ログインครืดๆ ครืดๆ
โทรศัพท์ของธาวินมีสายเรียกเข้าจากบิดาในตอนเช้า เขาเหลือบมองผู้หญิงในอ้อมแขนซึ่งก็จำไม่ได้ว่าเป็นใครมาจากไหน แต่คิดว่าคงเอากลับมาจากในงานปาร์ตี้เมื่อคืน ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบมือถือมากดรับสาย น้ำเสียงบ่งบอกชัดเจนว่ายังไม่ตื่น
“ครับ คุณพ่อ”
[ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าแกจะกลับมาค้างอาทิตย์ละครั้ง]
ปลายสายตวาดเสียงดังทะลุโทรศัพท์จนคนในอ้อมแขนตื่น หล่อนปรือตามองเขาแล้วขยับตัวเข้ามากอดก่ายก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
“ผมมีธุระ”
[ธุระของแกก็คือการปาร์ตี้กับพวกเพื่อนไม่เอาไหนน่ะเหรอ ไอ้วิน แกอายุจะสามสิบแล้วนะ เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเหลวไหลสักที เป็นแบบนี้แล้วจะเข้ามาบริหารกิจการโรงพยาบาลของเราได้อย่างไร!]
“ได้สิ ถึงอย่างไรโรงพยาบาลก็ต้องเป็นของผมอยู่ดี ในเมื่อคุณพ่อมีลูกชายแค่คนเดียว ถึงจะมีเมียสองคนก็เถอะ”
[ไอ้วิน!]
“แค่นี้นะครับ ไว้เย็นนี้ผมจะเข้าไป”
ธาวินกดตัดสายพร้อมปิดเครื่องอย่างไม่ไยดี ความสัมพันธ์ของเขากับบิดาไม่ลงรอยกันมาได้ห้าปีแล้วนับตั้งแต่ผู้เป็นพ่อตัดสินใจแต่งงานใหม่กับผู้หญิงอายุน้อยกว่านับสิบปีหลังมารดาจากไปได้ไม่นาน
ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน แต่ ‘ธาดา’ ก็ทั้งรักทั้งหลงภรรยาใหม่จนยอมให้ทุกอย่างที่หล่อนต้องการ ชายหนุ่มไม่พอใจที่บิดาเอาผู้หญิงอื่นมาแทนที่แม่ ก็เลยเริ่มสร้างปัญหาชวนปวดหัวมาตั้งแต่ตอนนั้น
“จะไปไหนหรือคะ”
ผู้หญิงบนเตียงถามขึ้นเมื่อธาวินลุกออกจากเตียง เขาเปิดกระเป๋าเงินหยิบแบงก์พันปึกใหญ่ออกมายัดใส่มือหล่อน
“เอาไว้ช้อปปิ้งนะครับ เมื่อคืนผมมีความสุขมาก”
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ ทำไมคุณน่ารักขนาดนี้เนี่ย”
ผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อยื่นหน้ามาหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ธาวินเหยียดยิ้มด้วยสุดท้ายแล้วพวกเธอก็เป็นแบบนี้ทุกคน ทั้งที่ตอนแรกก็ทำท่าเหมือนจะไม่พอใจตอนเขาจะออกไปเฉย ๆ แต่พอได้เงินก็เปลี่ยนจากหลังมือเป็นหน้ามือ
คนที่เงินซื้อไม่ได้…จะมีหรือเปล่านะ
...............
คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยไม่รู้ว่าทำไมสุดท้ายแล้วเขาถึงพาตนเองมาอยู่ตรงนี้
ธาวินจอดรถอยู่ริมถนนไม่ไกลจากสี่แยกไฟแดงที่สายขิมกำลังเดินขายพวงมาลัยอยู่ หลายครั้งเวลาเบื่อหน่ายเขามักจะมาอยู่ตรงนี้แล้วมองดูเธอเงียบ ๆ พอรู้สึกดีขึ้นก็ขับรถออกไปโดยไม่เคยปรากฏตัวให้หล่อนเห็นอีกเลยนับจากแยกกันวันนั้น
ผ่านมาได้สองอาทิตย์แล้วล่ะมั้ง
“พวงมาลัยจ้า พวงมาลัยสวย ๆ มาแล้วจ้า”
เสียงหวานร้องเรียกลูกค้าเหมือนอย่างทุกวัน ดวงตากลมกวาดสายตาหารถของชายหนุ่มหากแต่ก็ไม่เคยเจอเขาตรงนี้อีกเลย
หมับ!
“ท่าทางจะขายดีนี่หว่า แบบนี้คงมีเงินใช้หนี้แล้วใช่ไหม”
มือหยาบกร้านจับเข้าที่ไหล่มนพร้อมออกแรงบีบ สายขิมหันกลับไปมองด้วยใบหน้าตกใจ เมื่อกลุ่มเจ้าหนี้รายวันบุกมาถึงที่นี่
“คะ…คือว่าตอนนี้หนูยังไม่มีเลยจ้ะ หนูขอเวลาอีกสักสองสามวันได้ไหมจ๊ะ แล้วหนูจะรีบเอาเงินมาให้ หนูสัญญา”
“เมื่อสามวันก่อนก็พูดแบบนี้ไปแล้วนะ มันถึงเวลาต้องจ่ายหนี้แล้วเว้ย!”
พวกเจ้าหนี้ไม่ยอม เงินทั้งหมดถูกกู้มาตอนมารดาของหล่อนยังไม่ป่วยหนักจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล ทำให้หญิงสาวมีหน้าที่รับผิดชอบหนี้ก้อนนั้นต่อ
“ตอนนี้หนูยังไม่มีจริง ๆ จ้ะ หนูไหว้ล่ะ ให้หนูกราบก็ได้ ครั้งนี้หนูขอเวลาแค่สามวันจริง ๆ พวกลุงเชื่อหนูเถอะนะจ๊ะ”
สายขิมยกมือไหว้อ้อนวอน เธอได้ยินจากคนแถวบ้านว่าเคยมีลูกหนี้ผู้หญิงถูกพวกมันลากไปขายตัวเพื่อขัดดอกจนกว่าจะใช้หนี้ครบก็เลยกลัว
“เฮ้ย พวกฉันปล่อยกู้เพราะมันคือธุรกิจ ไม่ใช่การกุศล ถ้าไม่มีเงินมาจ่ายคืนก็ต้องเอาร่างกายไปหามาคืนเว้ย จับนังนี่ไว้แล้วพากลับไป”
“ไม่นะ หนูไม่ไป ปล่อยหนูนะ!”
พลั่ก!
ด้วยความตกใจ คนตัวเล็กยกขาเตะผ่าหมากเข้ากลางกล่องดวงใจของหนึ่งในเจ้าหนี้พอดีเป๊ะ จนอีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้นหน้าเขียวอื๋อด้วยความจุก ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปโดยทิ้งพวงมาลัยทั้งหมดเอาไว้ก่อนด้วยตอนนี้ไม่มีทางเลือก ทว่าไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็ถูกพวกมันตามมาจับตัวไว้ได้ทัน
หมับ!
“อ๊ะ!”
หล่อนถูกกระชากผมจากด้านหลังจนล้มไปคลุกฝุ่นแล้วถูกลากต่อไปทั้งอย่างนั้น สายขิมเจ็บเหมือนหนังหัวจะหลุดออกไป ได้แต่ดิ้นรนเพื่อหาทางเอาตัวรอด ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปต้องถูกจับไปขายแน่ ๆ
“เอามันมานี่ นังตัวดี กล้าเตะกูเหรอ คอยดูเถอะ กูจะหาแต่แขกโรคจิตมาให้มึง…!”
หมับ!
แขนของชายคนที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าและกำลังง้างมือเพื่อจะตบสายขิมกลับถูกจับเอาไว้ได้ทัน ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะคาดไม่ถึงว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอในวันนั้นจะปรากฏตัวออกมาอีกแล้ว มืออีกข้างถือแบงก์พันปึกใหญ่มาด้วย เขาปรายตามองมาทางหญิงสาว
“เด็กคนนี้เป็นหนี้พวกแกอยู่เท่าไหร่ ฉันจะจ่ายคืนให้เอง”
บทที่ 240 สายใยแห่งรัก 2 ( จบบริบูรณ์ ) NC ++หนึ่งปีผ่านไปสายขิมนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้างในชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูอ่อน เนื้อผ้าบางเบาแนบไปกับสรีระเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้างดงามขึ้นกว่าเดิมหลังจากคลอดลูกแล้ว เด็กหญิง ‘สายใย’ แก้วตาดวงใจวัยหนึ่งขวบซึ่งตอนนี้กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่กับพี่เลี้ยงในอีกห้อง หญิงสาวตั้งชื่อนี้ด้วยเชื่อว่าความรักของหล่อนกับธาวินถูกถักทอขึ้นจากสายใยแห่งความผูกพันของทุกคนในครอบครัวเดือนหน้าจะเป็นงานแต่งงานของหมอกฤศกับไอรีนหลังจากหญิงสาวได้ไปทำตามความฝันคือการเข้าร่วมโครงการแพทย์อาสาในต่างแดนถึงครึ่งปีเต็ม คนที่ตื่นเต้นกว่าคู่บ่าวสาวก็คงจะเป็นหล่อนกับเพื่อนรักของสองคนนั้นอย่างธาวิน ที่นอกจะเป็นพ่องานแม่งานช่วยจัดเตรียมทุกอย่างแล้ว ยังมีของขวัญแต่งงานเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่เอาไว้ให้คู่ข้าวใหม่ปลามันอีกด้วยส่วนสารินก็ยังคงมีความสุขกับชีวิตในแบบเดิม มีติดต่อกันมาบ้างและมาเยี่ยมตอนหล่อนคลอดลูกอยู่หลายครั้ง ไม่รู้ว่าเขาตัดใจจากเธอได้หรือยัง แต่การที่ยังมีมิตรภาพดี ๆ ต่อกันอยู่ก็ทำให้สายขิมมีความสุขมากเลยทีเดียวธาวินกลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างสูงเดินเซเล็กน้อยด้วยฤ
บทที่ 239 สายใยแห่งรัก 1หลังการจากไปอย่างสงบของผู้เป็นพ่อ เพื่อเป็นการส่งดวงวิญญาณของธาดาเป็นครั้งสุดท้าย ธาวินจึงตัดสินใจพาทุกคนเดินทางมายังบ้านพักตากอากาศส่วนตัวที่ภูเก็ต เพื่อทำพิธีลอยอังคารกระดูกของบิดาให้เคียงคู่ไปกับเถ้ากระดูกของศจีซึ่งยังเหลืออยู่ท่ามกลางท้องทะเลกว้างใหญ่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ธาวินค่อย ๆ ปล่อยเถ้ากระดูกของทั้งสองลงสู่ผืนน้ำให้เกลียวคลื่นพัดพาไปพร้อมกัน “หลับให้สบายนะครับคุณพ่อ...”“ตอนนี้ทั้งสองคนคงได้เจอกันแล้วนะคะ แม่จะต้องคอยดูแลคุณพ่อต่ออยู่บนสวรรค์แน่นอนค่ะ”สายขิมเอ่ยพลางยิ้มแล้วมองฟ้าอย่างมีความสุข แม้จะยังเหลือความเศร้ากับการสูญเสียผู้มีพระคุณ หากแต่พอคิดว่าทั้งสองจะได้รักกันต่อบนนั้นก็ทำให้พอยิ้มออกบ้าง หล่อนยืนกุมท้องแก่ใกล้คลอดอยู่ข้าง ๆ สามีการสูญเสียประธานใหญ่ไปทำให้ธาวินต้องแบกรับภาระหนักอึ้งในฐานะทายาทเพียงคนเดียวที่ต้องก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากบิดา แม้จะยังรู้สึกเคว้งคว้าง แต่ความอบอุ่นจากคนรอบข้างทำให้เขามีพลังพอจะสู้ต่อ ไม่ว่าจะเป็นภรรยาผู้แสนดีหรือเพื่อนรักทั้งสอง ต่างคอยอยู่เคียงข้างให้กำลังใจเขาไม่ห่าง“วินนี่ น้องขิม น้ำส
บทที่ 238 เมื่อถึงเวลา 2หลังผ่านพ้นพิธีวิวาห์ที่เต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้ม สายขิมก็ได้จดทะเบียนสมรสเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของชายหนุ่มอย่างสมบูรณ์ ชีวิตทุกอย่างราบรื่นมีความสุข วันนี้ธาวินขับรถพาภรรยาอุ้มท้องแก่ใกล้คลอดมายังโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งเพื่อเยี่ยมใครบางคนเป้าหมายของทั้งสองคนคือธันยา นับตั้งแต่วันเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้น การต้องเห็นลูกสาวตายต่อหน้าต่อตาทำให้จิตใจของหล่อนแตกสลายจนไม่เหลืออะไรเลย ทั้งสูญเสียสามี สูญเสียแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียว…เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี ภาพที่เห็นคือหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ไม้ ในอ้อมกอดมีตุ๊กตาเก่า ๆ ตัวหนึ่งราวกับเป็นเด็กทารก ธันยาพึมพำเพลงกล่อมเด็กให้กับตุ๊กตาตัวนั้น แววตาเลื่อนลอยเหมือนหลุดออกไปอยู่โลกอื่น“ลูกแม่... ไม่ต้องกลัวอะไรนะลูก แม่อยู่ตรงนี้...”ธันยากล่อมตุ๊กตาด้วยน้ำเสียงหวานรื่นหูราวกับกำลังมีความสุขอยู่ในโลกของตนเอง สายขิมยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจบีบคั้น หล่อนสัมผัสได้ถึงความน่าเวทนาเพราะตนเองก็กำลังจะเป็นแม่คน “น่าสงสารเหลือเกิน… ตอนนี้คุณธันยาคงจะเคว้งคว้างมาก
บทที่ 237 เมื่อถึงเวลา 1สามเดือนผ่านไปบาดแผลในใจของสายขิมถูกเยียวยาด้วยความรักมั่นคงของชายหนุ่มรวมถึงชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ซึ่งตอนนี้เติบโตจนหญิงสาวอุ้มท้องได้แปดเดือนแล้ว แม้เรือนร่างจะเปลี่ยนไปตามสรีระของคนท้อง แต่ความงดงามของว่าที่เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งออกแบบมาเป็นพิเศษกลับดูเปล่งประกายกว่าครั้งไหน ๆ และแล้วงานแต่งงานที่ทุกคนเฝ้ารอคอยก็มาถึงหลังจากเลื่อนกำหนดไปถึงสองเดือนเพื่อจะรอให้ผ่านพ้นครบร้อยวันการจากไปของศจีเสียก่อน ทั้งสองตัดสินใจจัดงานตามความต้องการของธาดาซึ่งอยากจะเห็นงานแต่งนี้ด้วยตาของตนเอง จึงไม่มีใครขัด ภายในห้องพักรับรองส่วนตัวของโรงแรม ธาดานั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีพยาบาลพิเศษคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ร่างกายเริ่มทรุดโทรมลงไปมากตามอายุขัยรวมถึงอาการของโรคหัวใจ ซึ่งชายหนุ่มเพิ่งได้รู้จากปากของหญิงสาวหลังเสร็จงานศพศจีไม่กี่วัน‘หนูคิดว่าต้องบอกให้พี่วินรู้ เพราะไม่อยากให้ทุกอย่างมันสายเกินไปเหมือนหนูกับแม่ค่ะ’ หลังจากพูดประโยคนั้น ความจริงเรื่องอาการป่วยของบิดาทำเอาเขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ธาวินเสียใจด้วยตลอดมาชายหนุ่มเอาแต่ทำตัวดื้อรั้น ไม่เคยเชื่อฟัง ไม่
บทที่ 236 ความรักของแม่ 2งานศพของศจีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและเป็นส่วนตัวตามความต้องการของหญิงสาว ภายในงานมีเพียงธาดามาร่วมไว้อาลัยในฐานะอดีตสามีพร้อมด้วยเพื่อนรักทั้งสองของชายหนุ่มซึ่งคอยอยู่เป็นกำลังใจไม่ห่าง กับเหล่าคนรับใช้ในบ้านต่างพากันยืนซับน้ำตาอยู่ห่าง ๆ ด้วยความอาลัยในตัวอดีตนายหญิงผู้ล่วงลับบริเวณหน้าอาสนะสงฆ์ ทนายทินกรในชุดจีวรสีเหลืองสดอันเป็นสัญลักษณ์ของการสละทางโลกนั่งสงบนิ่งอยู่ด้วยตัดสินใจบวชตลอดชีวิตเพื่ออุทิศบุญกุศลทั้งหมดให้แก่พี่สาวผู้แสนดี หวังเพียงให้ผลบุญนี้ช่วยนำพาดวงวิญญาณของศจีไปสู่สุคติในภพภูมิอื่น“แม่จ๋า... หนูมาหาแล้วนะจ๊ะ”สายขิมในชุดไว้ทุกข์สีดำสนิท ใบหน้าซูบผอมกับดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ติดต่อกันหลายวันขยับเข้าไปใกล้โลงศพไม้แกะสลัก หล่อนยังคงเอาแต่โทษตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าที่มารดาต้องตายก็เพราะเธอ เพื่อปกป้องเธอ… ผู้เป็นแม่จึงต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้“หนูขอโทษนะจ๊ะแม่... ถ้าไม่มีหนู แม่ก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ แบบนี้ ถ้าตอนนั้นหนูไม่วิ่งออกไป แม่คงไม่ต้องมารับเคราะห์ร้ายแบบนี้ หนูเป็นลูกที่ไม่ดีเลยใช่ไหมจ๊ะ”หญิงสาวพร่ำพูดกับรูปถ่ายหน้าโลงศพของผู้
บทที่ 235 ความรักของแม่ 1เสียงฝีเท้ามากมายพุ่งพรวดเข้ามาในบ้านหลังจากได้ยินเสียงปืน หมอกฤศกับไอรีนตามเข้ามาทีหลังสุดถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความตกใจแล้วรีบวิ่งเข้ามาทางศจี กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปไปกับเสียงสะอื้นไห้บาดลึกถึงขั้วหัวใจ พยาบาลสาวยกมือขึ้นปิดปากด้วยรู้สึกสะเทือนใจเหลือเกิน“แม่ แม่จ๋า แม่ได้ยินหนูไหม แม่อย่าเป็นอะไรนะจ๊ะ อยู่กับหนูก่อนนะแม่ ฮึก…”สายขิมกระชากเทปกาวออกจากปากจนผิวบางขึ้นรอยแดง หล่อนไม่สนใจความเจ็บปวดใด ๆ บนร่างกาย รีบวิ่งเข้ามานั่งข้างมารดาที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นลมหายใจของผู้เป็นแม่แผ่วเบาลงทุกที ศจีถูกยิงเข้าตรงบริเวณหน้าท้องอย่างจัง ของเหลวสีแดงฉานไหลทะลักออกมาไม่หยุดจนเปรอะเปื้อนมือของสายขิมที่พยายามกดบาดแผลเอาไว้ หล่อนร้องไห้โฮราวกับจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอกำลังจะแตกสลายลงอีกครั้ง“แม่... แม่ห้ามเป็นอะไรนะจ๊ะ หนูขอร้อง อยู่กับหนูก่อนนะ”สายขิมพร่ำเรียกคำว่าแม่ไม่หยุดปาก หยาดน้ำตาหยดลงบนใบหน้าซีดเผือดของมารดาหยดแล้วหยดเล่าศจีหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ มีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากจากการบอบช้ำภายใน หล่อนพยายามจะยกมื
บทที่ 68 ตกหลุมรัก 2 NC+++"ไปเปลี่ยนชุดสิ ใส่ชุดที่ฉันซื้อให้ตอนแรก”ธาวินออกคำสั่งหลังจากกินข้าวอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้ว หากแต่สิ่งที่ต้องทำต่อไปกลับไม่ใช่การนอนพักผ่อนเพื่อรอเ
บทที่ 61 คำถามที่ไม่มีคำตอบ 2ห้องรับแขกของบ้านพักถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวกับไม้โอ๊คสะอาดตา ไอรีนนอนทอดกายเหยียดยาวอยู่บนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่นุ่ม มือหนึ่งถือรีโมตทีวีกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย สายตาไม่ได้จับจ้องที่ห
บทที่ 56 ฉันต้องการแค่เธอ 1 NCคนตัวเล็กนั่งหน้าหงิกอยู่ในห้องของตนเองหลังจากอาบน้ำเสร็จเตรียมเข้านอนแต่ดันได้รับข้อความจากชายหนุ่มที่ไปส่งชัญญาว่าให้อยู่รอเขาก่อนอย่าเพิ่งหลับ ถ้าไม่ทำตามเดี๋ยว
บทที่ 51 คนสำคัญ 2 NCสายขิมกลับมาทำงานหลังจากหยุดพักรักษาตัวไปหลายวัน หล่อนรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะมาทำงานได้ไม่กี่วันก็หยุดยาวไปเกือบอาทิตย์ คนตัวเล็กสวมเสื้อคอเต่าแบบปกปิดทุกอย่างมิดชิดด้วยยังมีร่องรอยสีกุหลาบจากฝีมือ







