2 จำยอม

ย้อนไปเมื่อ 1 ปีก่อน

"ภูวินทร์" เสียงของกาญจนาแม่ของภูวินทร์ เอ่ยเรียกลูกชายที่กำลังจะเดินออกไปจากประตูบ้าน

"ครับแม่ แม่มีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า" ภูวินทร์ชะงักฝีเท้าก่อนที่จะหันมาเอ่ยถาม

"วันนี้ลูกไม่มีเรียนเหรอ"

"ไม่ครับ"

"แล้วนั่นลูกจะออกไปไหน"

"ผมจะไปรับน้ำหนึ่งออกไปทานข้าวครับ"

"แม่บอกให้ลูกเลิกกับผู้หญิงคนนั้นมาตั้งนานแล้ว ลูกยังไม่เลิกอยู่อีกเหรอ"

"ทำไมผมต้องเลิกครับ ก็ในเมื่อผมรักน้ำหนึ่ง น้ำหนึ่งคือแฟนผม"

"แต่แม่ไม่ชอบแฟนของลูกสักเท่าไหร่"

"แม่ไม่ชอบ แต่ผมชอบครับ"

"แม่อยากให้ลูกหมั้นกับหนูนินิวเอาไว้ก่อน เพราะแม่ชอบหนูนินิว"

"แต่ผมไม่ได้ชอบนินิวนะครับ ผมชอบน้ำหนึ่ง"

"แล้วที่แม่เห็นลูกกับหนูนินิวเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆ คุยกันถูกคอ ถึงขนาดตอนนี้ก็ยังสนิทกัน แม่ก็นึกว่าลูกชอบหนูนินิวเขาซะอีก แม่ก็เลยคุยกับน้ายุวดีว่าถ้าหนูนินิวขึ้นปีสี่ก็จะให้หมั้นกับลูก แม่คุยกับน้ายุวดีไว้ตั้งแต่หนูนินิวเรียนอยู่ปีหนึ่งแล้วนะลูก"

"แม่ไปบอกแบบนั้นทำไมครับ ทำไมแม่ไม่ถามผมบ้าง"

"ที่แม่ไม่ถาม แม่ก็คิดว่าลูกจะชอบหนูนินิวเขาซะอีก"

"ผมไม่ได้คิดกับนินิวแบบแฟนครับ ผมคิดกับนินิวแค่น้องสาวเท่านั้น"

"แล้วที่หนูนินิวมาหาลูกที่บ้านบ่อยๆล่ะ หมายความว่ายังไง"

"เขามาเองครับ ผมไม่ได้อยากให้เขามาสักหน่อย" ด้วยความที่บ้านของกาญจนากับยุวดีอยู่ติดกัน นินิวจึงมาหาภูวินทร์เกือบทุกวัน ซื้อขนม ของกินต่างๆมาให้ภูวินทร์อยู่เป็นประจำ เพราะเธอชอบภูวินทร์มาตั้งแต่เรียนอยู่ ม.ปลาย และภูวินทร์ก็รู้ดีว่านินิวชอบเขา

"แต่แม่พูดกับน้ายุวดีไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วนะลูก ว่าจะให้ลูกหมั้นกับหนูนินิวตอนขึ้นปีสี่ แล้วนี่หนูนินิวก็จบปีสามแล้วด้วย หนูนินิวเขาก็รู้แล้วว่าจะหมั้นกับลูก"

"พอเขารู้ว่าจะหมั้นกับผม นินิวเขาว่ายังไงบ้างครับ"

"หนูนินิวไม่ได้ว่าอะไร เขาบอกว่ายินดีและเต็มใจที่จะหมั้นกับลูก"

"ทำไมแม่ไม่ถามผมก่อนครับ ก่อนที่จะตัดสินใจแทนผม"

"ก็แม่ไม่รู้นี่ แม่คิดว่าลูกชอบหนูนินิวเขาซะอีก แม่เห็นว่าหนูนินิวเขามาขลุกอยู่กับลูกเกือบทุกวัน แถมยังเข้าไปอยู่ในห้องนอนด้วยกันตั้งนานสองนานอีก"

"แม่กำลังคิดอะไรอยู่ครับ ผมไม่เคยชวนให้นินิวเข้าไปอยู่ในห้องของผมนะครับ เขาเป็นฝ่ายเข้าไปหาผมเองทุกครั้งที่มาที่นี่ แล้วผมก็ไม่เคยคิดที่จะทำอะไรที่ไม่ดีนะครับ"

"แต่แม่รับปากกับน้ายุวดีไปแล้วนะลูก พ่อของหนูนินิวก็รับรู้แล้วด้วย"

"แม่ก็แค่ไปบอกยกเลิกเขาสิครับ ว่าจะไม่มีการหมั้นเกิดขึ้น บอกน้ายุวดีไปว่า ผมมีแฟนแล้วก็จบ"

"ไม่ได้สิ แม่เคยไปบอกว่าลูกยังไม่มีแฟน เมื่อไม่กี่วันมานี้ แม่ก็ยังบอกอยู่ ว่าลูกยังไม่มีแฟน แล้วอยู่ๆไปบอกว่ามี แม่ก็หน้าแตกน่ะสิลูก"

"แล้วทีนี้จะทำยังไงครับ แบบโน้นก็ไม่ได้ แบบนี้ก็ไม่ได้ หรือว่าจะต้องให้ผมเดินไปบอกเองครับ"

"ถ้าลูกทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าลูกฉีกหน้าแม่สิ ลูกอยากทำแบบนั้นเหรอ"

"..." ภูวินทร์นิ่งพลางลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"ถ้าลูกไม่อยากให้แม่ขายหน้า ลูกก็ยอมหมั้นกับหนูนินิวเขาสิ"

"แต่ผมไม่ได้รักนินิวนะครับ จะให้ผมหมั้นกับคนที่ผมไม่รักได้ยังไง" เจ้าของใบหน้าหล่อบอกผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ถึงจะไม่ได้รักก็หมั้นได้ ไม่แน่คบกันไปเรื่อยๆ ลูกอาจจะชอบหนูนินิวก็ได้"

"ถ้าผมชอบนินิว ผมคงชอบไปตั้งนานแล้วล่ะครับ คงไม่ต้องรอให้หมั้นกันหรอกครับ"

"มันก็ไม่แน่นะ พอเปลี่ยนสถานะมาเป็นคู่หมั้น ลูกอาจจะเปลี่ยนใจกลับมารักหนูนินิวก็ได้"

"คงไม่มีวันนั้นหรอกครับแม่ เพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว"

"แต่ถึงยังไง แม่อยากให้ลูกหมั้นกับหนูนินิวเอาไว้ก่อนนะ ถึงลูกจะไม่รักหนูนินิวก็เถอะ"

"ไม่ครับ ผมไม่หมั้นกับนินิวเด็ดขาด" ภูวินทร์ยังยืนยันคำเดิมด้วยความหนักแน่น

"ช่วยหมั้นเพื่อรักษาหน้าแม่ไปก่อนนะลูก"

"ไม่ครับ"

"แม่รักลูกนะภูวินทร์ แม้ชีวิต แม่ก็สละให้ลูกได้" หญิงวัยกลางคนพูดด้วยแววตาขอร้องลูกชายตัวสูง

"..." ภูวินทร์เงียบพลางใจแกร่งกระตุกวูบเมื่อแม่พูดประโยคนั้นออกมา

"ว่าไง ลูกจะยอมช่วยรักษาหน้าแม่ไว้ได้ไหม แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเองลูก"

"ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ครับ ถึงจะถอนหมั้นได้"

"ต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งปี หรือมากกว่านั้น ถ้าน้อยกว่าหนึ่งปี มันจะดูน่าเกลียดเกินไป"

"ตกลง ผมจะยอมหมั้นกับนินิว เพื่อช่วยไม่ให้แม่เสียหน้า"

"ขอบใจมากนะลูก ที่เข้าใจแม่" กาญจนาเอ่ยออกมาด้วยความดีอกดีใจที่ลูกชายยอมช่วย

"แต่ผมมีข้อแม้"

"ข้อแม้?" หญิงวัยกลางคนขมวดคิ้วด้วยความสงสัยอยากรู้

"ครับ"

"ข้อแม้อะไรเหรอลูก"

"ถึงผมจะหมั้นกับนินิว แต่ผมจะไม่เลิกกับน้ำหนึ่งครับ"

"..." แม่เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยบอกไป

"ตกลง ลูกจะไม่เลิกกับแฟนของลูกก็ได้ แต่แม่ก็มีข้อแม้เหมือนกัน"

"อะไรครับ"

"ลูกจะต้องให้แฟนของลูกอยู่อย่างเงียบๆ ห้ามออกไปไหนมาไหนกับลูกเด็ดขาด ระหว่างที่ลูกยังเป็นคู่หมั้นกับหนูนินิว เพราะถ้าเกิดน้ายุวดีรู้เข้า เขาต้องมาว่าแม่แน่"

"ครับ เรื่องนั้นแม่ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะไม่ทำให้แม่ต้องเดือดร้อนเด็ดขาด"

"ดีลูก งั้นลูกก็ออกไปทำธุระของลูกเถอะ"

"งั้นผมไปก่อนนะครับแม่" พูดจบ เขาก็เดินออกจากบ้านไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรู เพื่อไปรับแฟนสาวที่หอพักนักศึกษาแพทย์ ซึ่งหญิงสาวอาศัยอยู่ที่นั่นตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง จนถึงปัจจุบัน ตอนนี้ทั้งภูวินทร์และน้ำหนึ่งเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหก ทั้งสองเป็นนักศึกษาแพทย์รุ่นเดียวกัน เป็นเพื่อนกัน ด้วยความที่ทั้งสองเริ่มสนิทกัน พอขึ้นปีสี่ ภูวินทร์กับน้ำหนึ่งก็ได้ตกลงคบกันเป็นแฟน จนมาถึงปัจจุบัน