5 ถอนหมั้น

ร้านอาหาร

เมื่อนินิวขับรถเข้ามาจอดยังหน้าร้านอาหาร พั้นซ์ที่ไม่อยากลงไปกับนินิว จึงเอ่ยขึ้น

"เราขอนั่งรอในรถนะนินิว"

"ทำไมล่ะ"

"เราไม่อยากโดนลูกหลงน่ะ"

"เธอจะกลัวอะไรพั้นซ์"

"เรารู้ว่าคุณหมอภูวินทร์เขาไม่ชอบเรา เราก็เลยไม่อยากลงไปให้เขาเห็นหน้าน่ะ"

"เธอรู้ได้ยังไง ว่าพี่ภูวินทร์ไม่ชอบเธอ"

"ในงานหมั้นของนินิวปีที่แล้วไง นินิวก็เห็นไม่ใช่เหรอ ตอนที่นินิวพาเราไปแนะนำให้รู้จักกับพ่อแม่ของนินิว พ่อแม่ของเขา แล้วก็รวมทั้งเขาด้วย"

"อ๋อ ที่พี่ภูวินทร์ไม่มองหน้าเธอน่ะเหรอ"

"ใช่"

"เธออย่าไปถือสาพี่ภูวินทร์เขาเลย เขาโกรธที่ต้องหมั้นกับฉัน ก็เลยพาลโกรธเธอไปด้วย"

"ถ้านินิวรู้อย่างนี้แล้ว นินิวก็อย่าพาเราลงไปเลยนะ" ใบหน้าใสบอกกับเพื่อนสาว พร้อมแววตาอ้อนวอน จนนินิวยอมใจอ่อน

"ได้ งั้นเธอรอฉันอยู่ในรถนะ ฉันไปคนเดียวก็ได้"

"อื้ม ไปเถอะ" ว่าจบ นินิวก็เปิดประตูออกไปจากรถ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านด้วยความรวดเร็ว

ในขณะที่นินิวกำลังจะเปิดประตูร้านเข้าไป ก็เป็นจังหวะเดียวกันที่ภูวินทร์กับน้ำหนึ่งเปิดประตูออกมาพอดี

"พี่ภูวินทร์จะกลับแล้วเหรอคะ" นินิวเอ่ยถามภูวินทร์ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเขา

"เธอมาทำอะไรที่นี่" ภูวินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"นินิวจะไปหาพี่ภูวินทร์ที่โรงพยาบาลค่ะ เห็นรถพี่จอดอยู่ นินิวก็เลยแวะเข้ามาค่ะ"

"มาหาฉันทำไม ใครอยากให้มา"

"นินิวก็มาหาคู่หมั้นยังไงล่ะคะ ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวัน คิดถึงค่ะ" นินิวพูดพร้อมกับหันไปมองน้ำหนึ่งที่กำลังยืนนิ่งมองมายังเธอ

"กลับไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ" ภูวินทร์เอ่ยไล่นินิวด้วยน้ำเสียงนิ่ง โดยที่สายตาไม่ได้มองมายังเธอ

"ทำไมพี่ภูวินทร์ถึงได้ใจร้ายกับนินิวนักล่ะคะ นินิวรักพี่ภูวินทร์นะคะ"

"จะให้ฉันบอกกับเธอสักกี่ครั้งนินิว ว่าฉันไม่ได้รักเธอ ไม่เคยรัก แล้วก็ไม่มีวันที่จะรัก" ใบหน้าหล่อเอ่ยออกมาด้วยอาการไม่สบอารมณ์ ที่บอกไปกี่ครั้ง เธอก็ไม่ยอมเข้าใจเสียที

"ที่แท้ คนที่พี่ภูวินทร์รักคือผู้หญิงคนนี้ใช่ไหมคะ"

"ใช่ น้ำหนึ่งคือแฟนฉัน"

"พี่ภูวินทร์นอกใจนินิวเหรอคะ เป็นคู่หมั้นของนินิว แต่ไปคบกับผู้หญิงอื่น"

"ฉันไม่เคยนอกใจเธอ เพราะเธอไม่เคยได้เข้ามาอยู่ในหัวใจฉัน ฉันกับน้ำหนึ่งเราเป็นแฟนกันมาก่อนที่แม่จะบังคับให้หมั้นกับเธอซะอีก รู้ไว้ซะด้วย"

"ที่พี่ภูวินทร์รักนินิวไม่ได้ เพราะผู้หญิงคนนี้ใช่ไหมคะ"

"การที่ฉันไม่ได้รักเธอ มันไม่เกี่ยวกับน้ำหนึ่ง ต่อให้ไม่มีน้ำหนึ่ง ฉันก็ไม่ได้รักเธอ เธอช่วยเข้าใจฉันสักทีได้ไหมนินิว"

"นินิวไม่เข้าใจค่ะ และไม่มีวันที่จะเข้าใจ" นินิวเถียงกลับอย่างไม่ยอม

"มันก็เรื่องของเธอ" พูดจบ ภูวินทร์ก็จับมือน้ำหนึ่งแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น เพื่อไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล ทว่า

นินิวเดินเข้าไปคว้าข้อมือของน้ำหนึ่งให้หันกลับมา ก่อนที่จะใช้ฝ่ามือเรียวฟาดลงไปบนใบหน้าของน้ำหนึ่งอย่างแรง

หมับ! เพี๊ยะ!

"โอ๊ย!" น้ำหนึ่งร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเจ็บ พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก

"นี่เธอ! ทำบ้าอะไร!" ภูวินทร์หันมาตวาดลั่นใส่หน้านินิวด้วยอารมณ์เดือดดาล ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปประคองแฟนสาว ซึ่งตอนนี้มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก

"ก็ตบสั่งสอนคนที่ชอบแย่งคู่หมั้นของคนอื่นยังไงล่ะคะ" นินิวพูดออกไปด้วยอารมณ์เดือดดาลเช่นกัน

"อย่ามาทำนิสัยต่ำๆแถวนี้ กลับไป" เรียวปากหนาขยับบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยแววตาดุดัน

พั้นซ์ที่นั่งมองดูเหตุการณ์อยู่ในรถ ได้ยินและเข้าใจเหตุการณ์ทุกอย่าง เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเธอถึงกับลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายแฟนสาวของเขา เธอจึงรีบเปิดประตูออกมาจากรถ แล้วเข้าไปหาเพื่อนสาวในทันที

"นินิว กลับบ้านกันเถอะ นินิวทำเกินไปแล้วนะ" พั้นซ์บอก ก่อนที่จะจับมือนินิวลากออกไปจากตรงนั้น ทว่านินิวยังขืนตัวไม่ยอมเดินออกไป

"ในเมื่อพี่ภูวินทร์เกลียดนินิวนัก นินิวก็จะถอนหมั้นกับพี่ภูวินทร์ค่ะ"

"นี่คงจะเป็นข่าวดีที่สุดของฉัน ในรอบหนึ่งปีที่ฉันต้องทนทรมานเป็นคู่หมั้นของเธอ" เจ้าของใบหน้าหล่อบอกพร้อมแสยะยิ้มด้วยความพอใจ

"นินิวขออวยพรให้พี่ภูวินทร์กับผู้หญิงหน้าด้านคนนี้รักกันไปนานๆนะคะ"

"เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว เพราะฉันรักน้ำหนึ่งมาตั้งนานแล้ว"

"แต่ถ้าพี่ภูวินทร์เลิกกับผู้หญิงคนนี้เมื่อไหร่ นินิวจะเป็นฝ่ายสมน้ำหน้าพี่เป็นคนแรกเลยค่ะ"

"เธอไม่มีวันที่จะได้สมน้ำหน้าฉันได้หรอก เพราะฉันกับน้ำหนึ่งเรารักกัน แล้วก็ไม่มีวันที่จะเลิกกัน"

"นินิวจะรอดูค่ะ" พูดจบ นินิวกับพั้นซ์ก็พากันเดินออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล

"เจ็บมากไหมน้ำหนึ่ง" ใบหน้าหล่อก้มลงไปเอ่ยถามแฟนสาว

"เจ็บค่ะ" เรียวปากบางบอกพลางมือเรียวเช็ดเลือดที่มุมปาก

"กลับไปโรงพยาบาลกันเถอะ เดี๋ยวผมจะทำแผลให้" พูดจบ ภูวินทร์ก็จับมือแฟนสาว ก่อนที่จะพากันเดินไปขึ้นรถสปอร์ตที่จอดอยู่หน้าร้าน