บทที่ 2 มือที่ยื่นมาในวันที่ไม่มีทางเลือก

บทที่ 2 มือที่ยื่นมาในวันที่ไม่มีทางเลือก

ครืดๆ ครืดๆ

โทรศัพท์ของธาวินมีสายเรียกเข้าจากบิดาในตอนเช้า เขาเหลือบมองผู้หญิงในอ้อมแขนซึ่งก็จำไม่ได้ว่าเป็นใครมาจากไหน แต่คิดว่าคงเอากลับมาจากในงานปาร์ตี้เมื่อคืน ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบมือถือมากดรับสาย น้ำเสียงบ่งบอกชัดเจนว่ายังไม่ตื่น

“ครับ คุณพ่อ”

[ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าแกจะกลับมาค้างอาทิตย์ละครั้ง]

ปลายสายตวาดเสียงดังทะลุโทรศัพท์จนคนในอ้อมแขนตื่น หล่อนปรือตามองเขาแล้วขยับตัวเข้ามากอดก่ายก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

“ผมมีธุระ”

[ธุระของแกก็คือการปาร์ตี้กับพวกเพื่อนไม่เอาไหนน่ะเหรอ ไอ้วิน แกอายุจะสามสิบแล้วนะ เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเหลวไหลสักที เป็นแบบนี้แล้วจะเข้ามาบริหารกิจการโรงพยาบาลของเราได้อย่างไร!] 

“ได้สิ ถึงอย่างไรโรงพยาบาลก็ต้องเป็นของผมอยู่ดี ในเมื่อคุณพ่อมีลูกชายแค่คนเดียว ถึงจะมีเมียสองคนก็เถอะ”

[ไอ้วิน!]

“แค่นี้นะครับ ไว้เย็นนี้ผมจะเข้าไป”

ธาวินกดตัดสายพร้อมปิดเครื่องอย่างไม่ไยดี ความสัมพันธ์ของเขากับบิดาไม่ลงรอยกันมาได้ห้าปีแล้วนับตั้งแต่ผู้เป็นพ่อตัดสินใจแต่งงานใหม่กับผู้หญิงอายุน้อยกว่านับสิบปีหลังมารดาจากไปได้ไม่นาน

ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน แต่ ‘ธาดา’ ก็ทั้งรักทั้งหลงภรรยาใหม่จนยอมให้ทุกอย่างที่หล่อนต้องการ ชายหนุ่มไม่พอใจที่บิดาเอาผู้หญิงอื่นมาแทนที่แม่ ก็เลยเริ่มสร้างปัญหาชวนปวดหัวมาตั้งแต่ตอนนั้น

“จะไปไหนหรือคะ”

ผู้หญิงบนเตียงถามขึ้นเมื่อธาวินลุกออกจากเตียง เขาเปิดกระเป๋าเงินหยิบแบงก์พันปึกใหญ่ออกมายัดใส่มือหล่อน

“เอาไว้ช้อปปิ้งนะครับ เมื่อคืนผมมีความสุขมาก”

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ ทำไมคุณน่ารักขนาดนี้เนี่ย”

ผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อยื่นหน้ามาหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ธาวินเหยียดยิ้มด้วยสุดท้ายแล้วพวกเธอก็เป็นแบบนี้ทุกคน ทั้งที่ตอนแรกก็ทำท่าเหมือนจะไม่พอใจตอนเขาจะออกไปเฉย ๆ แต่พอได้เงินก็เปลี่ยนจากหลังมือเป็นหน้ามือ

คนที่เงินซื้อไม่ได้…จะมีหรือเปล่านะ

...............

คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยไม่รู้ว่าทำไมสุดท้ายแล้วเขาถึงพาตนเองมาอยู่ตรงนี้ 

ธาวินจอดรถอยู่ริมถนนไม่ไกลจากสี่แยกไฟแดงที่สายขิมกำลังเดินขายพวงมาลัยอยู่ หลายครั้งเวลาเบื่อหน่ายเขามักจะมาอยู่ตรงนี้แล้วมองดูเธอเงียบ ๆ พอรู้สึกดีขึ้นก็ขับรถออกไปโดยไม่เคยปรากฏตัวให้หล่อนเห็นอีกเลยนับจากแยกกันวันนั้น

ผ่านมาได้สองอาทิตย์แล้วล่ะมั้ง

“พวงมาลัยจ้า พวงมาลัยสวย ๆ มาแล้วจ้า”

เสียงหวานร้องเรียกลูกค้าเหมือนอย่างทุกวัน ดวงตากลมกวาดสายตาหารถของชายหนุ่มหากแต่ก็ไม่เคยเจอเขาตรงนี้อีกเลย

หมับ!

“ท่าทางจะขายดีนี่หว่า แบบนี้คงมีเงินใช้หนี้แล้วใช่ไหม”

มือหยาบกร้านจับเข้าที่ไหล่มนพร้อมออกแรงบีบ สายขิมหันกลับไปมองด้วยใบหน้าตกใจ เมื่อกลุ่มเจ้าหนี้รายวันบุกมาถึงที่นี่

“คะ…คือว่าตอนนี้หนูยังไม่มีเลยจ้ะ หนูขอเวลาอีกสักสองสามวันได้ไหมจ๊ะ แล้วหนูจะรีบเอาเงินมาให้ หนูสัญญา”

“เมื่อสามวันก่อนก็พูดแบบนี้ไปแล้วนะ มันถึงเวลาต้องจ่ายหนี้แล้วเว้ย!”

พวกเจ้าหนี้ไม่ยอม เงินทั้งหมดถูกกู้มาตอนมารดาของหล่อนยังไม่ป่วยหนักจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล ทำให้หญิงสาวมีหน้าที่รับผิดชอบหนี้ก้อนนั้นต่อ

“ตอนนี้หนูยังไม่มีจริง ๆ จ้ะ หนูไหว้ล่ะ ให้หนูกราบก็ได้ ครั้งนี้หนูขอเวลาแค่สามวันจริง ๆ พวกลุงเชื่อหนูเถอะนะจ๊ะ”

สายขิมยกมือไหว้อ้อนวอน เธอได้ยินจากคนแถวบ้านว่าเคยมีลูกหนี้ผู้หญิงถูกพวกมันลากไปขายตัวเพื่อขัดดอกจนกว่าจะใช้หนี้ครบก็เลยกลัว

“เฮ้ย พวกฉันปล่อยกู้เพราะมันคือธุรกิจ ไม่ใช่การกุศล ถ้าไม่มีเงินมาจ่ายคืนก็ต้องเอาร่างกายไปหามาคืนเว้ย จับนังนี่ไว้แล้วพากลับไป”

“ไม่นะ หนูไม่ไป ปล่อยหนูนะ!” 

พลั่ก!

ด้วยความตกใจ คนตัวเล็กยกขาเตะผ่าหมากเข้ากลางกล่องดวงใจของหนึ่งในเจ้าหนี้พอดีเป๊ะ จนอีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้นหน้าเขียวอื๋อด้วยความจุก ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปโดยทิ้งพวงมาลัยทั้งหมดเอาไว้ก่อนด้วยตอนนี้ไม่มีทางเลือก ทว่าไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็ถูกพวกมันตามมาจับตัวไว้ได้ทัน

หมับ!

“อ๊ะ!”

หล่อนถูกกระชากผมจากด้านหลังจนล้มไปคลุกฝุ่นแล้วถูกลากต่อไปทั้งอย่างนั้น สายขิมเจ็บเหมือนหนังหัวจะหลุดออกไป ได้แต่ดิ้นรนเพื่อหาทางเอาตัวรอด ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปต้องถูกจับไปขายแน่ ๆ

“เอามันมานี่ นังตัวดี กล้าเตะกูเหรอ คอยดูเถอะ กูจะหาแต่แขกโรคจิตมาให้มึง…!”

หมับ!

แขนของชายคนที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าและกำลังง้างมือเพื่อจะตบสายขิมกลับถูกจับเอาไว้ได้ทัน ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะคาดไม่ถึงว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอในวันนั้นจะปรากฏตัวออกมาอีกแล้ว มืออีกข้างถือแบงก์พันปึกใหญ่มาด้วย เขาปรายตามองมาทางหญิงสาว

“เด็กคนนี้เป็นหนี้พวกแกอยู่เท่าไหร่ ฉันจะจ่ายคืนให้เอง”