تسجيل الدخولบทที่
8
แกล้งเงียบๆ (2)
ใบพลูรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้า ความอับอายที่ถูกป้อนอาหารในที่สาธารณะทำให้เธออยากจะหนีไปให้พ้น แต่สายตาที่เย็นชาและอำนาจของเขาตราตรึงเธอไว้ เธอจึงต้องอ้าปากรับชิ้นปลาจากเขาอย่างจำนน
คิมหันต์ดึงส้อมออกช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดปากสีขาวซับริมฝีปากของเธอเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับพวกเขาเป็นคู่รักที่สนิทสนมกันมานาน
“ดีมาก” คิมหันต์ยิ้มอย่างพอใจ เขาโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูของเธอ ไออุ่นจากลมหายใจของเขารดรินที่ผิวหนัง
“จำไว้ว่าฉันดูแลของของฉันดีแค่ไหนและสิ่งที่ฉันคาดหวังจากหนูน้อยของฉันในคืนนี้ คือการเชื่อฟังทุกคำสั่งของฉัน”
คำพูดของเขาเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่ร้อนแรงถึงรายงานสรุปที่รอเธออยู่ ใบพลูพยายามควบคุมความรู้สึกที่ปั่นป่วนและอับอายที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอตักอาหารเข้าปากอย่างเชื่องช้า พยายามทำให้ตัวเองดูสงบที่สุดภายใต้การจับจ้องของทุกคน
ใบพลูพยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม สายตาของเขายังคงนิ่งสงบเหมือนนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ
“บอสคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นด้วย” ใบพลูพยายามลดเสียงให้เบาที่สุด
“คนในร้าน แม้แต่พนักงานของเราที่นั่งโต๊ะโน้นเขาก็มองกันหมดแล้วนะคะ”
คิมหันต์ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนใบพลูต้องหดคอหนี
“แล้วไง ฉันต้องแคร์คนพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”
“แต่ใบพลูอายค่ะ ใครๆ เขาก็จะมองใบพลูไม่ดี”
“มองไม่ดี” คิมหันต์เลิกคิ้วสูง
“เขาก็แค่มองว่าเธอเป็นคนโปรดของฉันหรือว่าที่ฉันทำไป มันยังชัดเจนไม่พอว่าเธอเป็นของใครกันแน่”
ใบพลูเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง
“ใบพลูมาที่นี่เพื่อทำงานนะคะ ไม่ได้มาเพื่อเป็นของแสดงโชว์ของบอส”
“งานเหรอ” คิมหันต์หัวเราะในลำคอ
“งานของเธอคือการทำให้ฉันพอใจ ไม่ใช่หรือไงใบพลูและตอนนี้ฉันกำลังพอใจมากที่เห็นเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้แบบนี้”
เขายื่นมือหนามาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบของเขา
“บอกฉันสิ สัญญาที่คุณอรุณรัตน์ให้ไปอ่านเมื่อเช้า ข้อที่สามระบุว่าอะไร”
ใบพลูอึกอัก สมองที่ขาวโพลนจากการถูกเขายั่วเย้าทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก
“คือใบพลูจำไม่ได้ค่ะ”
“นั่นไง” คิมหันต์ปล่อยมือจากคางของเธอแล้วเปลี่ยนเป็นลูบไล้ที่พวงแก้มร้อนผ่าวเบาๆ
“สมาธิเธอสั้นลงนะหนูน้อย เพราะมัวแต่อายสายตาคนอื่นจนลืมหน้าที่ แบบนี้ต้องโดนลงโทษหนักๆ ตอนกลับบ้านดีไหม”
“คุณอา บอสคะ อย่าแกล้งใบพลูเลยนะคะ” เธออ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือ
“ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันเอาจริง” คิมหันต์เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันที
“กินให้หมด ถ้าจานนี้ไม่เกลี้ยง ฉันจะให้เธอไปสรุปงานในห้องทำงานส่วนตัวของฉันทันทีและคราวนี้ฉันจะไม่ล็อกประตูห้องด้วย เผื่อมีใครเดินเข้ามาเห็นว่าเราสรุปงานกันท่าไหน”
คำขู่นั้นทำเอาใบพลูหน้าซีดสลับแดง เธอรีบตักอาหารเข้าปากทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาบอกซ้ำ คิมหันต์มองท่าทางลนลานนั้นด้วยความพึงพอใจ
“ค่อยดูคุยง่ายหน่อย” เขาเปรยขึ้นพร้อมกับพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์
“จำไว้ใบพลูในที่ทำงานฉันคือพระเจ้า คำพูดของฉันคือสิทธิ์ขาด ถ้าฉันบอกให้เธอซ้ายเธอก็ต้องซ้าย ถ้าฉันบอกให้เธอหมอบเธอก็ห้ามยืน”
ใบพลูเคี้ยวอาหารพยายามกลืนลงคอที่แห้งผาก
“แล้วถ้าใบพลูทำหน้าที่บกพร่องล่ะคะ บอสจะไล่ใบพลูออกไหม”
คิมหันต์หัวเราะเบาๆ แววตาที่เคยเย็นชากลับดูร้อนแรงขึ้นอย่างน่ากลัว
“ไล่ออกงั้นเหรอ ฝันไปเถอะใบพลู คนอย่างฉันถ้าไม่ได้สิ่งที่ต้องการจนหนำใจ ฉันไม่มีวันปล่อยให้ของเล่นชิ้นนี้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก”
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางติดกระดุมเสื้อสูทอย่างสง่างาม ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเธอ
“ไปกันได้แล้วเรายังมีบทเรียนอื่นที่ต้องติวกันต่อและคราวนี้ ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่า การตั้งใจทำงานภายใต้ความกดดันของฉันมันเร้าใจแค่ไหน”
ใบพลูมองมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่าก้าวต่อไปที่เธอกำลังจะเดินตามเขาไปนั้นมันคือกรงขังที่สวยงามและอันตรายที่สุดในชีวิต
ตอนที่23ร่องรอยใต้หน้ากากเธอจำได้ดีถึงวันที่เธอตัดสินใจหนีมาหาคิมหันต์ ในตอนนั้นคิมหันต์คือความหวังเดียว คือที่พึ่งสุดท้ายที่เธอคิดว่าเขาจะเข้าใจและช่วยปกป้องเธอจากกรงขังของพลฤทธิ์ได้ แต่ความจริงที่ได้รับกลับกลายเป็นว่า เธอหนีจากกรงทองของพ่อ เพื่อมาตกลงในกองเพลิงแค้นของชายที่เธอเคยเรียกว่าอาอย่างเต็มใจ“เธอคงดีใจมากสินะที่ไอ้อาทิตย์มันกำลังมาช่วยเธอ” คิมหันต์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของใบพลูพร้อมกับแสยะยิ้ม“พลูไม่ได้ดีใจที่มีคนตามมา” ใบพลูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและว่างเปล่า“พลูแค่ไม่เข้าใจ ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ ในวันที่พลูไว้ใจคุณที่สุด ในวันที่พลูคิดว่าคุณคือคนเดียวที่จะช่วยพลูได้ แต่คุณกลับทำลายความหวังนั้นด้วยมือของคุณเอง”คิมหันต์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน มือที่จับพวงมาลัยเกร็งจนเส้นเลือดปูนโปน “ความไว้ใจของเธอมันกินไม่ได้ใบพลู และมันก็ลบล้างสิ่งที่พ่อเธอทำไว้กับครอบครัวฉันไม่ได้เหมือนกัน”“เธอเดินเข้ามาหาฉันเอง เธอเลือกจะส่งตัวเองเข้าห้องประหารเพื่อหนีงานแต่งงานนั่น ฉันก็แค่ทำหน้าที่เป็นเพชฌฆาตให้เธอสมใจอยากไม่ใช่เหรอ”ใบพลูเงยหน้าที่นองน้ำตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้าง
ตอนที่23ร่องรอยใต้หน้ากากบรรยากาศภายในบ้านของพลฤทธิ์ เงียบสนิทจนน่าอึดอัด แสงสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะส่องกระทบใบหน้าของชายวัยกลางคนที่ยังคงดูภูมิฐานทว่าดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย พลฤทธิ์นั่งอยู่โซฟาตัวใหญ่ ปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยลูบไปตามขอบโต๊ะอย่างใช้ความคิดหนัก เขามองโทรศัพท์มือถือที่วางนิ่งสนิทมาหลายวันราวกับรอคอยการติดต่อจากลูกสาวที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอาทิตย์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเขาคมเข้มและเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยรังสีแห่งความกดดัน เขาปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กัดกร่อนความนิ่งเฉยของพลฤทธิ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำลายมันด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ“คุณอาครับเราจะนั่งรออยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ใบพลูหายตัวไปหลายวันแล้ว และความเงียบนี้มันเริ่มจะส่งกลิ่นแปลกๆ” อาทิตย์โพล่งขึ้นพร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพลฤทธิ์“คุณอาลองทบทวนดูดีๆ สิครับ ว่าในวันที่พลูหายไป มีใครบางคนที่คุณอาคิดว่าใบพลูจะไปพึ่งพาบารมี”พลฤทธิ์ขมวดคิ้วแน่น “นายหมายความว่าอย่างไรอาทิตย์”“ก็หมายความว่าคนที่น่าสงสัยที่สุดตอนนี้คือคิมหันต์เพราะใบพลูรักและดูจะเข้ากันได้ดีกับคิมหันต์เมื่อตอนที่คุณอายัง
ตอนที่22บทลงโทษท่ามกลางรอยร้าวเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังฉ่ำแฉะและหนักหน่วง ใบพลูโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ดิบ สองมือที่ถูกตรึงไว้เหนือหัวพยายามจิกเกร็งจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ เธอส่ายหน้าไปมาบนหมอนพลางส่งเสียงครางที่ฟังไม่ได้ศัพท์ไอ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อาคิมไม่ไหว พลูจะขาดใจ อ่าแรงไป เบาหน่อย อ่า ซี๊ด”“เบาเหรอ หึ!!! คนอย่างเธอต้องโดนแบบนี้”คิมหันต์กระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้นมาอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน ก่อนจะโถมแรงกระแทกจากทางด้านบนอย่างดุดัน มือหนาบีบเคล้นทรวงอกคู่สวยจนล้นง่ามนิ้ว แรงกระแทกแต่ละครั้งทำเอาใบพลูตาเหลือกค้างด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนเกินจะรับไหว ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาอย่างบ้าคลั่งราวกับจะรีดเค้นวิญญาณออกมา“จ๊วบ อื้มมม รัดแรงแบบนี้ อยากให้ฉันกระแทกแรงๆ ใช่ไหม อือ จัดให้”“อ่า บอสขา พลูเสียวพลูไม่ไหวจะเสร็จแล้วนะคะ”เสียงหวานร้องระงมไปทั่วห้องนอนที่พร่าเลือน ใบพลูสะอึกสะอื้นพร้อมกับแอ่นสะโพกรับการตะบันครั้งสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง คิมหันต์เร่งจังหวะจนถึงขีดสุด เขาคำรามลั่นห้องราวกับราชสีห์ที่ได้เหยื่อ ก่อนจะปลดปล่อยหยาดธารร้อนฉ่าพุ่งทะลักเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจน
ตอนที่22บทลงโทษท่ามกลางรอยร้าว บรรยากาศภายในวิลล่าเงียบสงัดจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงกระทบหลังคาดังเปาะแปะ คิมหันต์กระชากแขนใบพลูให้เดินตามขึ้นมาบนชั้นสองอย่างไม่ใยดี ร่างบางเปียกโชกจนน้ำหยดเป็นทางตามพรมราคาแพง ใบพลูพยายามกลั้นเสียงสะอื้นขณะที่มืออีกข้างของคิมหันต์ยังคงโอบอุ้มนุ่มนิ่มที่หลับพับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อมาถึงหน้าห้องนอนเล็ก คิมหันต์หยุดกะทันหันก่อนจะหันมามองใบพลูด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะเชือดเฉือนเนื้อหนัง“ทำหน้าที่ของเธอซะใบพลู กล่อมนุ่มนิ่มให้นอน แล้วอย่าคิดจะหนีออกไปทางหน้าต่างหรือระเบียงอีกล่ะ เพราะถ้าฉันเห็นเธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะให้คนไปลากคอไอ้นั่นกลับมาลงโทษต่อหน้าเธอทันที”ใบพลูไม่ได้ตอบโต้ เธอทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจำนนด้วยดวงตาที่บวมช้ำ คิมหันต์ส่งร่างนุ่มนิ่มให้เธออุ้มต่อ ความหนักของเด็กน้อยในอ้อมแขนไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความหนักอึ้งในใจเธอเลย ใบพลูค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องนอนสีพาสเทลที่ดูอบอุ่น ขัดกับพายุอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่เธอวางนุ่มนิ่มลงบนเตียงหนานุ่มอย่างแผ่วเบา จัดแจงเปลี่ยนชุดนอนที่เปียกชื้นอ
ตอนที่21โซ่ตรวนไร้รูปใบพลูทำได้เพียงพยักหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ เธอกำผ้าปูโต๊ะจนแน่น รู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมในเกมที่คิมหันต์เป็นคนคุมกระดานทั้งหมดเวลาตีหนึ่งสี่สิบห้านาทีเสียงฝนกระหน่ำลงบนหลังคาวิลล่าดังกึกก้อง สายฟ้าฟาดลงมาเป็นระยะจนห้องนอนสว่างวาบเป็นสีขาวโพลน ใบพลูที่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืนค่อยๆ ขยับตัวออกจากเตียง เธอหันไปมองร่างเล็กๆ ของนุ่มนิ่มที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เด็กน้อยดูเปราะบางและไร้ทางสู้เหลือเกินใบพลูเดินเข้าไปทรุดตัวลงข้างเตียง ก้มลงประทับรอยจูบแผ่วเบาบนหน้าผากของเด็กน้อย น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลอาบแก้ม“พี่ขอโทษนะนุ่มนิ่มพี่อยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว อาคิมไม่ใช่คนที่พี่รู้จักอีกต่อไป พี่ต้องหนีเพื่อที่จะรักษาจิตใจตัวเองไว้ ขอให้หนูมีความสุขนะลูก อย่าจำพี่ในฐานะคนที่ทิ้งหนูไปเลยนะ”เธอคว้าเป้ใบเล็กที่ซ่อนไว้ใต้เตียง ย่องออกจากห้องนอนผ่านทางเดินที่มืดสนิท เธอเห็นเงาร่างของคิมหันต์ที่นั่งพิงเก้าอี้อยู่ตรงห้องรับแขกโดยมีเพียงแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงเขาดูเหมือนกำลังหลับ ใบพลูจึงกลั้นหายใจและค่อยๆ เลี่ยงออกไปทางประตูหลัง ฝ่าลมพายุที่บ้าคลั่งออกไปสู่
ตอนที่21โซ่ตรวนไร้รูปเมฆฝนก้อนมหึมาเริ่มเคลื่อนตัวบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ชายหาดหัวหินจนบรรยากาศรอบกายดูสลัวลางลมทะเลพัดแรงขึ้นจนใบมะพร้าวส่งเสียงเสียดสีกันดังเกรียวกราว ใบพลูนั่งอยู่บนผืนทรายขาว สายตาของเธอทอดลึกลงไปในเกลียวคลื่นที่กำลังม้วนตัวเข้าหาฝั่ง ในหัวของเธอมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ยังคงตามหลอกหลอน รอยตีตราที่คิมหันต์ฝากไว้ใต้ร่มผ้ายังคงร้อนผ่าวราวกับจะตอกย้ำว่าเธอคือสมบัติของเขาห่างออกไปไม่กี่เมตร นุ่มนิ่มกำลังวิ่งไล่จับปูลมอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจที่แห้งผากของใบพลูชุ่มชื่นขึ้นมาบ้าง“พี่ใบพลูขาดูสิคะ ปูตัวนี้มันวิ่งเร็วมากเลย เหมือนมันกำลังหนีอะไรอยู่เลยค่ะ” นุ่มนิ่มตะโกนบอกพลางชี้ชวนให้ดู‘มันคงกำลังหนีเพื่อเอาชีวิตรอดเหมือนพี่ไงคะนุ่มนิ่ม’ ใบพลูคิดในใจ แต่กลับทำได้เพียงยิ้มตอบ“งั้นเราอย่าไปแกล้งมันเลยนะคะปล่อยให้มันกลับบ้านไปหาพ่อแม่เถอะค่ะ”ทันใดนั้นคิมหันต์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่บนระเบียงวิลล่าก็ลุกขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาคุยท่าทางเคร่งเครียดก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในตัวบ้าน ใบพลูเห็นโอกาสทองจึงแสร้งเดินไปทางโขดห







