บทที่ 3

ข้าเข้าร่วมงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์ครั้งสุดท้ายในแผ่นดินเกิดของตน

เมื่อข้ามาถึง ท้องพระโรงใหญ่ก็เต็มไปด้วยเสียงดนตรีแผ่วเบา แสงเทียนริบหรี่—และหยาดน้ำตา

เอลาร่ายืนอยู่กลางวงของสตรีชนชั้นสูง ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นไหวพอให้เรียกความสงสารโดยไม่ถึงกับแตกสลาย นางกำผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมแน่น ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวนางไว้ได้

“หลังเทศกาลนี้ องค์หญิงเอลาร่าจะถูกส่งไปนอกชายแดนทางเหนือ…” สตรีคนหนึ่งถอนหายใจเสียงดัง

“ช่างน่าเศร้า” อีกคนพึมพำ “และองค์รัชทายาทหญิงก็ไม่ทำอะไรเลย—ไม่ทำอะไรทั้งนั้น—นอกจากวิ่งไล่ตามความโปรดปรานของแม่ทัพเอเดรียน”

“อย่างน้อยเอลาร่าก็เข้าใจหน้าที่” อีกเสียงเสริม “ความทุ่มเทต่อแผ่นดินเช่นนี้…”

ไหล่ของเอลาร่าสั่นไหว ใต้แขนเสื้อที่บดบังใบหน้า มีบางสิ่งวาบผ่าน—สั้น คม และพึงพอใจ

แล้วนางก็เห็นข้า

ลมหายใจของนางสะดุด

ข้าไม่เคยชอบงานเช่นนี้ ในปีก่อน ๆ ข้าแทบไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์เลยด้วยซ้ำ

นางคาดการณ์ไว้แล้ว

ข้าสบตานางจากอีกฟากของห้อง ยกมุมปากเป็นรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก แล้วนั่งลงโดยไม่เอ่ยคำ

เสียงซุบซิบพลันคมชัดขึ้นทันที

“สายตานั่นหมายความว่าอย่างไร?”

“ไร้หัวใจเสียจริง มองเหยียดคนที่กำลังจะถูกส่งตัวไป”

“ถ้านางหยิ่งนัก ทำไมไม่ไปแต่งกับกษัตริย์ทางเหนือเองเสียล่ะ?”

“แค่เพราะมารดานางตายตั้งแต่ยังเด็ก ก็ทำเหมือนทั้งแผ่นดินติดหนี้นาง…”

ข้าไม่ตอบโต้

ในชาติก่อน เมื่อศัตรูบุกทะลวงเมืองหลวง เสียงเหล่านี้กรีดร้องไม่ต่างกัน—เพียงแต่คราวนั้น ไม่มีใครมาช่วยพวกเขา

คำพูดโหดร้ายเพียงไม่กี่คำในตอนนี้ เบากว่าขี้เถ้าและเลือดในภายหลังมากนัก

ข้าออกจากท้องพระโรงเพียงลำพัง ยังไม่แตะไวน์ และเดินไปยังสระน้ำใต้แสงจันทร์เพื่อสงบสติ

“—เอลิส”

ข้าหยุดฝีเท้า

เอลาร่าเดินเข้ามาหาข้าอย่างช้า ๆ ก้าวย่างระมัดระวัง สีหน้าอ่อนโยนแต่ไม่เคยไปถึงดวงตา

อกของนางกระเพื่อมขึ้นลงแรง

จากนั้นสายตาของนางเลื่อนผ่านไหล่ข้า—แล้วโค้งงอ

ก่อนที่ข้าจะทันตั้งตัว มือของนางก็พุ่งเข้ามาที่ลำคอข้า

เราร่วงลงไปในน้ำพร้อมกัน

“ช่วยด้วย!” นางกรีดร้องทันทีที่กระแทกผิวน้ำ “เอลิส—เหตุใดเจ้าถึงผลักข้า?!”

ข้าว่ายน้ำไม่เป็น

น้ำทะลักเข้าปอด แย่งชิงทั้งเสียงและเรี่ยวแรง ข้าดิ้นรนอย่างไร้ทิศทาง—

แล้วข้าก็เห็นเขา

“เอเดรียน—!”

ข้าพยายามเรียก แต่มีเพียงเสียงสำลักหลุดออกมา

เขาไม่แม้แต่จะมองข้า

เขาดำดิ่งตรงไปหาเอลาร่า

ข้ายื่นมือไปหาเขา—ปลายนิ้วสัมผัสเพียงน้ำว่างเปล่า—ขณะที่เขายกนางขึ้นไปบนขอบหินอย่างง่ายดาย นางไม่ได้บาดเจ็บ แทบไม่สะทกสะท้าน

เมื่อนั้นเอง สาวใช้ของข้าจึงกรีดร้อง

ทหารกระโจนลงน้ำแล้วลากข้าขึ้นมา

ร่างของข้าเปียกโชก หนาวสั่น แทบหมดสติ

เอลาร่าสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของเอเดรียน เขาถอดผ้าคลุมออกคลุมไหล่นางโดยไม่ลังเล—ก่อนจะหันมาทางข้า

ใบหน้าของเขาแข็งตึง

ไม่ใช่ความรังเกียจ

ไม่ใช่ความเกลียดชัง

แต่เป็นความโกรธ—ดิบเถื่อน ถูกกดไว้แทบไม่อยู่

“เจ้าสติหลุดไปแล้วหรือ?” เขาถามเสียงแข็ง

“ฆ่านาง—เจ้าคิดว่ามันจะได้อะไรขึ้นมา?”

เสียงของเขาต่ำลง คมกริบด้วยความไม่เชื่อมากกว่าความโหดร้าย

“ถ้านางหายไป” เขากล่าว “เจ้าคิดจริงหรือว่าคนที่จะถูกส่งไปทางเหนือแทนนางจะไม่ใช่เจ้า?”

ราวกับเพียงแค่ความคิดนั้นก็ทำให้เขารังเกียจ

ราวกับความคิดที่ข้าจะถูกส่งไปที่นั่น เป็นสิ่งที่เขาทนจินตนาการไม่ได้

ข้าไออย่างรุนแรง แสบร้อนน้ำในปอด

“เอเดรียน… ข้า—”

“พอได้แล้ว”

กรามบนหน้าของเขาเกร็งขึ้น กล้ามเนื้อกระตุกวูบหนึ่งใต้ผิวหนัง

“ข้าเคยคิดว่าเจ้าแค่นิสัยเสีย” เขากล่าวเย็นชา

“แต่ตอนนี้ข้าเห็นแล้ว—เจ้าทั้งอิจฉา โหดร้าย และต่ำช้า”

“เจ้าขาดจิตสำนึกในหน้าที่เช่นนาง แต่กลับเชี่ยวชาญทุกเล่ห์กลของหญิงแพศยา”

ทุกคำกระแทกแรงยิ่งกว่าคำก่อน

“เจ้าทำให้ตำแหน่งของเจ้าต้องมัวหมอง” เขากล่าวต่อ

“ประชาชนสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้”

“และจงขอบคุณเทพเจ้าเสียเถิด ที่มารดาของเจ้าไม่ได้มีชีวิตอยู่เห็นเจ้ากลายเป็นเช่นนี้”

“เอเดรียน”

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น

ข้าชักดาบขึ้นทั้งที่ยืนไม่มั่นคง เขาก็ตอบสนองเช่นกัน—เช่นเดียวกับเมื่อหลายปีก่อน และเช่นเดียวกับในอนาคตที่เรายังไม่เข้าใจ

แปดปีของชีวิตแต่งงานในอีกชาติหนึ่ง

แปดปีของการชักดาบเพราะเอลาร่า

ไม่เคยฟัน ไม่เคยยอม

เรี่ยวแรงของข้าหมดลง

ขาของข้าอ่อนแรง—และร่างก็ล้มไปข้างหน้า

แขนที่แข็งแกร่งรับร่างข้าไว้

ชั่วขณะหนึ่ง ความตื่นตระหนกวาบผ่านใบหน้าของเขา

“…เอลิส?”

ข้ากำคอเสื้อเขาแน่นด้วยแรงที่เหลืออยู่

“เจ้าไม่มีสิทธิ์” ข้ากระซิบอย่างดุดัน “ที่จะเอ่ยถึงมารดาของข้า”

โลกหมุนเอียง

ข้ารู้สึกว่าถูกอุ้มขึ้น ถูกพาไป

ด้านหลัง เสียงของเอลาร่าสั่นไหว

“ท่านแม่ทัพ… ข้า—”

เขาไม่หยุด

ไม่หันกลับไป

เขาอุ้มข้าออกจากท้องพระโรง ทิ้งนางไว้ตรงนั้น ท่ามกลางความสงสารที่ยืมมา—และความจริงที่ยังตามเขาไม่ทัน