ตอนที่5 หัวเราะ

ดุลยาคิดพลางน้ำตาเอ่อล้น  ความหวาดกลัวแล่นขึ้นจับขั้วหัวใจ  แล้วชีวิตเธอต่อจากนี้ไปจะเป็นอย่างไรเล่า?

ไม่ได้นะ ไม่ใช่เวลาที่จะมาร้องไห้  คนๆ นั้น ถึงจะดูน่ากลัวไปนิด แต่...เขาไม่ได้ฉวยโอกาสตอนที่เธอไม่ได้สติ แต่เขาอาจแค่หลอกให้เธอตายใจก็ได้  อย่างไรก็อย่าเพิ่งไว้ใจเขานักเลยนะ

หญิงสาวสวมเสื้อผ้าชุดใหม่  มันเป็นเสื้อยืดกับกางเกงผ้าฝ้ายแบบมีเชือกผูก คนซื้อคงกะขนาดเอวไม่ถูกถึงได้เลือกแบบนี้มา แต่มันก็ใส่สบายดี เสียตรงที่... เธอไม่มีชุดชั้นในตัวใหม่เปลี่ยนนั้นแหละ  จำใจต้องซักของเก่าแอบหาที่ตากไว้ในห้องน้ำนั้นแหละ  จัดการตัวเองเสร็จแล้วจึงออกมาพบผู้ชายคนนั้นแล้ว

อลันเดินเข้าครัว  เขาไม่ใช่ผู้ชายแบบที่ชอบบริการใคร ที่ทำให้เพราะสงสาร  หากสายตาเขาไม่ย่ำแย่จนเกินไป ก็มีบ้างอย่างไม่ชอบมาพากลในการปรากฏตัวของหญิงสาวคนนั้นนัก 

แต่เพราะเคยเชื่อใจ-ไว้ใจไม่ใช่รึ เขาจึงเกือบตายมาแล้ว 

ชายหนุ่มกดน้ำร้อนใส่แก้วกาแฟของตัวเอง  ตู้เย็นไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าเบียร์ขวดเล็กครึ่งโหล  ถ้าเธอหิวค่อยว่ากัน ไม่ซิ ยังไงก็คงต้องหิวอยู่แล้วล่ะ   โอ๊ย! แย่ล่ะ!  ไหนบอกตัวเองว่าเป็นคนไม่สนใจคนอื่น ทำไมถึงเป็นห่วงว่าผู้หญิงคนนั้นจะหิวไปได้นะ

ไม่หรอก เขาไม่ได้เป็นห่วงอะไรนักหรอก  แค่...แค่... แค่อะไรดีล่ะ

ยังไม่ทันคิดหาคำตอบของความรู้สึกที่เกิดขึ้น ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางกางขายาวเดินเข้ามา ท่าทางเสื้อผ้าที่เขาเลือกให้จะตัวใหญ่ไปนิด  ดูท่าทางขัดเขินของเธอแล้วก็กดหัวคิ้วลง  เธอดูตัวเล็กกว่าที่คิดไว้มาก หรือเพราะเสื้อผ้าตัวใหญ่เกินไปก็ไม่รู้

“เอ่อ...”  ดุลยาไม่รู้ว่าควรพูดขอบคุณเขาไหม เพราะไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของเขา

“หิวไหม?”  อลันเพียงพยักหน้าให้  แล้วก็เห็นเธอพยักหน้าน้อยๆ เขาชี้นิ้วไปที่กระติกน้ำร้อน “ดูแลตัวเองไปก่อนแล้วกัน ผมโทรสั่งอาหารให้”

“ขอบคุณค่ะ”   เธอเดินไปหยิบแก้วสำหรับใส่น้ำร้อนชงกาแฟ  เหลือบมองเห็นเขาถือแก้วกาแฟของตัวเองเดินออกมา ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงเขาโทรศัพท์สั่งอาหารให้เข้ามาส่งที่พัก

ดุลยาประคองแก้วกาแฟเดินกลับมาหาที่นั่ง  เห็นเขานั่งที่เก้าอี้ยาวริมระเบียงที่มองเห็นวิวทะเล เธอถือวิสาสะเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ว่างอีกตัว

“อีกครึ่งชั่วโมงอาหารจะมาส่ง”  อลันพูดง่ายๆ เหมือนไม่มีอะไรสลักสำคัญ

“เอ่อ... ฉันคิดว่าต้องคุยกับคุณเรื่องนั้น”

“ก็เอาซิ”  เขาไม่ได้หันหน้ามามองเธอ แต่ยังมองวิวทะเลเบื้องหน้า

“คือ...เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันเป็นนางรำมาทำงานพิเศษที่โรงแรม...เสร็จแล้วกำลังจะกลับแต่มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอให้ไปถ่ายรูปกับลูกของเธอเป็นที่ระลึก  ฉันออกไปแล้วก็เหมือนถูกยาสลบทำให้หมดสติ  รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ที่เวทีประมูลบ้าๆนั้นแล้ว”

เธอเล่าไปตามความจริง หวังให้เขาเข้าใจ  แต่ก็เห็นเพียงเขาจิบกาแฟด้วยท่าทีเฉยชา

“ฉันไม่ได้เต็มใจ แล้ว...ก็อาจจะจับตัวผิดคนก็ได้”

“จะอะไรก็ช่างเถอะ แต่ยังไงผมก็เสียเงินไปแล้วสองแสน”

“ฉัน...ฉันจะพยายามหาเงินมาคืนคุณ”

“ด้วยวิธีไหน? โทรไปขอเงินพ่อแม่หรือไง”  เขายกกาแฟขึ้นดื่ม

ดุลยาไม่กล้าหวังว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจ แต่เธอก็อยากลองดู   “ฉันขอใช้โทรศัพท์นะคะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เขาล้วงโทรศัพท์มือถือของตนออกมา ปลดระบบล็อกแล้วยื่นให้เธอ

“ตามสบาย” 

ดุลยากลืนกาแฟไม่ลง เธอรับโทรศัพท์จากเขาแล้วลุกขึ้นเดินไปที่อื่น กดหมายเลขบ้านที่กรุงเทพฯ  รออยู่นานจนได้ยินคนรับสายโทรศัพท์

“แม่วาณีหรือคะ”   ดุลยากำโทรศัพท์แน่น ไม่อยากเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่เลยสักนิด แต่เพราะพ่อบังคับทำให้เธอต้องเรียกแม่

“อ้าว ยัยดาว ทำไมถึงโทรมาได้ล่ะ”    ปลายเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงตกใจ

“ดาวอยากคุยกับพ่อค่ะ”  เธอมั่นใจว่าแม่เลี้ยงไม่ช่วยเธอแน่ๆ

“พ่อไม่อยู่หรอกจ๊ะ ไปคุมงานหมู่บ้านจัดสรรที่สระบุรีอีกสี่ห้าวันถึงจะกลับ”

“พ่อไปต่างจังหวัดเหรอคะ”   เธออึกอัก “เดี๋ยวดาวโทรหาพ่อเองค่ะ”

“คุณพ่อเค้ายุ่งอยู่นะ ไม่รู้จะสะดวกรับสายหรือเปล่า”

 “แม่วาณีคะ คือดาวกำลังเดือดร้อนค่ะ”   เธอลองเสี่ยงดู

“เดือดร้อนอะไร แกไปเที่ยวอยู่ไม่ใช่เหรอ”

“ดาวไม่ได้มาเที่ยวนะคะ ดาวมาทำงานแล้วดาวก็ถูกจับตัว”