ตอนที่ 10

ยิ้มหวาน

ผมมาทานอาหารคนเดียวตามปกติของผมแต่ครั้งนี้ท่านมาทานอาหารของผมหลังจากที่ไปลงชื่อลงทะเบียนเข้ามหาลัยแล้วก็ได้เจอกับคนที่เคยรู้จักอย่างพี่เนตร ที่มากับพี่ธัญที่ไม่ได้เจอกันตั้ง 3 ปี

"น้องยิ้มใช่หรือเปล่า"

"สวัสดีครับพี่เนตร พี่ธัญ"

"สวัสดีครับไม่เจอกันตั้ง 3 ปีเป็นยังไงบ้าง"

"ก็ดีนะครับ"

"พี่ขอโทษนะที่ตอนนั้นช่วยอะไรยิ้มไม่ได้เลย"

"พี่ธัญ ไม่ต้องคิดมากอะไรหรอกครับขนาดคนที่ทำให้ผมเจ็บเขายังกล้าที่จะทำเลย"

"พี่รู้นะว่าการที่พี่พูดถึงเรื่องในอดีตมันทำให้น้องยิ้มต้องเจ็บแต่ตอนนี้เพื่อนพี่มันเป็นไปเยอะมากเลยนะ"

"ตอนที่มันเลิกกับน้องยิ้มแล้วกลับมาคบกับน้ำตาลมันก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเป็นคนเก็บตัวมากกว่าเดิมอีกแล้วก็ชอบไปนั่งดื่มคนเดียวทุกวันจนตอนนี้มันก็ยังไม่เลิกทำแบบนั้น"

"พี่เขาเป็นคนบอกเลิกยิ้มเอง พี่เขาจะเป็นยังไงก็ช่างพี่ก็ไม่ต้องเอาเรื่องของพี่เขามาพูดอีกนะครับผมเลิกกับเขาไปนานแล้ว"

"พี่เองก็ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ช่วยอะไรน้องได้เลย"

"ช่างมันเถอะครับ ผมกลับก่อนนะครับผมทานอาหารเสร็จแล้ว"

"ถ้ารักกัน ทำไมไม่อยู่ด้วยกันจะเลิกกันทำไม"

"ผมก็คิดว่าอย่างนั้น..."

ใช่นี่คือความคิดของผม ถ้าเรารักกันทำไมต้องเลิกกันเพราะเราเลิกกันเขาเป็นฝ่ายที่เป็นคนไปเริ่มต้นกับแฟนเก่าของเขาเองไม่สิคำว่าแฟนเก่ามันเป็นคำพูดของผมต่างหากผมไม่ได้เป็นเหมือนผู้หญิงผมเป็นผู้ชายนะ เจ็บคงน้อยกว่าผู้หญิงมากผู้หญิงเขาทำอ่อนแอและเขาดูน่ารักแต่ผมมันไม่ใช่ต่อให้ผมอ่อนแอมากขนาดไหนเขาก็คิดว่าผมอยู่ได้แต่รู้หรือเปล่าว่าผมอยู่ไม่ได้ แต่จำเป็นต้องทำตัวเข้มแข็งเธอต้องการให้อยู่ในสังคมนี้ให้ได้

"ยิ้ม..."

สิ่งที่ผมไม่ได้ยินมานานเลยออกมาแต่ละคำพูดที่พูดออกมาผมยังจำเสียงของเขาได้ดี

พี่พยัคฆ์

คนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด

"รอพี่ก่อนสิน้องยิ้ม"

"สวัสดีครับคุณคงจำคนผิด ผมไปก่อนนะครับ"

"น้องยิ้ม..."

"ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ขอโทษนะแล้วก็ขอบคุณนะที่ยอมพูดด้วย"

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อก่อนที่จะเดินออกไปผมหันไปมองใบหน้าของพี่พยัคฆ์อีกครั้งเขาดูซูบผอมลงไปแตกต่างจากเมื่อ 3 ปีก่อนที่เรายังอยู่ด้วยกันเขาดูสภาพแย่มากเลยแหละ จนตัวของผมอดที่จะระบายลมหายใจออกมายังเป็นห่วงไม่ได้

แต่ต่อให้ผมห่วงเขาขนาดไหนมันก็ไม่ใช่หน้าที่ของผมอีกแล้วเจ้าหน้าที่ดีเป็นของผู้หญิงที่เขารักไม่ใช่ผม

วันนี้ผมโคตรซวยเลยว่ะ

เขี้ยวพยัคฆ์

วันนั้นเมื่อ 3 ปีก่อนการตัดสินใจครั้งใหญ่ระหว่างที่ผมกำลังใช้เวลาพิสูจน์ใจตนเองแต่ของผมก็เลือกที่จะทิ้งยิ้มหวานแล้วกลับไปหาน้ำตาลอีกครั้งดูเหมือนว่าการตัดสินใจครั้งนี้ผมทำร้ายชีวิตของใครคนหนึ่งมากเหลือเกิน

น้องยิ้มย้ายโรงเรียน ย้ายบ้าน โดยที่ผมตามหาน้องไม่ได้อีกเลยเพื่อนของผมตัดขาดคำว่าเพื่อน จากผมไปแล้วหลังจากที่รู้ว่าผมกับน้องยิ้มเลิกกัน ผมเป็นผู้ชายโลเลคนนึงที่ไม่อาจลืมคนรักเก่าได้ผลจริงผมกับน้ำตาลเราไม่ได้เลิกกันอย่างที่น้ำตาลพูดเราต่างแยกย้ายกันไปตามหาความฝันของตัวเองและในระหว่างนั้นที่ผมรอเขาผมก็เลิกน้อยใจและท้อใจและในคืนนั้นผมก็ได้เจอกับน้องยิ้มมันก็เป็นแสงสว่างที่ชุดรักผมที่กำลังรอคอยจนกลายเป็นเงามืดอยู่เบื้องหลังของคนอื่นน้องยิ้มเป็นแสงสว่างที่ดึง ออกมาจากมุมมืดและก็มีความรู้สึกมีความสุขมากขึ้นแต่ดูเหมือนว่าเวลาเกือบปีของเราจะสิ้นสุดลงเร็วเกินไปเมื่อผมได้เจอกับความรักที่ผมเฝ้ารอมานานกลับคืนมาแม้ว่าในใจของผมจะบอกว่ารู้สึกว่ารักน้องยิ้มแต่ว่าแต่ของผมก็เปลี่ยนไปเมื่อได้กลับมาเจอน้ำตาลอีกครั้ง

"พยัคฆ์ รอน้ำตาลนานไหม"

"ไม่นานหรอกเราก็เพิ่งมา"

ผมคงจะเคยชินกับการอยู่กับน้องยิ้มมากกว่าการที่ผมได้อยู่กับน้ำตาลมีหลายอย่างที่ผมมีความคิดไม่ตรงกันกับน้ำตาลอยู่หลายเรื่องทั้งเรื่องการมาสายของเธอทั้งเรื่องการกินการเลือกของการไปเที่ยวเราคนละสไตล์กันเลยก็ว่าได้แต่พบกับยิ้ม เวลาเลือกอะไรน้องจะเป็นคนตามใจผมอยู่เสมอจะมีเอาแต่ใจบ้างแต่ก็ยังดีกว่าที่จะเอาแต่ใจทุกวันแบบนี้ น้องไม่เคยมาสาย ไม่ว่าน้องจะทำอะไรน้องจะมาก่อนครึ่งชั่วโมงอยู่เสมอจนบางทีผมก็รู้สึกละอายใจที่ต้องให้น้องมารอแต่นั่นก็เป็นความสมัครใจของน้อง แต่นี่น้ำตาลให้ผมมารอ เกือบ 1 ชั่วโมงค่อยมาถึงผมเลยคิดถึงน้องมากขึ้นไปอีก

ผมจึงทำได้เพียงไปดื่มเหล้าให้ลืมความรักทำตัวเหมือนคนอกหักทั้งที่ตัวเองเป็นคนบอกเลิกน้องเลือกผู้หญิงคนนี้แทนผู้หญิงที่ผมคิดว่ารักหากผมย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่เลือกน้ำตาล แต่ว่าในโลกของความเป็นจริงผมย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว

"น้องยิ้ม..."

"ขอโทษนะครับคุณคงจำคนผิดแล้ว"

"ขอโทษนะแล้วก็ขอบคุณ"

ขอโทษที่ทำให้น้องเจ็บขอโทษที่ไม่ได้เลือกน้องขอโทษที่พี่เห็นแก่ตัวและโลเลขอบคุณที่น้องยอมพูดด้วยขอบคุณที่เราได้มาเจอกันด้วยความบังเอิญแบบนี้ขอบคุณจริงๆ

"เลิกมองได้แล้ว!"

"น้ำตาล..."

"อาลัยอาวรณ์มันขนาดนั้นเลยหรอตอนนั้นทำไมไม่เลือกมันล่ะ!!"

"หยุดพูดถึงน้องยิ้มไม่ดีนะถ้าเธอยังพูดอีกครั้งนี้จะไม่ให้อภัยแล้ว!"

"ทำไมพูดถึงแฟนเก่าของเธอไม่ได้เลยใช่ไหม!!"

"น้ำตาล!!"

"พยัคฆ์!!!"

"เราเลิกกันเถอะ"

"พยัคฆ์!!!"

"ฉันอดทนเธอมานานพอแล้วฉันควรที่จะได้อยู่กับคนที่ฉันรักมากกว่าที่ต้องทนอยู่กับเธอเพราะความโง่ของฉันและความยึดติดของฉันเองน้ำตาลเราเลิกกันเถอะ"

"ถามจริงเถอะเลิกกับมันมาตั้ง 3 ปีกลับมาอยู่กับแฟนเก่ายังฉันคิดว่าคนอย่างมันจะเอาเธอคืนหรอขนาดเมื่อกี้ยังไม่อยากพูดกับเธอเลยเธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าทำให้มันเกลียดเธอมากขนาดไหน!!"

"ฉันรักน้องยิ้มมากและฉันพรุ่งมารู้ตัวว่าฉันรักเขามากขนาดไหน"

"งั้นหรองั้นก็ได้เชิญกลับไปหามันเลย!!!"

"ได้!!!!"

ผมก็ไม่อยากทนอยู่กับผู้หญิงแบบนี้เหมือนกันแต่ใครจะคิดว่าหลังจากเดินออกมาแค่เพียงไม่กี่ก้าวรถคันใหญ่พบผู้เข้าชนผมทันที

โครมมม!!!

เฮือกกกกกกกกก

เหี้ย!!

กูฝันเฉยเลย