บทที่ 6

“ส่งน้ำร้อนเข้าไปในห้องนาง หลังจากนั้นค่อยส่งข้าวปลาอาหารเข้าไป” น้ำเสียงติดจะเย็นชาของเขา ทำให้เด็กรับใช้รีบละสายตามาจากจูอี้หลิน ก่อนจะเดินนำทั้งคู่ไปยังห้องพัก

            จูอี้หลินพยายามเดินตามร่างสูงไปติดๆ นางไม่กล้ามองไปรอบๆ เพราะรับรู้ได้ถึงสายตาของบุรุษ ทั้งที่กำลังนั่งดื่มกิน และเดินทางผ่านไปมา

แม้กระทั่งเด็กรับใช้ที่ทำงานอยู่โดยรอบก็พากันหยุดมือ ก่อนจะหันมาจ้องนางอย่างเอาเป็นเอาตาย

หญิงสาวแทบจะเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของร่างสูงที่เดินอยู่ด้านหน้า แต่เมื่อลองคิดดูก็ยั้งมือเอาไว้ ในใจรู้สึกดีใจเหลือเกินที่เขาปฏิเสธยามที่นางเสนอให้เขาแยกกับนางเมื่อตอนเที่ยง

           

ท่ามกลางผู้คนที่อยู่ในที่พักค้างแรม ยังมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้มองไปยังจูอี้หลิน เนื่องจากความสนใจของพวกเขาคือสือเจี้ยนหาว

ใบหน้าของพวกเขาแสดงออกชัดเจนถึงความตกตะลึง บุรุษทั้งสี่หันกลับมามองบุรุษสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งบนศีรษะของเขามีหมวกที่มีผ้าคลุมปิดบังเอาไว้ ทำให้ไม่รู้ว่าเขามีรูปโฉมเช่นไร

            “นายท่าน...”

            บุรุษชุดขาวผู้นั้นก็คล้ายกำลังตกตะลึงเช่นกัน เขานั่งเงียบ มองตามร่างสูงไปไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา กระทั่งร่างของสือเจี้ยนหาวลับตาไป เขาจึงได้สติ

มือทั้งสองที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่น ก่อนจะคลายออก ผู้คุ้มกันทั้งสี่ของเขามองไม่เห็นใบหน้าของผู้เป็นนาย จึงไม่รู้ว่ามีสีหน้าเช่นไร

            “ไม่ ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ในตอนที่เราถูกไล่ล่า เราต้องรีบไปจากที่นี่ มิเช่นนั้นเขาจะมีภัย”

น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นผ่านผ้าคลุม ท่วงท่าสง่างามเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ทั่วทั้งร่างของเขาแฝงเอาไว้ด้วยราศีแห่งความสูงศักดิ์ ทำให้ผู้คนโดยรอบไม่กล้าเข้าไปใกล้ อีกทั้งบุรุษที่อยู่รอบกายเขา ไม่ว่าใครก็ดูออกว่าพวกเขาต่างก็เป็นผู้ที่มีวรยุทธ์ ดังนั้นเหล่าชาวยุทธ์จึงเลือกที่จะอยู่ให้ห่างจากกลุ่มคนพวกนี้ให้มากที่สุด

            “ต้วนหง เราไปกันเถิด”

            “แต่ว่านายท่าน..”

            “ไป”

            แม้ว่าผู้เป็นนายจะบอกเช่นนั้น ทว่าต้วนหงกลับขมวดคิ้ว เขายังคงมองไปที่ชั้นสองซึ่งเป็นทิศที่สือเจี้ยนหาวเดินลับตาไป ในใจอยากจะขึ้นไปชั้นสองมากกว่า แต่จนใจจึงทำได้เพียงเดินตามผู้เป็นนายออกไปขึ้นรถม้าที่

“นายท่านจะให้แยกอาหารออกเป็นสองห้อง หรือว่าส่งมารวมกันขอรับ”

เด็กรับใช้ถามขึ้นเมื่อเดินมาส่งทั้งสองที่หน้าห้องพัก

            “ส่งน้ำร้อนมาก่อน ส่วนอาหาร...” สือเจี้ยนหาวเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง “ส่งทั้งหมดไปที่ห้องของนาง ข้าจะไปกินที่นั่น”

กล่าวจบก็ล้วงเงินออกมาจ่าย เงินนี้เป็นอีกหนึ่งในของที่อยู่ในห่อผ้า เขาแบ่งออกมาเล็กน้อยเท่านั้น เพราะตั้งใจจะมอบให้จูอี้หลินในตอนที่แยกกัน

            “ไปอาบน้ำก่อนเถิด หลังกินอะไรแล้วจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่”

            “เจ้าค่ะ” จูอี้หลินรับคำก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง

            หลังจากที่สือเจี้ยนหาวออกมาจากห้องของจูอี้หลิน เขาก็ตรงกลับเข้าห้องของตัวเอง บาดแผลที่เขาได้รับมาทำให้ร่างกายกระหายที่จะได้นอนหลับสักงีบหลังจากที่เดินทางมาทั้งวัน

            เมื่อเข้าไปในห้องหญิงสาวทำตามที่เขาบอก โดยปิดประตูหน้าต่างห้องอย่างแน่นหนา จากนั้นเข้านอนทันที โดยที่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเลยว่าประตูของห้องพักฝั่งตรงข้ามเพิ่งจะปิดลง หลังจากที่แง้มเอาไว้เพียงเล็กน้อยเพื่อรอคอยเวลา

           

กลุ่มควันสีขาวลอยเข้ามาภายในห้องยามวิกาลไม่ได้ทำให้จูอี้หลินรู้สึกตัวขึ้นมาแม้แต่น้อย นางยังคงหลับใหลอยู่บนเตียงด้วยท่าทีสงบ

เสียงฝีเท้าเบาหวิวของบุรุษ ร่างหนาเดินอยู่ข้างหน้าต่างดังแทรกเข้ามาเป็นระยะๆ ทว่านางก็ยังคงนอนนิ่งสนิท คล้ายไม่รับรู้สิ่งรอบกาย

ไม่นานปลายมีดก็ยื่นเข้ามาปลดดาลหน้าต่าง ก่อนที่บานหน้าต่างจะถูกเปิดออก ร่างของบุรุษสามคนปีนข้ามหน้าต่างเข้ามา แล้วเดินตรงไปหาคนที่หลับใหลอยู่บนเตียง 

            ความเย็นเยียบที่ไต่ผิวกาย ทำให้จูอี้หลินลืมตาตื่น นางมองเห็นเงาหนาคร่อมอยู่บนร่างของตนแล้วตกใจจนแทบสิ้นสติ ทว่าเมื่อยกมือขึ้นตั้งใจจะผลักเขาออก ร่างกายกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง นางอ้าปากหมายจะกรีดร้อง แต่กลับไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้

            “ตื่นแล้วหรือ เช่นนั้นก็ดี เรามาหาความสุขกันนะแม่นางคนงาม ข้าไม่เคยเห็นหญิงคนใดงดงามเท่าเจ้ามาก่อนเลย”

            “พวกข้าจะอ่อนโยนต่อเจ้าให้มาก แม่นางคนงาม เจ้าอย่ากลัวไปเลย”

            “เร็วเข้าสิอย่ามัวพิรี้พิไร เรามีกันถึงสามคนนะ ไม่กี่ชั่วยามก็จะสว่างแล้ว”

            จูอี้หลินมองมือหยาบกำลังเปิดสาบเสื้อของนางออกด้วยดวงตาแตกตื่น พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายทว่ากลับไร้ผล

พวกมันเข้ามาในตอนไหนนางมิอาจรู้ ลมหายใจของนางหอบแรงเป็นห้วงๆ ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างมองบุรุษทั้งสามกำลังปีนขึ้นมาบนเตียง

            “อย่าขัดขืนเลย พวกเจ้าโดนควันสะกดใจของข้า ดังนั้นพวกเจ้าจะไร้เรี่ยวแรงไปถึงเช้า ข้าหมายถึงเจ้าหนุ่มคนที่มากับเจ้านั่นด้วย”

น้ำเสียงน่าสะอิดสะเอียนของมันดังอยู่เหนือร่างของนาง จูอี้หลินน้ำตาไหลพราก ความสิ้นหวังประดังประเดเข้ามาภายในจิตใจ

ใบหน้าของบุรุษที่อยู่ห้องข้างๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ภายในใจของนางได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความขมขื่น เป็นเช่นนี้เสมอ...ความงดงามของนางมักจะเป็นตัวชักนำเภทภัยเข้ามา

มารดาของนางต้องตาย เพราะให้กำเนิดนาง

บิดาปกป้องนางจากชายหนุ่มในหมู่บ้านจึงถูกแทงกระทั่งสิ้นใจ

ลุงกับป้าที่สมควรจะช่วยนาง หลังจากที่บิดาถูกฆ่าตายอย่างไร้ความเป็นธรรม พวกเขากลับโทษว่านางคือตัวซวยจึงขายนางให้หอนางโลม ตอนนั้นนางอายุเพียงแค่สิบห้า เพิ่งจะพ้นวัยปักปิ่นเท่านั้นเอง

เด็กสาววัยเพียงสิบห้าปีทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นโฉมสะคราญที่งดงามปานล่มเมืองอย่างนาง เพียงปีแรกที่เข้าไปอยู่ในหอฉานจ้วน กลับก้าวขึ้นเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งของแคว้นจ้าวได้อย่างง่ายดาย แต่นางยังนับว่าโชคดีที่แม่เล้าคอยดูแลรักใคร่เป็นอย่างมาก แม้จะถูกขายเข้าหอนางโลมแต่ก็ได้ชื่อว่าขายศิลป์ ไม่ขายร่างกาย

นับจากที่ก้าวขึ้นเป็นโฉมงามอันดับหนึ่ง จนกระทั่งก้าวออกมา จูอี้หลินยังไม่เคยให้ชายใดเป็นแขกหลังม่านมาก่อนเลยสักครั้ง นางรักษาเกียรติและความบริสุทธิ์ของตัวเองได้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด