บทที่ 8 แกล้งเงียบๆ (2)  

บทที่

8

แกล้งเงียบๆ (2)

      ใบพลูรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้า ความอับอายที่ถูกป้อนอาหารในที่สาธารณะทำให้เธออยากจะหนีไปให้พ้น แต่สายตาที่เย็นชาและอำนาจของเขาตราตรึงเธอไว้ เธอจึงต้องอ้าปากรับชิ้นปลาจากเขาอย่างจำนน

       คิมหันต์ดึงส้อมออกช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดปากสีขาวซับริมฝีปากของเธอเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับพวกเขาเป็นคู่รักที่สนิทสนมกันมานาน

       “ดีมาก” คิมหันต์ยิ้มอย่างพอใจ เขาโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูของเธอ ไออุ่นจากลมหายใจของเขารดรินที่ผิวหนัง

       “จำไว้ว่าฉันดูแลของของฉันดีแค่ไหนและสิ่งที่ฉันคาดหวังจากหนูน้อยของฉันในคืนนี้ คือการเชื่อฟังทุกคำสั่งของฉัน”

       คำพูดของเขาเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่ร้อนแรงถึงรายงานสรุปที่รอเธออยู่ ใบพลูพยายามควบคุมความรู้สึกที่ปั่นป่วนและอับอายที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอตักอาหารเข้าปากอย่างเชื่องช้า พยายามทำให้ตัวเองดูสงบที่สุดภายใต้การจับจ้องของทุกคน

       ใบพลูพยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม สายตาของเขายังคงนิ่งสงบเหมือนนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

       “บอสคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นด้วย” ใบพลูพยายามลดเสียงให้เบาที่สุด

       “คนในร้าน แม้แต่พนักงานของเราที่นั่งโต๊ะโน้นเขาก็มองกันหมดแล้วนะคะ”

       คิมหันต์ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนใบพลูต้องหดคอหนี

       “แล้วไง ฉันต้องแคร์คนพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แต่ใบพลูอายค่ะ ใครๆ เขาก็จะมองใบพลูไม่ดี”

“มองไม่ดี” คิมหันต์เลิกคิ้วสูง

“เขาก็แค่มองว่าเธอเป็นคนโปรดของฉันหรือว่าที่ฉันทำไป มันยังชัดเจนไม่พอว่าเธอเป็นของใครกันแน่”

ใบพลูเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง

“ใบพลูมาที่นี่เพื่อทำงานนะคะ ไม่ได้มาเพื่อเป็นของแสดงโชว์ของบอส”

“งานเหรอ” คิมหันต์หัวเราะในลำคอ

“งานของเธอคือการทำให้ฉันพอใจ ไม่ใช่หรือไงใบพลูและตอนนี้ฉันกำลังพอใจมากที่เห็นเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้แบบนี้”

เขายื่นมือหนามาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบของเขา

“บอกฉันสิ สัญญาที่คุณอรุณรัตน์ให้ไปอ่านเมื่อเช้า ข้อที่สามระบุว่าอะไร”

ใบพลูอึกอัก สมองที่ขาวโพลนจากการถูกเขายั่วเย้าทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก

“คือใบพลูจำไม่ได้ค่ะ”

“นั่นไง” คิมหันต์ปล่อยมือจากคางของเธอแล้วเปลี่ยนเป็นลูบไล้ที่พวงแก้มร้อนผ่าวเบาๆ

“สมาธิเธอสั้นลงนะหนูน้อย เพราะมัวแต่อายสายตาคนอื่นจนลืมหน้าที่ แบบนี้ต้องโดนลงโทษหนักๆ ตอนกลับบ้านดีไหม”

“คุณอา บอสคะ อย่าแกล้งใบพลูเลยนะคะ” เธออ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือ

“ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันเอาจริง” คิมหันต์เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันที

“กินให้หมด ถ้าจานนี้ไม่เกลี้ยง ฉันจะให้เธอไปสรุปงานในห้องทำงานส่วนตัวของฉันทันทีและคราวนี้ฉันจะไม่ล็อกประตูห้องด้วย เผื่อมีใครเดินเข้ามาเห็นว่าเราสรุปงานกันท่าไหน”

คำขู่นั้นทำเอาใบพลูหน้าซีดสลับแดง เธอรีบตักอาหารเข้าปากทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาบอกซ้ำ คิมหันต์มองท่าทางลนลานนั้นด้วยความพึงพอใจ

“ค่อยดูคุยง่ายหน่อย” เขาเปรยขึ้นพร้อมกับพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์

“จำไว้ใบพลูในที่ทำงานฉันคือพระเจ้า คำพูดของฉันคือสิทธิ์ขาด ถ้าฉันบอกให้เธอซ้ายเธอก็ต้องซ้าย ถ้าฉันบอกให้เธอหมอบเธอก็ห้ามยืน”

ใบพลูเคี้ยวอาหารพยายามกลืนลงคอที่แห้งผาก

“แล้วถ้าใบพลูทำหน้าที่บกพร่องล่ะคะ บอสจะไล่ใบพลูออกไหม”

คิมหันต์หัวเราะเบาๆ แววตาที่เคยเย็นชากลับดูร้อนแรงขึ้นอย่างน่ากลัว

“ไล่ออกงั้นเหรอ ฝันไปเถอะใบพลู คนอย่างฉันถ้าไม่ได้สิ่งที่ต้องการจนหนำใจ ฉันไม่มีวันปล่อยให้ของเล่นชิ้นนี้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางติดกระดุมเสื้อสูทอย่างสง่างาม ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเธอ

“ไปกันได้แล้วเรายังมีบทเรียนอื่นที่ต้องติวกันต่อและคราวนี้ ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่า การตั้งใจทำงานภายใต้ความกดดันของฉันมันเร้าใจแค่ไหน”

ใบพลูมองมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่าก้าวต่อไปที่เธอกำลังจะเดินตามเขาไปนั้นมันคือกรงขังที่สวยงามและอันตรายที่สุดในชีวิต