3 ไม่เป็นมิตร

หอพักนักศึกษาแพทย์

เมื่อภูวินทร์ขับรถหรูเข้ามายังหน้าหอพักนักศึกษาแพทย์ ก็เห็นว่าน้ำหนึ่งแฟนสาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นดังนั้นภูวินทร์จึงขับไปจอดเทียบเคียงข้างกับที่หญิงสาวยืนอยู่ จากนั้นเธอก็เปิดประตูเข้ามานั่งภายในรถทันที

"รอผมนานไหมน้ำหนึ่ง" เมื่อหญิงสาวเข้ามานั่งภายในรถ เขาก็เอ่ยถามเธอด้วยความเป็นห่วง

"สำหรับภูวินทร์แล้ว ต่อให้นานแค่ไหน หนึ่งก็รอได้ค่ะ" เธอหันไปบอกกับแฟนหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้าง ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เมื่อภูวินทร์ได้ยินที่แฟนสาวพูดแบบนั้น เขาจึงมีความรู้สึกผิดภายในใจ พลางสีหน้าก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อสิ่งที่เขาจะต้องบอกกับแฟนสาวอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า จะต้องทำให้เธอเสียใจอย่างแน่นอน เมื่อน้ำหนึ่งเห็นสีหน้าภูวินทร์ดูสลดลง เธอจึงเอ่ยถามขึ้น

"หนึ่งรู้สึกว่า วันนี้ภูวินทร์ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ หนึ่งไม่เคยเห็นภูวินทร์เป็นแบบนี้มาก่อนเลย"

"วันนี้ผมมีเรื่องไม่สบายใจน่ะ"

"มีเรื่องอะไรที่ทำให้ภูวินทร์ไม่สบายใจเหรอคะ บอกหนึ่งได้นะ"

"เราไปกินข้าวกันก่อนนะ แล้วค่อยไปคุยกันที่คอนโด"

"ได้ค่ะ ไปกินข้าวกันก่อนก็ได้ค่ะ" พูดจบ ภูวินทร์ก็ขับรถออกไปจากหอพักนักศึกษาแพทย์ด้วยความรวดเร็ว

คอนโดภูวินทร์

เมื่อภูวินทร์กับน้ำหนึ่งรับประทานอาหารเสร็จ จากนั้นเขาก็พาเธอมาที่คอนโด

"ตกลงว่า ภูวินทร์มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเหรอคะ" หญิงสาวหันไปเอ่ยถามยังคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างเธอ

"เรื่องที่ผมจะบอกน้ำหนึ่ง มันจะทำให้น้ำหนึ่งไม่สบายใจนะ" ภูวินทร์เอ่ยบอกแฟนสาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มีความกังวลว่าหากแฟนสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าได้ยินสิ่งที่เขาบอก เธอคงจะเสียใจและรับไม่ได้อย่างแน่นอน

"เรื่องอะไรคะ บอกหนึ่งมาเถอะค่ะ" หญิงสาวจ้องไปยังแฟนหนุ่มใบหน้าหล่ออย่างรอฟังคำตอบ

"ผมกำลังจะหมั้น" เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หมั้น!?"

"ใช่ ผมกำลังจะหมั้นกับนินิว ลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ ที่อยู่บ้านติดกัน"

"ทำไมภูวินทร์ต้องหมั้นกับเขาด้วยคะ ภูวินทร์รักเขาเหรอ" หญิงสาวออกอาการโวยวายเมื่อได้ยินสิ่งที่แฟนหนุ่มบอก

"เปล่า ผมไม่ได้รักเขา แล้วผมก็ไม่มีวันรักด้วย"

"แล้วทำไมภูวินทร์ถึงต้องหมั้นกับเขาด้วยคะ"

"มันเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่เขาคุยกัน แต่ผมไม่ได้รู้ด้วยเลย เพิ่งจะมารู้วันนี้เมื่อเช้า ก่อนที่ผมจะมาหาน้ำหนึ่งนี่แหละ"

"ทำไมภูวินทร์ถึงไม่ปฏิเสธคุณแม่ของคุณไปล่ะคะ"

"ผมปฏิเสธจนหัวชนฝาแล้ว ว่าไม่หมั้น แต่แม่ก็ขอร้องให้ผมหมั้น"

"ภูวินทร์ได้บอกคุณแม่คุณหรือเปล่าคะ ว่าคุณมีหนึ่งอยู่แล้ว"

"ผมบอกไปแล้ว แต่แม่ก็ยังอยากให้ผมหมั้นอยู่ดี"

"เพราะอะไรคะ"

"หมั้นเพื่อรักษาหน้าแม่"

"ทำไมต้องรักษาหน้าด้วยคะ หนึ่งไม่เข้าใจ" น้ำหนึ่งถามด้วยอาการสงสัย

"คืออย่างนี้นะน้ำหนึ่ง แม่ผมเคยคุยกับน้ายุวดีว่า..." จากนั้นภูวินทร์ก็เล่ารายละเอียดที่เขาได้พูดกับแม่เมื่อเช้าให้แฟนสาวฟังทั้งหมด

"หนึ่งต้องรอภูวินทร์ตั้งหนึ่งปีเลยเหรอคะ"

"ใช่ ปีเดียวเอง น้ำหนึ่งรอผมได้ไหม"

"จะให้ทำยังไงได้ล่ะคะ หนึ่งก็คงต้องรอค่ะ หนึ่งหวังว่าในเวลาหนึ่งปี ภูวินทร์คงจะไม่หลงรักคู่หมั้นนะคะ"

"ผมไม่รักเขาแน่นอน น้ำหนึ่งไว้ใจผมได้ เพราะผมไม่เคยคิดกับนินิวเหมือนกับที่ผมคิดกับน้ำหนึ่ง"

"ในหนึ่งปี เราจะมีโอกาสได้เจอกันไหมคะภูวินทร์"

"เราคงต้องห่างกันสักพักนะน้ำหนึ่ง เพราะผมต้องทำให้ได้ตามที่ผมสัญญาไว้กับแม่ แต่ผมจะไม่เลิกกับน้ำหนึ่งแน่นอน"

"ค่ะ หนึ่งจะอดทนค่ะภูวินทร์" ว่าแล้ว ทั้งสองก็สวมกอดกันด้วยความเข้าใจ

1 เดือนต่อมา

หลังจากนั้นหนึ่งเดือน งานหมั้นของภูวินทร์กับนินิวก็ได้ถูกจัดขึ้น ซึ่งตอนนั้นนินิวอยู่ในช่วงปิดเทอมใหญ่หลังจากเรียนจบปีสามพอดี และในงานหมั้น นินิวก็ได้ชวนพั้นซ์มาร่วมงานด้วย

"วันนี้เธอแต่งตัวสวยน่ารักมากเลยพั้นซ์" นินิวเอ่ยชมเพื่อนสนิทด้วยความจริงใจ

"ชมเราเกินไปแล้วนะนินิว เราสวยสู้นินิวไม่ได้หรอก"

"ใครบอกว่าเธอสวยสู้ฉันไม่ได้ล่ะ แต่เธอน่ะสวยกว่าฉันต่างหาก" นินิวเอ่ยชมต่อ จนพั้นซ์รู้สึกเขินอายจนหน้าแดงระเรื่อที่ถูกกล่าวชม

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนินิว" พั้นซ์บอกออกไปด้วยความถ่อมตัว

"เธอหิวข้าวหรือยังพั้นซ์" นินิวเอ่ยถามยังเพื่อนตัวเล็ก

"เริ่มหิวแล้วล่ะ" พั้นซ์ตอบกลับ

"มาเถอะ ไปกินข้าวกัน ฉันจะพาเธอไปนั่งโต๊ะเดียวกับครอบครัวฉัน แล้วก็ครอบครัวของพี่ภูวินทร์ "

"ขอเรานั่งโต๊ะอื่นดีกว่านะนินิว เราไม่กล้าไปนั่งโต๊ะเดียวกับนินิวหรอก เรารู้สึกเกรงใจน่ะ" พั้นซ์ทำสีหน้าลำบากใจ

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้เธอได้รู้จักทุกคนเอง มาสิ ตามฉันมา" ว่าแล้ว พั้นซ์ก็ต้องจำใจเดินตามนินิวไปด้วยความกล้าๆ กลัวๆ เมื่อมาถึงยังโต๊ะอาหารที่ทุกคนนั่งอยู่รวมถึงภูวินทร์ นินิวก็แนะนำให้พั้นซ์ได้รู้จักกับทุกคน

"พั้นซ์ นี่คุณพ่อคุณแม่ของฉัน แล้วสองท่านนี้คือ คุณพ่อคุณแม่ของพี่ภูวินทร์ แล้วนี่พี่ภูวินทร์ คู่หมั้นฉันเอง พั้นซ์เป็นเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันกับหนูค่ะทุกคน" นินิวบอกกับทุกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร

"สวัสดีค่ะ" พั้นซ์ยกมือไหว้ทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยความนอบน้อม

"หวัดดี/หวัดดี/หวัดดีหนูพั้นซ์" ทุกคนต่างรับไหว้เธอด้วยท่าทีเป็นกันเอง มีแต่ภูวินทร์เท่านั้นที่ไม่ได้หันมามองเธอ ไม่ได้สนใจและไม่ได้รับไหว้เธอ จนทำให้เธอมีสีหน้าเจื่อนลง

"นั่งก่อนสิหนูพั้นซ์ จะได้ทานข้าวกัน" เสียงของกาญจนาเอ่ยชวนหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"ขอบคุณค่ะคุณป้า" ว่าแล้ว ร่างเล็กก็นั่งลงด้านข้างกาญจนา ทว่าเก้าอี้ตัวที่เธอนั่งนั้น อยู่ฝั่งตรงข้ามกับภูวินทร์พอดี ซึ่งเขาในตอนนี้ มีสีหน้าเรียบนิ่ง โดยไม่ได้สนใจใครที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะด้วย

ผ่านไปสักพัก

เมื่อพั้นซ์ทานข้าวไปได้ไม่นาน ด้วยความที่เธอรู้สึกอึดอัด เมื่อเห็นท่าทีอย่างไม่เป็นมิตรของคนตัวสูงที่นั่งฝั่งตรงข้าม เธอจึงบอกกับนินิวเพื่อที่จะออกไปจากตรงนั้น

"เราขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะนินิว" พั้นซ์หันไปบอกนินิวที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"ไปเถอะ" ว่าแล้ว พั้นซ์ก็ลุกจากเก้าอี้ ก่อนที่จะเดินออกไปด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อม

ผ่านไปไม่นาน หญิงสาวที่ทำธุระเสร็จ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และทันใดนั้น

พลั่ก!

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ" เรียวปากบางพูดออกไปทั้งที่ยังไม่ได้มองว่าเป็นใครที่เธอเดินชน

"เวลาเดิน หัดมองทางบ้างก็ดี" เสียงทุ้มนิ่งเอ่ยโดยไม่ได้ก้มลงมามองยังร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"พั้นซ์ขอโทษค่ะคุณหมอภูวินทร์ ที่พั้นซ์ไม่ได้มองทางก็เลยชนคุณ" ใบหน้าใสเงยหน้าขึ้นไปมองยังคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนที่จะเอ่ยขอโทษอีกครั้ง

"หลีก ฉันจะเข้าห้องน้ำ" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยบอกร่างบางด้วยน้ำเสียงนิ่ง จนทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้ารู้สึกขาดความมั่นใจไปไม่น้อย

"ค ค่ะ เชิญเลยค่ะคุณหมอภูวินทร์" เสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะความประหม่า ก่อนที่จะเบี่ยงตัวหลบ ให้ร่างสูงได้เดินเข้าไปในห้องน้ำ ด้วยสีหน้านิ่งไม่เป็นมิตร จากนั้นเธอก็ไปหานินิวเพื่อที่จะขอตัวกลับบ้าน