ตอนที่ 9 ของล้ำค่าที่ถูกจับจอง

ตอนที่

9

ของล้ำค่าที่ถูกจับจอง

      ลิฟต์แก้วความเร็วสูงเคลื่อนตัวลงจากชั้น Sky Lounge อย่างเงียบเชียบ ใบพลูยืนก้มหน้าคางชิดอก พยายามหลบสายตาคมกริบของคิมหันต์ที่สะท้อนผ่านกระจกเงาด้านหลัง ทุกครั้งที่ลิฟต์เคลื่อนผ่านแต่ละชั้น หัวใจของเธอก็เต้นระรัว

ความร้อนผ่าวที่ริมฝีปากจากการป้อนของเขาเมื่อครู่ยังไม่จางหาย และที่แย่ไปกว่านั้นคือพนักงานระดับบริหารสองสามคนที่ยืนอยู่ในลิฟต์ด้วย ต่างพากันชำเลืองมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลง บ้างก็มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังตีราคาของเล่นชิ้นใหม่ของท่านประธาน

       เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสำนักงานใหญ่ คิมหันต์ก้าวเท้าออกไปอย่างสง่างาม ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจในอำนาจล้นมือ ทิ้งให้ใบพลูต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นผ่านโซนทำงานกลาง ที่มีพนักงานนับสิบชีวิตนั่งอยู่ เสียงแป้นพิมพ์ที่เคยดังระรัวกลับเงียบกริบลงทันทีที่ร่างของท่านประธานปรากฏกาย เขาทิ้งให้ใบพลูต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นผ่านโซนทำงานที่มีพนักงานกระซิบกระซาบที่ดังไล่หลังมา

       “ไปเอาเอกสารสัญาโปรเจกต์หัวหินมาให้ฉันในห้อง” คิมหันต์สั่งเสียงเรียบขณะเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองราวกับว่าการสั่งงานเธอต่อหน้าทุกคนคือเรื่องปกติที่เขาพึงกระทำ

       ใบพลูรีบหยิบแฟ้มเอกสารที่เตรียมไว้ มือของเธอสั่นจนแผ่นกระดาษเสียดสีกันเกิดเสียงดังสากหู เธอรู้สึกได้ถึงสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมาอย่างริษยาและดูแคลน เธอรู้ดีว่าในสายตาคนพวกนี้ เธอไม่ใช่ผู้ช่วยสาวที่มาด้วยความสามารถ แต่เป็นเพียงเด็กฝากหรือทางผ่านอารมณ์ของชายผู้เป็นเจ้าของบริษัทแห่งนี้เท่านั้น ทำให้เธอรีบเดินตามเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของคิมหันต์

ทันทีที่ประตูไม้บานยักษ์ปิดลง ความกดดันที่ต้องปั้นหน้าต่อหน้าคนอื่นก็หายไปแต่กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุม ใบพลูยืนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปหาคิมหันต์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่

       “นี่ค่ะเอกสาร” ใบพลูยื่นแฟ้ม ทว่าเขากลับไม่รับแฟ้ม แต่กลับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่แล้วตบที่หน้าขาแกร่งของตัวเองเบาๆ

       “มานี่” คิมหันต์ออกคำสั่งพลางตบที่หน้าขาแกร่งของตัวเองเบาๆ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนอยู่ข้างนอก แต่มันกลับวาววับด้วยแรงปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด

“มาสรุปให้ฉันฟังตรงนี้ ให้สมกับตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวที่เธอได้รับไป”

       “บอสคะ นั่งข้างๆ ก็ได้ค่ะ ตรงนี้มันที่ทำงานนะคะ” ใบพลูพยายามอ้อนวอน แววตาที่สั่นระริกของเธอทำให้คิมหันต์ขยับยิ้มมุมปาก

       “อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ ใบพลู” สายตาเขาเย็นเยียบขึ้นมาทันที ใบพลูจำใจเดินเข้าไปหาช้าๆ

“ที่นี่คือพื้นที่ของฉันใบพลู ทุกตารางนิ้วคือสิทธิ์ของฉัน รวมถึงตัวเธอด้วย” เขาไม่พูดเปล่าแต่มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากเธอลงมานั่งเกยบนตักแกร่งทันที กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ผสมกลิ่นกายชายหนุ่มห่อหุ้มเธอไว้จนลมหายใจติดขัด เขาเปิดแฟ้มออกพาดบนตักเธออีกที ทำให้ร่างกายของเขาแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง

       “อ่านข้อสาม แล้วบอกฉันสิว่าเราเสียเปรียบเรื่องดอกเบี้ยในไตรมาสหน้า เราจะแก้เกมยังไง” เขาถามพลางใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวเอกสาร แต่สัมผัสนั้นกลับจงใจเฉียดกรายที่หน้าขาเนียนของเธอทุกครั้งที่เขาเลื่อนนิ้ว

       ใบพลูพยายามรวบรวมสมาธิอันน้อยนิดที่แตกซ่านตอบคำถามเขาไปอย่างกระท่อนกระแท่น สมองของเธอขาวโพลนไปหมดเมื่อความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านมาถึงตัวเธอ

       “คือเราต้องขอยืดเวลาการชำระคืนหรือว่าเจรจาเพิ่มสัดส่วนการถือหุ้นค่ะ”

“อือ เก่งนี่แต่สมาธิจะหลุดลอยไปหน่อยนะ แบบนี้ต้องมีรางวัลปลอบใจก็” คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูเซ็กซี่อย่างประหลาด เขาฝังจมูกลงบนซอกคอขาวระหงแรงๆ สูดดมกลิ่นแป้งผสมกลิ่นกายสาวที่เขาโหยหา

       จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ใบพลูสะดุ้งสุดตัวพยายามจะดีดตัวลงจากตัก แต่คิมหันต์กลับกอดรัดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

       “บอส!!! มีคนมาค่ะ ปล่อยใบพลูเถอะนะคะ” เธอประท้วงด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า

       “เข้ามา” คิมหันต์สั่งโดยไม่สนใจเลยว่าใครจะเห็นภาพนี้

       อรุณรัตน์เลขาคนสนิทเดินเข้ามาพร้อมกล่องแบรนด์เนมหรูหราสี่ห้ากล่อง เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มโอบกอดผู้ช่วยสาวไว้บนตักแต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอจึงปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที

       “ชุดที่สั่งได้แล้วค่ะท่านประธาน” อรุณรัตน์วางกล่องบนโต๊ะ “รวมถึงชุดที่คุณใบพลูต้องใส่ไปงานเลี้ยงเย็นนี้ด้วยนะคะ”

       “ขอบใจมากคุณอรุณรัตน์ ออกไปได้” คิมหันต์สั่งเสียงเรียบ

       เมื่อเลขาคนสนิทเดินออกไป ใบพลูถึงกับหน้าแดงจนแทบลามไปถึงใบหู “พี่อรุณรัตน์เห็นหมดแล้ว ใบพลูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนคะ”

       “หน้าเธอก็อยู่ตรงนี้ ให้ฉันมองคนเดียวก็พอ” คิมหันต์ปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระแล้วพยักหน้าไปทางกล่องชุด

       “ไปเปลี่ยนซะ ฉันอยากเห็นว่าชุดที่ฉันเลือกให้มันจะปลุกอารมณ์การทำงานของฉันได้แค่ไหน”

       ใบพลูหอบกล่องชุดเข้าไปในห้องรับรองด้านหลังห้องทำงาน ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เมื่อเธอเปิดกล่องออกและคลี่ชุดเดรสสีดำสนิทออกมา เธอก็แทบจะลมจับมันคือชุดที่จงใจออกแบบมาเพื่อยั่วเย้าชายหนุ่มอย่างแท้จริง คอวีที่คว้านลึกจนเห็นเนินอกรำไรและรอยผ่าข้างที่สูงขึ้นมาจนเกือบถึงสะโพก

       เธอใช้เวลาอยู่นานในห้องน้ำ จนกระทั่งคิมหันต์เคาะประตูเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่เริ่มจะหมดความอดทน

       ใบพลูเดินออกมาด้วยท่าทีที่ประหม่าที่สุดในชีวิต มือทั้งสองข้างพยายามปกปิดส่วนที่โผล่พ้นเนื้อผ้าออกมา แต่ดูเหมือนยิ่งเธอดึงปกปิดตรงนั้น ตรงนี้ก็ยิ่งโผล่ ผิวขาวราวกับหิมะของเธอยามตัดกับผ้าสีดำมันดูเย้ายวนจนคนมองแทบหยุดหายใจ

       คิมหันต์ที่กำลังยืนจิบไวน์อยู่ที่ริมหน้าต่างหมุนตัวกลับมามอง แววตาของเขาเปลี่ยนในทันที เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ ราวกับสิงโตที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ

“ดี” เขาเปรยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า

“มันเหมาะกับเธอมาก มากกว่าที่ฉันจินตนาการไว้เสียอีก”

เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ ใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้น

“จำไว้ว่าชุดนี้มีไว้ให้ฉันดูคนเดียว กลับไปรอฉันที่บ้าน อย่าให้ใครหน้าไหนได้เห็นขาอ่อนของเธอนอกจากฉัน แม้แต่คนขับรถเธอก็ห้ามมอง”

“บอสคะ มันโป๊ไปจริงๆ นะคะ ใบพลูอาย”

“อายเหรอ” คิมหันต์ขยับยิ้มเจ้าเล่ห์

“งั้นก็รีบกลับไปที่รถเพราะถ้าช้ากว่านี้เพียงนาทีเดียว ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้เธอกลับบ้าน และบทเรียนสรุปงานของเราจะเริ่มขึ้นตรงนี้ บนโต๊ะทำงานตัวนี้แทน”

ใบพลูเบิกตากว้าง เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้แค่ขู่ เธอรีบก้มหน้าแล้วเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องทำงานไปทางลิฟต์ส่วนตัวทันที โดยไม่สนสายตาพนักงานคนไหนอีกแล้ว ในใจมีเพียงความตื่นตระหนกและคำถามที่ดังก้อง ว่าคืนนี้ที่คฤหาสน์จงซิ่น เธอจะต้องเผชิญกับ บทเรียนที่ร้อนแรงขนาดไหนจากผู้ชายที่ชื่อคิมหันต์