บทที่ 1 คำมั่นสัญญา

บทที่ 1 คำมั่นสัญญา

“พวงมาลัยไหมจ๊ะ พวงมาลัยสวย ๆ ราคาถูกจ้า”

เสียงหวาน ๆ ของสายขิมกำลังร้องเรียกลูกค้าอยู่บนท้องถนนขณะรถจอดติดไฟแดงท่ามกลางแดดจ้า เธอสวมชุดนักเรียนมัธยมปลายด้วยอายุเพียงแค่สิบแปดปี หากแต่เพราะฐานะยากจนจึงต้องปากกัดตีนถีบหาเงินส่งเสียตนเองเพื่อช่วยเหลือครอบครัวด้วยตอนนี้มารดาป่วยเป็นโรคร้ายนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน

“น้อง พี่เอาพวงหนึ่ง”

“ได้จ้ะพี่ชาย”

หญิงสาวรีบเดินเข้าไปใกล้พร้อมหยิบพวงมาลัยส่งให้ตามจำนวน ลูกค้าส่งแบงก์ยี่สิบมาให้พอดีก่อนจะปิดกระจกรถ เธอยืนก้มหัวครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อขอบคุณ

“ผมขอด้วย”

“ได้…”

สายขิมหมุนตัวกลับไปอีกทางเมื่อได้ยินเสียง ทว่าทันทีที่เจ้าของเสียงลดกระจกรถจนสุดเผยให้เห็นใบหน้า ก็ทำให้หญิงสาวตะลึงในความหล่อไปชั่วครู่ หล่อนได้แต่คิดในใจว่าเขาเป็นดาราหรือเปล่า

“ขายไหมครับ”

“ขายจ้ะ นี่จ้ะพี่ชาย”

ปี๊นนนน!

ขณะกำลังจะเดินเข้าไปใกล้รถของเขา ก็มีมอเตอร์ไซค์ขับซิกแซกมาด้วยความเร็วสูงพุ่งตรงมาทางเธอพร้อมบีบแตรลั่นถนน คนตัวเล็กเบิกตากว้างรีบกระโดดหลบจนล้มลงไปกองกับพื้น พวงมาลัยนับสิบที่อดหลับอดนอนร้อยมาทั้งคืนร่วงเต็มไปหมด แถมยังถูกรถคันหลังที่ตามมาเหยียบซ้ำเพราะไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวพอดี

“ไม่นะ พวงมาลัยของฉัน”

หมับ!

“อยากมือขาดเหรอ”

ธาวินลงมาจากรถแล้วดึงมือหล่อนที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบพวงมาลัยในจังหวะที่รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับมาพอดีไว้ได้ทัน 

“แต่ว่า…พวงมาลัยของหนู…”

“ห่วงตัวเองก่อนไหม ลุกขึ้นได้แล้ว เดี๋ยวก็โดนรถเหยียบตายกันพอดี”

คนตัวสูงเข้ามาช่วยประคองเธอ ทว่าทันทีที่ยืนขึ้นก็ล้มลงไปใหม่ด้วยข้อเท้าพลิก 

“ขอโทษค่ะ แต่ข้อเท้าหนู…”

“ขออนุญาตแล้วกันนะ”

พูดจบเขาก็ช้อนตัวหญิงสาวขึ้นในอ้อมแขนแล้วพาไปนั่งในรถของตนเองทันที เป็นครั้งแรกที่เธอได้นั่งรถหรูแอร์เย็นเฉียบขนาดนี้ ทำเอาเกือบลืมหายใจด้วยซ้ำ ชายหนุ่มอ้อมมาขึ้นทางฝั่งคนขับแล้วรีบออกรถก่อนจะถูกบีบแตรใส่มากไปกว่านี้

“ระ…เราไปจะไปไหนกันหรือคะ”

“โรงพยาบาล”

“คุณบาดเจ็บหรือคะ”

หล่อนตาโตด้วยความตกใจ กวาดสายตามองไปทั่วร่างกายอีกฝ่ายเพื่อหาร่องรอยการบุบสลาย เจ้าของรถถึงกับถอนหายใจ

“คนที่เจ็บมันคือเธอต่างหาก”

“อ๊ะ จริงด้วย หนูเจ็บข้อเท้านี่นา”

การกระทำของหล่อนทำเอาธาวินถึงกับยิ้มมุมปากด้วยรู้สึกเอ็นดู อันที่จริงเขาขับรถผ่านถนนเส้นนี้มาหลายครั้งแล้ว และทุกครั้งก็จะเห็นเธอคนนี้เดินขายพวงมาลัยอยู่ตลอด ไม่ว่าจะวันฝนตกหรือวันแดดออกก็ไม่เคยหยุดขายเลย

วันนี้ชายหนุ่มจึงตัดสินใจจะอุดหนุนเด็กที่ขยัน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้น

ธาวินหักรถเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลเอกชนซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ดวงตากลมเบิกกว้างพลางส่ายหน้าเป็นพัลวันด้วยรู้ว่าค่ารักษาที่นี่แพงมากแค่ไหน

“ไม่ไปโรงพยาบาลค่ะ ให้หนูลงตรงนี้เถอะ”

“จะบ้าเหรอ เธอต้องไปหาหมอตรวจ ต้องเอกซเรย์ว่ามีส่วนไหนแตกหักบ้าง”

“หนูไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ หนูสบายดี แข็งแรงมาก ๆ เลย”

หญิงสาวยืนยันเสียงแข็งจนธาวินเริ่มหงุดหงิด เขาผ่อนลมหายใจเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจอดรถ

“ทำไมถึงไม่อยากหาหมอ บอกเหตุผลมาตามตรง”

“หนู…”

“กลัวหมอเหรอ ?”

“เปล่าค่ะ”

“เกลียดกลิ่นยา ?”

“ไม่ใช่ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นมันอะไรล่ะ ทำไมถึงไม่อยากไปโรงพยาบาล”

สายขิมสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าเริ่มไม่พอใจ เขาอุตส่าห์ช่วยเธอด้วยความเต็มใจ แต่เธอกลับทำตัวแย่แบบนี้เสียได้ คนตัวเล็กล้วงกระเป๋ากระโปรงหยิบเงินทั้งหมดออกมา

มีแบงก์ยี่สิบอยู่สามใบ กับเหรียญบาทอีกสามเหรียญ

“หนู…มีเงินแค่นี้เองค่ะ คงไม่พอค่ารักษาแน่ ๆ”

หล่อนตอบเสียงอ่อย เงยหน้ามองตึกสูงของโรงพยาบาลตรงหน้าแล้วได้แต่รู้สึกผิดเพราะรู้ว่าชายหนุ่มคงหวังดีอยากให้เธอหายเจ็บ

“ใครบอกไม่พอ ค่ารักษามันแค่นี้เท่านั้น”

“เอ๊ะ ?”

ร้องเสียงหลงเมื่อถูกดึงแบงก์ยี่สิบออกไปจากมือหนึ่งใบ เขายัดมันลงในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของตนเองก่อนลงจากรถมาเปิดประตูฝั่งหญิงสาวแล้วอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง

“ฉันเป็นพนักงานของที่นี่เลยมีส่วนลดค่ารักษา เธอไม่ต้องกังวลแล้วไปให้หมอตรวจซะ”

“จะ…จริงหรือคะ”

“จริงสิ ผู้ใหญ่เขาไม่พูดโกหกกันหรอกนะ เด็กอย่างเธอก็ควรจะเชื่อฟังที่ผู้ใหญ่พูดด้วย เข้าใจไหม”

สายขิมพยักหน้าพร้อมกับยิ้มกว้าง ชายหนุ่มได้แต่สงสัยว่าทำไมเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถึงต้องมาลำบากขนาดนี้แทนที่จะได้ใช้เวลาหลังเลิกเรียนเที่ยวเล่นหรืออ่านหนังสือ

เมื่อมาถึงด้านใน บุรุษพยาบาลก็รีบเอารถเข็นมารับตัวหญิงสาว การบริการดีเยี่ยมจนน่าตกใจ

“เอ่อ…”

“มีอะไรอีก”

ธาวินทิ้งตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าหล่อนเมื่อถูกเธอจับชายเสื้อเอาไว้ทั้งที่พยาบาลกำลังจะเข็นหล่อนเข้าไปในห้องตรวจ

“คุณ…จะยังไม่กลับใช่ไหมคะ”

“อื้ม ยังไม่กลับหรอก”

“สะ…สัญญากับหนูได้ไหม”

สายขิมยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าเขา ดวงตาคมจ้องมองนิ้ว

เล็ก ๆ ด้วยตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอใครทำอะไรแบบนี้ด้วย เขายิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

“สัญญา”

“ถ้าผิดสัญญาจะต้องพบเจอความเจ็บปวดสามครั้งนะคะ”

หล่อนใช้อีกมือที่ไม่ได้เกี่ยวก้อยชูขึ้นมาสามนิ้ว แต่ธาวินก็ยังคงพยักหน้าอยู่

“อื้ม ฉันไม่ผิดสัญญาหรอก รีบไปให้หมอตรวจเถอะ”

“ค่ะ จริงสิ ลืมแนะนำตัว หนูชื่อสายขิมนะคะ แล้วคุณล่ะ”

“ธาวิน”

“…”

“เรียกพี่วินก็ได้”

“เหมือนเรียกคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างเลยนะคะ”

หญิงสาวหัวเราะ เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธอหัวเราะ ปกติสายขิมจะยิ้มแค่เฉพาะตอนมีคนมาซื้อพวงมาลัยเท่านั้น ชายหนุ่มส่งสายตาให้พยาบาลเข็นเธอเข้าไปในห้องตรวจก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อทำตามสัญญา

สัญญาว่าจะรออยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน…