บทที่ 27 : ย้ายหอจนได้

2 สัปดาห์ต่อมา

ชีวิตของนักศึกษาปี 2 ของกานและเพื่อน ๆ ยังคงดำเนินไปอย่างเรียบง่าย โดยมีความวายป่วงอย่างแก๊งหัวสีเข้ามาเพิ่มสีสันให้กานได้รู้สึกว่าไม่เหงาปากอยู่เป็นประจำ จนตอนนี้คนทั้งคณะหรืออาจจะลามไปถึงคนทั้งมหาวิทยาลัย น่าจะรู้กันดีแล้วว่า ‘นายการันต์และนายกันธีต์’ ท่าจะเปลี่ยนจากคู่กัดเป็นคู่จริงในเร็ววันนี้

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

เช้าวันที่สดใสของไอ้กานขณะนั่งสุมหัวกินขนมอยู่กับเพื่อนที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ต้นเดิม เพราะวิชาแรกอาจารย์ยกคลาสไป ทำให้พวกเขาทั้งสามมีเวลาว่างมากพอที่จะไปหาข้าวเช้ากินแล้วมาจบด้วยการนั่งตีพุงอยู่เช่นนี้

“กานเสียงโทรศัพท์มึงไหม”

พร้อมพบถามขึ้นเพราะตอนนี้เพื่อนของเขามันเพิ่งจะเอนกายลงนอนราบไปกับเก้าอี้ ส่วนณดลรายนั้นมัวแต่เล่นเกมใส่หูฟังไม่ได้ยินอะไรกับชาวบ้านชาวช่องเขาหรอก

“อ่า ของกูวะ พร้อมหยิบออกมาจากถุงผ้าให้หน่อย”

กานยื่นมือขึ้นมาเหนือโต๊ะ แต่ตัวยังคงนอนราบอยู่ดังเดิม แถมเขายังไม่ยอมโผล่หน้าออกมาจากภายใต้เสื้อแขนยาวที่นำมาปิดหน้านอนเพื่อหลบแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านเงาไม้ลงมาทิ่มแทงสายตา

“อะ เอาไป”

“ฮัลโหลครับ กานพูดสายครับ”

เมื่อได้โทรศัพท์มาถือไว้แล้ว กานจึงกดร