บทที่ 3 ผูกสัญญา

บทที่ 3 ผูกสัญญา

“อ๊ะ โอ๊ย…”

หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยรู้สึกแสบตรงจุดที่ขาถลอกเพราะถูกลากมาตามพื้นถนนขรุขระ ทว่าเหตุผลที่ทำให้แสบคือยาในมือของธาวินต่างหาก

“พวกเราจะเจอกันแบบที่เธอไม่เจ็บตัวบ้างได้ไหม”

“หนูขอโทษค่ะ”

หล่อนตอบเสียงเบา มองดูชายหนุ่มที่นั่งยอง ๆ ลงกับพื้นโดยให้เธอนั่งอยู่บนเบาะในรถยนต์ ส่วนตัวเขาก็คอยทำแผลใส่ยาให้

“ขอโทษ ขอบคุณ คำพูดติดปากเธอสินะ ครั้งก่อนตอนเจอกันก็เอาแต่พูดสองคำนี้”

“ไม่รู้สิคะ เหมือนในชีวิตจะมีแต่เรื่องให้พูดอยู่เรื่อย”

คนตัวเล็กเกาศีรษะพลางยิ้มแห้ง รู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นระรัวเหมือนมีคนแอบเข้าไปตีกลองอยู่ในนั้นเพียงแค่มองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่าย

“มันก็ไม่ได้แย่หรอกนะ แต่เอาไว้พูดเวลาจำเป็นจริง ๆ ดีกว่า อย่าขอโทษพร่ำเพรื่อจนต้องเป็นฝ่ายผิดอยู่คนเดียว และอย่าเอาแต่ขอบคุณเวลามีใครทำดีด้วย หัดมองจุดประสงค์จริง ๆ บ้างว่าคนพวกนั้นทำดีกับเธอไปเพื่ออะไร”

“การทำดีกับคนดีต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงด้วยหรือคะ ไม่ใช่แค่ว่าเป็นคนใจดีเหรอ”

คำถามของสายขิมทำเอาชายหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาอีกรอบ ดูเหมือนเธอจะเป็นพวกมองโลกในแง่บวกแบบสุด ๆ ไปเลย ตรงข้ามกับเขาอย่างสิ้นเชิง

“คนใจดีจริง ๆ ก็มี แต่คนทำดีหวังผลก็เยอะ เธอต้องดูให้ออก จะได้ไม่ถูกใครหลอกง่าย ๆ เข้าใจไหม”

“แล้วพี่วินล่ะคะ”

“…”

“พี่วินใจดีกับหนูเพราะหวังผลหรือเปล่า บอกไว้ก่อนว่าหนูมีแค่สองร้อยนะคะ”

คนตัวเล็กชูนิ้วดักขึ้นมาสองนิ้ว ความใสซื่อจนน่าเป็นห่วงของหล่อนทำเอามองข้ามไม่ได้เลยจริง ๆ

“ของฉันคือข้อแรก”

“…”

“ฉันใจดีขนาดนี้แค่กับเธอเท่านั้น”

พูดจบก็แปะปลาสเตอร์ลงบนรอยถลอกให้ก่อนจะสังเกตเห็นว่าตามแขนขาของหญิงสาวมีร่องรอยเขียวช้ำที่ใกล้จะจางหายหลายจุด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

“เอ่อ…หนูเดินหกล้มค่ะ”

ทั้งที่ชายหนุ่มยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม แค่เอาแต่จ้องมองรอยพวกนั้นอยู่นานสองนาน สายขิมก็รีบเอามือมาปิดแล้วอธิบายทันที

“ฝีมือใคร”

“พี่วินหมายถึงอะไรคะ หนูไม่เข้าใจ”

“ก็รอยพวกนี้ไง!”

พรึ่บ!

เขาเผลอเสียงดังใส่อย่างลืมตัวด้วยทั้งเป็นห่วงทั้งโกรธเพราะมั่นใจว่ารอยเขียวช้ำพวกนี้ไม่ได้เกิดจากการหกล้มเองแต่มีคนทำร้ายเธอแน่ ๆ ธาวินถลกกระโปรงหล่อนขึ้นเพื่อดูรอยตรงขาอ่อน ซึ่งดูแล้วเหมือนถูกไม้แขวนหรือพวกไม้เรียวตีเสียมากกว่า

“ยังจะบอกว่าหกล้ม…!”

คำถามขาดหายไปทั้งอย่างนั้น ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นสายขิมเอาสองมือขึ้นมาอุดหูหลับตาแน่น พลางนั่งตัวสั่นน้ำตาไหลพรากราวกับกำลังกลัวอะไร จากเด็กผู้หญิงที่เคยมีรอยยิ้มสดใสแต้มอยู่บนใบหน้าตลอด ตอนนี้เหมือนเป็นคนอื่นไปแล้ว

“หนูขอโทษค่ะ หนูขอโทษ หนูจะไม่ทำแล้ว หนูขอโทษ ฮึก…”

“สายขิม…”

“ขอโทษ หนูขอโทษ หนูขอโทษ ฮือ…”

หญิงสาวร้องไห้หนักขึ้นเหมือนคนสติหลุด การที่เธอเอามืออุดหูไว้แน่นแถมยังหลับตาสนิทมันดูราวกับ…ตกใจบางอย่าง

แม้ธาวินจะไม่ใช่หมอแต่เขาก็เป็นหนึ่งในผู้บริหารโรงพยาบาลจึงเห็นคนไข้มาเยอะแยะมากมาย ลักษณะแบบหญิงสาวใช่ว่าจะไม่เคยเจอ

‘ก็รอยพวกนี้ไง!’

“หนูขอโทษ ฮึก…ขอโทษ ขอโทษ…” 

หมับ!

คนตัวสูงดึงหล่อนเข้ามากอดไว้แน่น ฝ่ามือใหญ่ลูบไปตามแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวเพื่อปลอบโยน ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ อยู่นานหลายสิบนาทีจนหญิงสาวเริ่มสงบลง เสียงสะอื้นค่อย ๆ หายไป สองมือลดลงไปทิ้งข้างลำตัวราวกับคนหมดแรง

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว”

สายขิมหลับตาลงอีกครั้ง เสียงทุ้มนุ่มลึกของชายหนุ่มตราตรึงลงในหัวใจของหล่อนเหมือนมีคนกำลังร้องเพลงให้ฟัง

“ที่นี่แหละค่ะบ้านของหนู”

หลังใช้เวลาปลอบโยนจนเธอสงบ ธาวินก็อาสามาส่งหญิงสาวจนถึงบ้าน หล่อนอาศัยอยู่ในชุมชนแออัดที่ตัวบ้านส่วนใหญ่ทำจากไม้ไม่ก็สังกะสีประกอบกัน

“เธออยู่ที่นี่เหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“อยู่กับใคร”

“แม่ค่ะ แต่ว่าตอนนี้แม่อยู่โรงพยาบาลหนูเลยอยู่คนเดียว”

สายขิมกลับมายิ้มแย้มสดใสตามเดิม หล่อนเปิดประตูเข้าไปในบ้านซึ่งแทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์อำนวยความสะดวกใด ๆ เลย

“แน่ใจนะว่าอยู่ที่นี่ได้”

“ได้สิคะ หนูก็อยู่มาตั้งแต่เกิด ขอบคุณพี่วินมากนะคะสำหรับวันนี้ ส่วนเรื่องเงิน…หนูจะรีบทำงานหาเงินมาใช้คืนแน่นอน หนูสัญญา”

เธอยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้า พอมาเห็นสภาพแวดล้อมที่

สายขิมโตมาก็ยิ่งทำให้เขาสงสัยว่าหล่อนมองโลกในแง่บวกขนาดนี้ได้อย่างไรกัน

“ฉันจะมาเก็บเงินจากเธอวันละหนึ่งบาท หนี้ทั้งหมดสามแสนก็เท่ากับ…สามแสนวัน”

“หมายความว่าเราจะได้เจอกันทุกวันเป็นเวลาสามแสนวันเลยเหรอคะ”

เสียงหวานถามขึ้นอย่างดีใจ แววตาก็เปล่งประกายด้วยรู้สึกอยากจะเป็นหนี้เขาเพิ่มอีกสักล้านสองล้าน

“เตรียมตัวไว้เถอะ ถ้าวันไหนไม่มีให้ ฉันจะคิดดอกเพิ่มวันละห้าบาท ไปล่ะ”

“ขับรถดี ๆ นะคะ พรุ่งนี้อย่าลืมมาหาหนู ไม่สิ อย่าลืมมาเก็บหนี้นะคะ”

คนตัวเล็กโบกมือบ๊ายบายไล่หลังชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา หัวใจพองฟูเหมือนมีบอลลูนกำลังพองโตอยู่…

…มีความสุขจัง