บทที่ 5

“อยู่นี่เจ้าค่ะ มันเปียกน้ำแต่ข้าผึ่งไฟแล้ว ยาสมานแผลที่อยู่ในขวดข้าใช้กับบาดแผลของท่าน...” นางพอจะมองออกว่าถุงใบนี้น่าจะมีความสำคัญจึงเก็บเอาไว้ให้เขา

“ท่าน ชื่อของท่านเล่าเจ้าคะ ข้าขอทราบนามของผู้มีพระคุณได้หรือไม่”

“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก” สือเจี้ยนหาวปฏิเสธก่อนหลับตาแล้วพยายามเดินลมปราณในร่าง เขาเพิ่งจะกลืนยาเม็ดที่สามเข้าไปอีกทั้งร่างกายยังได้พักบ้าง เรี่ยวแรงของเขาจึงกลับคืนมาหลายส่วน

“แผลตรงแขนซ้ายของท่านลึกมาก” จูอี้หลินมองแขนซ้ายของเขาอย่างเป็นกังวล แต่เขากลับดูไม่ใส่ใจนัก เพราะประโยคต่อมากลับไม่ได้เกี่ยวข้องกับบาดแผลบนร่างของเขา

“หมู่บ้านที่พวกเจ้าจะไปอยู่ไกลหรือไม่”

“หมู่บ้านจงตู ข้ามเขาทางใต้ไปสองลูกเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้านอนเสีย” สือเจี้ยนหาวเอ่ย ตอนนี้เขาลุกขึ้นได้แล้ว จึงเดินไปเติมฟืนให้กองไฟลุกโชติช่วงขึ้นอีก

“รุ่งเช้าข้าจะพาเจ้าไปส่งที่หมู่บ้านจงตู เจ้ามีญาติที่นั่นหรือไม่” เขาถามเสียงเรียบ

“ฮูหยินของท่านหัวหน้าหมู่บ้านมีญาติอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ ข้าคงจะไปแจ้งข่าวกับพวกเขา แล้วอาจจะอาศัยอยู่ที่นั่นสักพักจนกว่าจะหาทางได้”

“เอาล่ะ เราต้องออกเดินทางแต่เช้า ก่อนที่โจรพวกนั้นจะกลับมาตามหาร่องรอยของคนที่หายไป”

ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน อีกทั้งหมาป่าก็ชุกชุม ดังนั้นแม้จะเป็นโจรป่าที่เชี่ยวชาญพื้นที่ก็คงไม่โง่งมออกมาตามหาผู้ใดในยามนี้

จูอี้หลินมองเขาที่ลุกขึ้นคล้ายมิได้บาดเจ็บมาก่อนก็ลอบถอนหายใจ นางเองก็เป็นกังวลอยู่เหมือนกันว่าอาการเขาจะหนักหนาไปกว่านี้

นางผอมบาง เรี่ยวแรงน้อยนิด ตอนลากเขาขึ้นมาจากน้ำนางก็แทบจะสิ้นเรี่ยวแรง ดังนั้นเมื่อทิ้งตัวลงนอนก็แทบจะหลับไปในทันที ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าผู้มีพระคุณกำลังนั่งจ้องนางด้วยสีหน้าหนักอึ้ง

เช้าวันถัดมาจูอี้หลินค่อยๆ พลิกกาย ทว่าทันทีที่สายตาของนางสานสบเข้ากับดวงตาของปิศาจร้าย ใบหน้างดงามก็แดงระเรื่อขึ้น ไม่รู้ว่าโดนเขาจดจ้องอยู่นานเท่าไรแล้ว นางเป็นคนตื่นเช้าแต่ยังคงมีคนที่ตื่นเช้ากว่า

...เขาตื่นเช้าถึงเพียงนี้ทั้งที่ร่างกายได้รับบาดเจ็บมาก

            “ท่านตื่นนานแล้วหรือเจ้าคะ” จูอี้หลินถามเขาอย่างเกรงอกเกรงใจ

            “ไปล้างหน้าล้างตาเสีย เราจะออกเดินทางเมื่อเจ้าพร้อม” เขาเอ่ยเสียงเย็นชาและไม่ได้ตอบคำถามของนาง ร่างสูงเพียงเดินไปรื้อค้นข้าวของในห่อสัมภาระเพื่อมองหาสิ่งที่จำเป็น

            จูอี้หลินทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย น้ำในลำธารเย็นเฉียบจนสั่นสะท้าน แต่กระนั้นก็ช่วยให้ใบหน้าที่ร้อนจนแทบลุกเป็นไฟรู้สึกดีขึ้น

            สือเจี้ยนหาวลองก้าวเดินพร้อมกับสำรวจบาดแผลที่ขาทั้งสองข้าง บาดแผลที่ต้นขาของเขาดีขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังรู้สึกเจ็บมากหากเดินเท้า แต่เขาก็ไม่อาจชักช้าอยู่ที่นี่เช่นกัน

เขาต้องรีบกลับไปยังป้อมเจิ้งจิน เนื่องจากใบหน้าของจ้าวเหยียนเจี๋ยและเสียงตะโกนของอีกฝ่ายยังคงกึกก้องในความทรงจำ

...ไม่รู้ว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยจะโทษตัวเองในสิ่งที่เกิดขึ้นขนาดไหน

ทว่าก่อนอื่นจะต้องไปส่งหญิงสาวผู้นี้เสียก่อน อย่างน้อยๆ นางเองก็ถือว่าได้ช่วยเหลือเขาเช่นกัน เขาจึงไม่อาจดูดายปล่อยนางทิ้งเอาไว้กลางป่าได้

            การเดินทางค่อนข้างล่าช้า สือเจี้ยนหาวค่อนข้างหงุดหงิดและอารมณ์เสีย เขาไม่อาจจะใช้กำลังภายในอุ้มนางเหินกายไปอย่างที่ใจอยากทำ

หนึ่งบุรุษที่กำลังบาดเจ็บ กับอีกหนึ่งสตรีผู้บอบบางอ่อนแอจึงได้แต่เดินเท้าไปช้าๆ กระทั่งดวงอาทิตย์เลยศีรษะไปแล้ว ทั้งคู่จึงพบถนนสายเล็กๆ ที่ตัดผ่านภูเขาลูกแรก

จูอี้หลินมองสีหน้าท่าทางของเขาออก เขาทั้งกังวล ทั้งเร่งร้อนเพื่อที่จะเดินทาง แต่กระนั้นเขาก็ยังมีน้ำใจคิดที่จะไปส่งนาง ในใจของนางนั้นรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ทะ...ท่านเจ้าคะ” จูอี้หลินเอ่ยเรียกเสียงแผ่วด้วยความขลาดกลัว

แผ่นหลังกล้าแกร่งโดดเด่นห่างไปหลายก้าว ทำให้นางรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ทว่าในความหวาดกลัวกลับมีความรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยอย่างประหลาด ทั้งนี้หญิงสาวได้แต่ลอบมองเขาอย่างขลาดเขลามาตลอดการเดินทาง

เขาคือบุรุษคนแรกที่มองนางแล้วไม่มีแววคุกคามในดวงตา ไม่มีความหื่นกระหาย ไม่มีแววกระเพื่อมไหว ไร้ซึ่งกิเลสตัณหาใดๆ ทั้งปวง

รอบกายเขามีเพียงความดุร้ายเย็นชาที่แผ่กระจายออกมา ดวงหน้างดงามซึ่งเป็นถึงอดีตโฉมงามอันดับหนึ่งของแคว้นจ้าวเช่นนาง ไม่ได้ส่งผลใดๆ ต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

            “ข้าพอจะมองออกว่าท่านกำลังรีบร้อน หากท่านอยากจะแยกกับข้า เส้นทางนี้จะนำข้าไปยังที่พักของนักเดินทาง ดังนั้น...”

จูอี้หลินหยุดเท้าทั้งที่ยังเอ่ยไม่จบ นั่นเพราะจู่ๆ เขาก็หยุดเดิน ทำให้หน้าผากที่ก้มงุดของนางแทบจะชนเข้ากับแผ่นอกกว้างที่หันกลับมาอย่างกะทันหัน

            สือเจี้ยนหาวก้มลงมองใบหน้าแดงเรื่อเพราะความเหน็ดเหนื่อยแล้วถอนใจเสียงเบา เขารู้ดีว่านางเดินตามเขามาโดยไม่ปริปากตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งยังมีท่าทีหวาดกลัวเขาอย่างเห็นได้ชัด ทว่านางก็ไม่เอ่ยปากขอหยุดพัก ทั้งที่นางเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะก้าวเท้าไม่ออก

            “เจ้ากลัวข้าหรือ” สือเจี้ยนหาวก้มลงถามเสียงเรียบ

            หญิงสาวแทบจะพยักหน้าในทันที ทว่านางไม่ได้ทำเมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตาโกรธกรุ่นอยู่เป็นนิจของเขา นางกัดริมฝีปากแล้วนิ่วหน้า ในใจได้แต่แอบคิดว่าจะกล้าตอบตามตรงได้อย่างไรกันว่านางกลัวเขาจริงๆ แต่เป็นความกลัวว่านางจะสร้างปัญหาให้เขาต่างหาก

            “ขะ...ข้าเพียงแต่คิดว่าหากท่านรีบร้อนและมีเรื่องอื่นจะต้องทำ เช่นนั้น...เช่นนั้น...” จูอี้หลินหลบสายตาเขา

            “เดินทางต่อไป เราจะไปหยุดพักยังที่พักที่เจ้าว่า หลังจากนั้นจะไม่มีการพักอีก ดังนั้นตามข้าให้ทัน”

สือเจี้ยนหาวหันหลังเดินไปทันที โดยไม่รอให้นางพูดจบ จูอี้หลินไม่มีเวลาคิดอะไรนอกจากต้องวิ่งตามเขาให้ทัน  

เมื่อไปถึงที่พักนักเดินทาง ทั้งสือเจี้ยนหาวและจูอี้หลินต่างก็รับรู้ได้ถึงสายตาของเหล่านักเดินทาง เพราะเสียงสนทนาที่เงียบงันลงไปอย่างชัดเจน บวกกับสายตาที่มองตรงมายังทางเข้า

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคนรอบข้าง หากแต่เดินตรงเข้าไปถามเด็กรับใช้ที่ยืนรอต้อนรับอยู่ เขาจ่ายเงินสำหรับห้องพักสองห้อง นั่นทำให้เด็กรับใช้ตาโต จดจ้องใบหน้างดงามที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความประหลาดใจ