน แต่ดูเหมือนเธอจะอ่านแค่ตัวอักษรโดยไม่เข้าใจความหมาย”

       ใบพลูสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะเอี้ยวตัวหนี แต่ก็ถูกตรึงไว้ด้วยแขนที่แข็งแกร่งของเขา คิมหันต์โน้มตัวลงมาจนเกือบจะแตะไหล่ของเธอ ปลายนิ้วที่ร้อนผ่าวของเขาแตะลงที่ช่วงไหล่ของเธออย่างตั้งใจ สัมผัสที่ผิวหนังทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต

       “ชุดทำงานของเธอมันเรียบร้อยเกินไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง

“มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอเข้าถึงยากและฉันไม่ชอบให้สิ่งที่ฉันเป็นเจ้าของเข้าถึงยาก”

       ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวเมื่อเขาพูดคำนั้นออกมา

       “คุณอาคะ นี่คือชุดทำงานค่ะ” เธอตอบอย่างสั่นๆ

       คิมหันต์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่เย้ยหยันแต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ เขาใช้ปลายนิ้วบีบนวดที่ไหล่ของเธอเบาๆ ราวกับกำลังปั้นดินน้ำมัน

       “คืนนี้เมื่อกลับไปถึงบ้าน เธอต้องทำตัวให้ว่างและผ่อนคลายกว่านี้ ฉันมีเรื่องที่ต้องสอบถามเกี่ยวกับรายงานที่เธอได้อ่านไป”

       “คุณอาจะให้ใบพลูจำทุกอย่างภายในวันนี้ไม่ได้นะคะ”

       “เลิกเรียกฉันว่าคุณอาสักทีเมื่ออยู่ในที่ทำงานฉันคือบอสไม่ใช่คุณอา”

       ดวงตาคมของคิมหันต์แสดงความอันตรายออกมาเมื่อเขาเน้นคำว่าบอส เขาจับไหล่ของเธอแน่นขึ้นอีกครั้ง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ

       “และเมื่อฉันออกคำสั่งไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม” เขาพูดด้วยเสียงกระซิบที่เย็นเฉียบ

       “เธอมีหน้าที่ต้องทำ และต้องจำให้ได้ทั้งหมด เพราะเธออยู่ในพื้นที่ของฉันและกำลังหายใจด้วยอากาศที่ฉันเป็นคนให้”

       แรงบีบที่ไหล่ของเธอคลายลง แต่คำพูดนั้นยังคงกดทับเธอไว้ราวกับภูเขาทั้งลูก คิมหันต์ยิ้มเย็นชาอย่างพอใจที่เห็นความหวาดหวั่นของใบพลูแสดงออกมาอย่างชัดเจนในแววตาของเธอ

       “ไปกินข้าวเที่ยงได้แล้ว” คิมหันต์บอกกับใบพลู

       “ใบพลูยังไม่หิวค่ะ” ใบพลูปฏิเสธเสียงแผ่ว พยายามทำตัวให้ดูยุ่งกับเอกสารต่อเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์น่าอึดอัดนี้

       คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากของเขาหายไปทันที ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่เริ่มไม่พอใจ

       “ฉันไม่ได้ให้เธอบอกว่าจะไปหรือไม่ไป นี่คือคำสั่งที่สั่งให้เธอไปทานข้าวเที่ยง”

       ก่อนที่ใบพลูจะได้ตอบโต้ มือหนาของคิมหันต์ก็เลื่อนลงมาจากไหล่ มาจับที่แขนของเธออย่างรวดเร็วและแรงพอที่จะดึงร่างบางของเธอให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ได้อย่างง่ายดาย

       “ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรทั้งนั้น” เขาโน้มตัวกระซิบที่ข้างหูของเธออย่างจงใจ แรงกระซิบนั้นทำให้ขนทั่วร่างกายของเธอตั้งชัน

       เขายังคงจับแขนของเธอแน่น พาเธอเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว สายตาของพนักงานที่เหลือในชั้นต่างจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา บางคนเบือนหน้าหนีเพราะกลัวเจ้าของบริษัท บางคนมองด้วยความริษยาเพราะคิดว่าใบพลูเข้ามาทำงานเพราะเอาร่างกายเข้าแลก

       เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก คิมหันต์ไม่ได้กดปุ่มลงไปชั้นล่างสุด แต่กดไปยังชั้นที่ตั้งของภัตตาคารสุดหรูที่เขาใช้รับรองลูกค้าคนสำคัญ

       “คุณอา...เอ้ย บอสคะ ใบพลู...”

       “เงียบ” คิมหันต์ตัดบทก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรออกมา เขาใช้ปลายนิ้วแตะไปที่ริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วเป็นการบอกให้เธอหยุดพูด

       “อย่าลืมว่าตอนนี้เธอต้องทำตัวเป็นหนูน้อยที่แสนดีของฉัน”

       ใบพลูรู้สึกเหมือนถูกสาปให้ตัวแข็งทื่อภายใต้การควบคุมของอสูรกายที่ร้ายกาจ เมื่อประตูลิฟต์ถูกเปิดออก เขาก็จับมือเธอเดินเข้าสู่ภัตตาคารหณูหราที่มีชื่อเสียงของอาณาจักรของเขา แสงไฟระยิบระยับและเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดลดลง แต่กลับทำให้ทุกคนหันมาสนใจใบพลูมากขึ้น

       สายตาของนักธุรกิจและคู่รักที่กำลังรับประทานอาหารต่างจับจ้องมาที่พวกเขา คิมหันต์ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เขายิ้มอย่างมีเสน่ห์ให้พนักงาน ก่อนจะพาใบพลูไปที่โต๊ะส่วนตัวริมกระจกที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมือง โต๊ะที่เด่นชัดที่สุดและเป็นที่ที่ทุกคนสามารถมองเห็นของเล่นชิ้นใหม่ของเขาได้อย่างชัดเจน

       “นั่งลงสิ” คิมหันต์ออกคำสั่ง ใบพลูนั่งลงอย่างว่าง่ายราวกับหุ่นเชิด

       อาหารเลิศรสถูกนำมาเสิร์ฟ ใบพลูแทบจะกลืนอาหารไม่ลง เธอทำได้เพียงใช้ช้อนเขี่ยอาหารไปมา

       คิมหันต์มองเธอด้วยสายตาที่ท้าทาย ก่อนจะยกมือขึ้นจับแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเฉียบจากปลายนิ้วทำให้เธอสะดุ้ง

       “ฉันสั่งให้เธอมากิน ไม่ใช่มาเล่น” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ แต่แววตาเด็ดขาดมาก

       เขาไม่รอให้เธอตอบโต้ แต่ใช้ส้อมจิ้มเนื้อปลาฮามาจิชิ้นบางที่จัดวางมาอย่างสวยงาม ก่อนจะยื่นมันมาจ่อที่ริมฝีปากของเธออย่างจงใจ แสงไฟสะท้อนบนส้อมที่อยู่ห่างจากปากของเธอไม่ถึงคืบ

       “เปิดปาก” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ