Fear to love you คนโปรดที่กลัวถูกรัก

Fear to love you คนโปรดที่กลัวถูกรัก

last updateLast Updated : 2025-12-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
528views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ผม... ผมจำได้แล้ว ผมจำรอยแผลที่เข่าคุณได้ และผมจำแหวนวงนั้นได้” เขามองแหวนของเธออีกครั้ง ปลายฟ้าเบิกตากว้าง สีหน้าของเธอเผยความตระหนกอย่างสมบูรณ์ การอำพรางตัวตนที่เธอพยายามสร้างมาถูกทำลายลงทั้งหมด ธีร์กลับมาทรุดตัวนั่งยองๆ ตรงหน้าเธออีกครั้ง ความโกรธที่เคยมีต่อการถูกหักหน้า มลายหายไปจนสิ้น เมื่อเขาได้เห็นความหวาดกลัวที่บริสุทธิ์ในดวงตาของเธอ การที่เธอวิ่งหนีไปไม่ใช่การดูหมิ่น แต่คือการหลีกหนีจากความเจ็บปวด “ผมขอถามแค่คำเดียวครับ... ทำไมคุณถึงหนีไปจากห้องของผมในเช้าวันนั้นครับ ปลายฟ้า”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
บทที่ 1
สตูดิโอถ่ายภาพขนาดใหญ่ใจกลางกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความวุ่นวายยามเย็น กองถ่ายแฟชั่นเซ็ตใหม่ของนิตยสารชื่อดังกำลังใกล้จะเสร็จสิ้น ปลายฟ้า อมรศิลป์ หรือ ฟ้าในชุดพนักงานทีมงานสีดำทะมึนกำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบอุปกรณ์ไฟ เธอทำงานด้วยความเงียบเชียบและละเอียดรอบคอบจนน่าเหลือเชื่อ ร่างกายที่สูงเพียงร้อยหกสิบสามเซนติเมตร ดูบอบบางแต่เธอกลับแบกกล่องอุปกรณ์หนักๆ ได้อย่างไม่ปริปากบ่นอาชีพหลักของเธอคือการทำงานเบื้องหลังกองถ่าย เป็นโลกที่ต้องใช้ความทุ่มเทอย่างหนักเพื่อแลกกับเงินเดือนก้อนเล็กๆ แต่เธอก็รักมัน “รู้แล้วค่ะแม่ เดี๋ยวสิ้นเดือนฟ้าส่งเงินไปให้นะ ตอนนี้ฟ้าเก็บไม่ทัน” “แกก็รีบๆ หน่อยนะ พ่อเขาต้องรีบใช้เงิน” “ค่าๆๆ……งั้นแค่นี้ก่อนนะคะแม่ ฟ้ายังทำง่ายไม่เสร็จ” ปลายฟ้ากดตัดสายโทรศัพท์โดยที่ไม่สนใจเสียงบ่นจากทางปลายสาย ที่ยังบ่นไม่จบ เธอรู้สึกเหนื่อยและหงุดหงิดอีกด้วย “ทำงานๆ” ปลายฟ้าบอกกับตัวเอง เพราะหลังจากเก็บของเสร็จตรงนี้ เธอต้องรีบไปทำงานต่อที่ผับชื่อดังในย่านดังที่ เป็นร้านของรุ่นพี่ที่เธอ
Read more
บทที่ 2
มือหนาของ ธีร์ เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง เขาเลื่อนมือลงจากเอวปลายฟ้าไปตามแนวเรียวปลีน่องที่ตึงสวยก่อนจะลากไล้ขึ้นมาตามต้นขาอย่างแน่วแน่และหยุดลงที่โหนกเนื้อของหญิงสาวแม้จะมีเพียงผ้าผืนบางๆแพนตี้ที่แทบจะขวางกั้นอยู่ แต่นั่นก็ไม่ได้ยับยั้งความตั้งใจของเขาได้เลย นิ้วเรียวยาวของเขากรีดลึกลงไป ตามบริเวณที่อ่อนไหวที่สุดอย่างจงใจ สร้างกระแสไฟฟ้าไปทั่วร่างของเธอปลายฟ้าสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สติที่เคยเริ่มกลับมาบัดนี้ถูกความปรารถนากลืนกินไปจนหมดสิ้น “อ้า...” เสียงครวญครางหวาน ที่ทั้งแผ่วเบาและเร้าอารมณ์หลุดรอดออกมาจากลำคอของเธอเป็นครั้งแรก เป็นการยอมจำนนต่อสัมผัสของเขา ขณะที่ธีร์ยิ้มพอใจกับปฏิกิริยาที่เขาต้องการจากเธอ ธีร์ไม่ปล่อยให้ความตื่นเต้นเนิ่นนานไปกว่านี้ มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยความเชี่ยวชาญ ปลดตะขอด้านหน้าของบราออกอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เผยให้เห็นเนินอกอิ่มที่กำลังเต้นระรัวด้วยแรงปรารถนา เขาไม่รอช้าก้มลงซ่อนใบหน้าลงที่ซอกคอก่อนจะตามด้วยการดูดกลืนบริเวณยอดอกนั้นอย่างหนักหน่วงและหิวกระหาย พร้อมกับที่นิ้วเรียวยาวด้านล่างยังคงกรีดเร่ง
Read more
บทที่ 3
ปลายฟ้าพยายามใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอจมอยู่กับกองงานเบื้องหลังที่หนักหน่วง และหลีกเลี่ยงการดื่มอย่างเด็ดขาดเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองควบคุมไม่ได้อีกวันนี้กองถ่ายโฆษณาของแบรนด์นาฬิกาหรูดูวุ่นวายกว่าปกติและพระเอกของงานคือ ธีร์ วรโชติสกุลธีร์ไม่ได้จำได้แม่นยำว่าผู้หญิงในคืนนั้นคือใคร ใบหน้าของเธอภายใต้แสงไฟสลัวและฤทธิ์แอลกอฮอล์นั้นเลือนราง แต่เขายังคงจำความหงุดหงิดที่ต้องตื่นมาพบว่าเธอหนีไปเขามองไปยังปลายฟ้าที่กำลังจัดอุปกรณ์อยู่มุมหนึ่งของฉาก เขาจำเสื้อผ้าและท่าทางที่ดูคุ้นตาได้เพียงเลือนรางเท่านั้น เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่สงสัยและพยายามประเมินอยู่เงียบ ๆผู้หญิงคนนี้... มันคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ธีร์คิด“ฟ้า มาช่วยฉันยกกล่องนี้หน่อยสิ” เสียงเรียกจากเพชรสไตลิสต์สาวดังขึ้นอย่างไม่เป็นมิตรนักขณะที่ปลายฟ้ากำลังพยายามยกกล่องอุปกรณ์ขนาดใหญ่ออกมา เพชรก็แกล้งสะดุดขาตัวเองเบา ๆ ทำให้ร่างของเธอชนเข้ากับปลายฟ้าอย่างจังโครม!ปลายฟ้าเซถลาพร้อมกับกล่องอุปกรณ์ร่วงลงพื้น ข้อศอกและหัวเข่าของเธอครูดไปกับพื้นคอนกรีตอย่างแรง“โอ๊ย! เธอเดินยังไงของเธอเนี่ยยัยฟ้า! ดูสิ อุปกรณ์ฉันเกือบพัง!” เพช
Read more
บทที่ 4
ในช่วงที่ปลายฟ้าเพิ่งเริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยของธีร์ใหม่ๆ และยังมีความเกร็งในความสัมพันธ์กับเขาปลายฟ้าได้รับมอบหมายให้ติดตามธีร์ไปร่วมงานแฟชั่นโชว์ระดับประเทศในฐานะนายแบบหลักของคอลเลกชัน งานนี้เต็มไปด้วยแสงสี เสียงเพลง และผู้คนในวงการที่เต็มไปด้วยสีสันปลายฟ้ายืนอยู่ด้านข้างเวที ดูแลคิวและเสื้อผ้าให้ธีร์อย่างเคร่งเครัด เธอพยายามรักษาระยะห่างจากเขาอยู่เสมอ เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดหรือทำให้ความกลัวผู้ชายของเธอปะทุขึ้นมาธีร์เดินออกจากห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมขึ้นแคทวอล์ก เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ขับเน้นรูปร่างให้ดูสง่างามและอันตราย ในขณะที่กำลังเดินผ่านปลายฟ้า ธีร์ก็หยุดเล็กน้อย“มือถือของผมอยู่ไหนครับปลายฟ้า” ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ แต่ดวงตาของเขากำลังมองสำรวจใบหน้าของเธอ“อยู่... อยู่ในกระเป๋าสำรองค่ะคุณธีร์” ปลายฟ้าตอบอย่างตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาธีร์รู้ดีว่าเธอพยายามหลีกเลี่ยงเขา และนั่นทำให้เขารู้สึกแปลกใจระคนไม่พอใจ เพราะปกติผู้หญิงทุกคนต่างพยายามเข้าหาเขา ธีร์ยื่นมือออกไปแล้ว แกล้งแตะที่ไหล่ของปลายฟ้าเบาๆ ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็วปลายฟ้าสะดุ้งตัวเล็กน้อยทันที แม้จะเป
Read more
บทที่ 5
หลายวันผ่านไปแสงบ่ายอ่อนๆ สาดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของคอนโด ธีร์ออกไปถ่ายแบบนิตยสารตั้งแต่เช้า และน่าจะกลับมาในช่วงเย็น ปล่อยให้ปลายฟ้าอยู่คนเดียวในห้องทำงานที่เงียบสงบปลายฟ้ากำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ทำงานที่น่าเบื่อที่สุดอย่างการ จัดการเอกสารค่าใช้จ่ายที่ไม่ได้รับการอนุมัติ ซึ่งหลายรายการเป็นของใช้ส่วนตัวของธีร์ที่ฟุ่มเฟือยจนน่าตกใจ เธอสวมเสื้อเชิ้ตเรียบๆ และทำงานด้วยสมาธิเต็มที่โทรศัพท์มือถือของเธอที่ตั้งเป็นระบบสั่นอยู่บนโต๊ะทำงาน ดังขึ้นเบาๆ ชื่อ ‘โอม’ ปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้งปลายฟ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความรู้สึกผิดที่ไม่ได้คุยกับแฟนหนุ่มอย่างจริงจังมาหลายวัน ทำให้เธอตัดสินใจรับสาย เธอหยิบโทรศัพท์แล้วลุกเดินออกไปยังระเบียงห้องทำงานที่ติดกับวิวเมือง เพื่อสร้างพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ“ฮัลโหลค่ะพี่โอม” เธอพูดเสียงเบา“ทำไมเพิ่งรับสาย ฟ้า พี่คิดถึง” “ฟ้าทำงานอยู่ค่ะ เลยรับช้า พี่โอมว่างหรอคะ” ปลายฟ้าได้ยินเสียงกรุกกรักมาจากปลายสายแทนเสียงคำพูด“ใช่ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ออกเวร ฟ้าว่างไหม ไปกินข้าวกัน”“เอิ่ม แปปนะคะพี่โอม ฟ้าดูตารางแปปนึง” ปลายฟ้าเช็คตารางงารข
Read more
บทที่ 6
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ธีร์ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า เขายังคงอยู่ในท่าเดิม โอบกอดปลายฟ้าไว้แนบชิด ร่างกายของเธออุ่นขึ้นมากแล้ว แต่เธอยังคงซุกตัวอยู่กับอกของเขาด้วยความไว้ใจอย่างเต็มที่โดยไม่รู้ตัวธีร์รู้สึกว่านี่เป็นเช้าที่สงบที่สุดในรอบหลายปี เขาไม่ปรารถนาที่จะลุกขึ้น ไม่ปรารถนาที่จะกลับไปสู่โลกที่กร้านโลกภายนอก เขาเพียงแค่อยากกอดผู้หญิงที่เปราะบางคนนี้ไว้เฉยๆเขาลูบเส้นผมที่แห้งแล้วของเธอเบาๆ ปลายฟ้าในอ้อมกอดของเขาบอบบางเหลือเกิน เหมือนกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย มันทำให้เขามีความรู้สึกอยากปกป้องปลายฟ้าค่อยๆ ขยับตัว เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคย เธอลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง เห็นใบหน้าคมคายของธีร์อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกสติของเธอพลันกลับมาครบถ้วน เธอจำได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และใครกำลังกอดเธออยู่! ร่างของปลายฟ้าแข็งเกร็งขึ้นทันทีเธอรีบถอยห่างอย่างรวดเร็ว เหมือนกับลูกแมวตัวน้อยที่ถูกปลุกจากภวังค์ ร่างกายของเธอทำท่าจะตั้งขนขู่ แต่เธอไม่มีพละกำลังพอที่จะผลักเขาได้ เธอทำได้เพียงใช้ข้อศอกดันหน้าอกเขาไว้เบาๆ เพื่อสร้างระยะห่างเท่านั้นเขาเห็นแววตาที่เต็มไปด
Read more
บทที่ 7
วันรุ่งขึ้น ธีร์สั่งให้คนจัดการย้ายของใช้ที่จำเป็นของปลายฟ้ามาที่เพนเฮ้าส์ของเขาทันที ด้วยข้ออ้างว่าที่พักเธอมันไม่ปลอดภัยเพนเฮ้าส์นี้ของธีร์ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองเป็นห้องเพนเฮ้าส์ขนาดใหญ่บนชั้นสูง มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนได้อย่างตระการตา ลักษณะของห้องเป็นสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ที่เน้นความโปร่งโล่ง ผนังส่วนใหญ่เป็นกระจกใสจากพื้นจรดเพดาน เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นหนังสีเข้มและโลหะ ซึ่งสะท้อนรสนิยมที่ดูดีและเรียบง่ายแต่แฝงความหนักแน่นของเขาภายในห้องมีพื้นที่จัดสรรไว้อย่างเป็นสัดส่วน มีห้องนอนแยกกันสองห้องโดยห้องหนึ่งเป็นห้องนอนใหญ่ของธีร์ และอีกห้องเป็นห้องนอนที่จัดเตรียมไว้สำหรับปลายฟ้า ห้องทำงานขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ถ่ายภาพและเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทันสมัย พื้นที่นั่งเล่นขนาดกว้าง ที่ปูด้วยพรมสีเทาเข้มขนาดใหญ่ปลายฟ้าจัดข้าวของเพียงเล็กที่เธอเอามา น้อยเข้ามาในห้องรับรองของเพนเฮ้าส์หรูของธีร์เรียบร้อยแล้วเธอออกมาจากห้องและกำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา จู่ๆ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่นอนแผ่หลาอยู่บนพรมขนแกะนั่นคือฟีนิกซ์แมวพันธุ์เบงกอลตัวอ้วนกลม ที่ม
Read more
บทที่ 8
หลายวันผ่านไป กิจวัตรของปลายฟ้ายังคงเหมือนเดิม ตื่นเช้ามาทำอาหารคลีนให้ธีร์ จัดตารางงานที่แสนจะยุ่งเหยิงของเขา และคอยตามเก็บซากเขาที่ชอบไปเมาที่บาร์ การทุ่มเททำงานอย่างหนักทำให้ปลายฟ้าดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดธีร์เห็นปลายฟ้าที่สวมเสื้อเชิ้ตเชยๆ กับกางเกงทำงานตัวหลวม ๆ พร้อมแว่นตาหนา ๆ ก็นึกถึงวันแรกที่เจอกันไม่ได้“ฟ้าครับ!” ธีร์เรียกเสียงดังขณะที่เขากำลังเล่นเกมมือถืออยู่ “วันนี้งานผมว่างทั้งวัน ตารางงานคุณก็ว่างใช่ไหม”“ค่ะ”“ดี งั้นไปดูชุดกัน” ธีร์สั่งอย่างเอาแต่ใจ “การที่ผู้จัดการของผมดูไม่ดี มันกระทบต่อภาพลักษณ์ของผมด้วยนะครับ”ปลายฟ้าไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งของเขาได้ ธีร์พาเธอไปช้อปปิ้งใน ห้างสรรพสินค้าหรูทันที เขาใช้เวลาเลือกเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้เธออย่างพิถีพิถันราวกับกำลังเลือกเสื้อผ้าให้ตัวเองเขาบังคับให้เธอเปลี่ยนจากแว่นตาหนาๆ เป็น คอนแทคเลนส์ ทำให้ดวงตาคู่สวยแต่เศร้าของเธอปรากฏออกมาอย่างชัดเจน ตามด้วยการพาไปตัดผมและแต่งหน้าใหม่“ใส่ชุดนี้” ธีร์ยื่น เดรสเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มที่โชว์เรียวขา ให้เธอ “ผมเสียดายความสวยของคุณ”กว่าจะได้ชุดที่ถูกใจและธีร์จะอนุมัติก็เกือบเย็นปล
Read more
บทที่ 9
เมื่อกองถ่ายเสร็จสิ้นในยามค่ำมืด ทีมงานก็เริ่มจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ริมชายหาดเพื่อฉลองความสำเร็จของวัน แต่ปลายฟ้าไม่ชอบบรรยากาศที่มีผู้คนพลุกพล่านและเสียงดังนัก เธอจึงปลีกตัวออกมาจากแสงสีและเดินทอดน่องไปตามชายหาดที่เงียบสงบแทนเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับผืนทรายที่อุ่นระอุจากแดดทั้งวัน เธอแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ลมทะเลพัดเอื่อยๆ ทำให้ชุดเดรสสีขาวของเธอปลิวไหวในใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนตั้งแต่ได้เจอ ธีร์... ชีวิตที่เคยเรียบง่ายของเธอก็พลิกผันไปหมด ถึงแม้จะมีเรื่องอึดอัดใจและเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมากมายแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอรู้สึกมีชีวิตชีวาและมีความสุขมากขึ้นอย่างน่าประหลาดเธอกำลังเพลิดเพลินกับการทบทวนความคิดอยู่คนเดียว จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกชื่อดังมาจากด้านหลัง ทำให้เธอ สะดุ้งตกใจ จนตัวแข็ง“ฟ้า!”ธีร์ เดินตามออกมาจากงานเลี้ยง ใบหน้าหล่อเหลาดูหงุดหงิดเล็กน้อย“ออกมาเดินคนเดียวทำไมครับ รู้ไหมว่ามันมืดขนาดไหน? ยุงก็เยอะ เดี๋ยวก็โดนใครไม่หวังดีลากไปอีก หัดระวังตัวซะบ้างสิ!” เขาบ่นเป็นชุดยาวด้วยน้ำเสียงที่ทั้งหงุดหงิดและแฝงความห่วงใยปลายฟ้าหันไปมองเ
Read more
บทที่ 10
ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาก่อนที่แสงอาทิตย์จะมาถึง เธอรู้สึกว่าอาการปวดข้อเท้าทุเลาลงมากแล้ว แต่ก็ยังไม่กล้าลงน้ำหนักเต็มที่ เธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง แม้จะเขินกับเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืน แต่การที่เขาไม่โกรธและกลับหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ ทำให้ความเขินอายนั้นถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจเธอเปิดประตูบังกะโลออกไปรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า และค่อยๆ เดินลงบันไดอย่างช้าๆ แต่ละก้าวต้องประคองน้ำหนักตัวไว้“คงไปดูพระอาทิตย์ขึ้นไม่ทันแน่ๆ เลย” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อมองเห็นสีส้มอ่อนๆ เริ่มแต้มขอบฟ้าแล้วเธอเดินไปตามทางเดินที่นำไปสู่ชายหาด เดินไปได้เพียงไม่กี่สิบก้าว ทะเลก็เริ่มเข้าใกล้ขึ้นเฉยๆ ทรายที่เคยเย็นจัดเมื่อคืนเริ่มมีความชื้นและอุ่นขึ้นเล็กน้อยจากอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นปลายฟ้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ชมความงดงามของผืนน้ำที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองจากแสงแรกของวัน ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอย่างช้าๆ มันเป็นภาพที่งดงามเกินกว่าจะละสายตาขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับความเงียบสงบอยู่นั้น สายตาของเธอก็พลันเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่บนผืนทรายธีร์ ตื่นแต่เช้าขึ้นมาวิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status