Masukยิ้มหวาน
3 ปีต่อมา
วันเวลาก็ผ่านมารวดเร็วใช้ชีวิตแบบใหม่กับโรงเรียนใหม่ ในตอนนั้นเมื่อ 3 ปีก่อนพี่ทิพย์ตัดสินใจพาผมย้ายไปเรียนอีกโรงเรียนหนึ่งเป็นโรงเรียนชายล้วน และเป็นโรงเรียนที่พี่ทิพย์ได้มีโอกาสมาเป็นครูสอนที่นี่ด้วยผมจึงถือโอกาสนี้ย้ายตามมาแถมยังย้ายบ้านอีกด้วย จะได้ไม่เจอกับความทรงจำเก่าๆที่ผมได้รับ แต่ก็ช่างเถอะมันผ่านมาเกือบ 3 ปีแล้ว ถามว่ายังเจ็บไหมก็เหมือนกับว่ามันเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้เองใครจะไปลืมความเจ็บนี้ได้ง่ายๆล่ะ
"ยิ้มวันนี้เข้าเรียนมหาลัยปีแรกต้องรีบไปหน่อยนะ"
"ครับผมยิ้มแต่งตัวเสร็จแล้ว"
"แหมพ่อ Bad Boy ของพี่แต่งตัวซะกระชากใจเลยนะ"
"พี่ก็พูดเกินไปงั้นผมไปก่อนนะครับว่าที่เจ้าสาว"
"ย่ะ ถ้าพี่แต่งงานไปแล้วอ่ะคิดถึงพี่เขาแล้วกัน"
"ผมเองต่างหากที่ต้องดีใจที่พี่ได้ลงจากคานสักที"
"เจอเด็กคนนี้น่าตีจริงๆพี่ต้องไปทำงานแล้วส่วนยิ้มก็เดินทางดีๆนะได้รถใหม่ซะด้วย"
"คุณปู่ส่งรถมาให้ผมไม่อยากขับเลยครับ"
"ก็ดีแล้วที่เขายังคิดว่าน้องยิ้มเป็นหลานของเขาเขาถึงส่งมาให้ไงกับเขาไปเถอะได้ทั้ง BMW ได้ทั้งบิ๊กไบค์รวยจะตายเท่ห์ด้วยใช้ไปเถอะ"
เมื่อ 2 ปีก่อนผมพึ่งรับรู้ว่าตัวเองมีพ่อมีคุณปู่กับเขาด้วยในตอนนั้น ตั้งแต่ผมเกิดมาผมรับรู้เพียงแค่ว่าผมมีพี่สาว แล้วก็แม่ของผมเท่านั้น แต่ว่าพี่สาวกับแม่ของผมเกิดอุบัติเหตุทำให้ตัวของผมเหลืออยู่คนเดียวในตอนนั้นพี่ทิพย์จึงเข้ามาดูแลผมนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาและผมพึ่งมารู้ว่าผมเองก็มีคุณพ่อและคุณปู่เมื่อ 2 ปีที่แล้วเอง
เขาอยากทดแทนความรักของผมโดยการซื้อของนู่นนี่นั่นให้ฝากเงินเข้าบัญชีให้เดือนละเป็นแสนแต่ผมก็ไม่ได้มีความรู้สึกที่อยากจะได้เงินพวกนั้นเลยแม้แต่น้อยแม้กระทั่งรถพวกเขาก็สรรหาซื้อมาให้ผมผมขอส่งคืน เขาก็ไม่ยอมเพราะนี่คือการแสดงความรักของพวกเขา
"เดินทางดีๆนะขับรถระวังด้วย"
"ครับผมจะพยายาม"
"ห้ามพยายามแต่ต้องทำให้ได้ด้วยอันตรายนะรู้ไหม"
"ครับผมเข้าใจไปก่อนนะคนสวย"
"จ้า ดูแลตัวเองด้วย"
"ครับผม"
"อ๋อ แล้วคอนโดที่คุณปู่ซื้อให้เป็นชื่อของยิ้มน่ะจะไปดูวันไหน"
"ไว้อีก 2-3 วันนะครับเพราะว่ายังไม่อยากไปตอนนี้"
"พี่เข้าใจงั้นพี่ไปทำงานก่อนนะแล้วยิ้มก็เดินทางดีๆด้วย"
"ครับผม ไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ"
"จ้า ไว้เจอกันตอนเย็น"
มหาวิทยาลัยXQA
มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่ขึ้นชื่อเรื่อง ที่มีเด็กหน้าตาดีมากมายมาเรียนที่นี่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าที่นี่จะไม่มีคนหน้าตาธรรมดามาเรียนนะครับผมเองก็น่าจะธรรมดา อันนี้คือความคิดของผมนะครับแต่คนอื่นไม่รู้ว่าจะคิดเหมือนผมหรือเปล่า
"น้องเข้าเรียนคณะอะไรครับ"
ผมหันไปมองตามเสียงของรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาถามเป็นรุ่นพี่ที่ได้รับมอบหมายให้มาพาน้องไปยังคณะแต่ละคณะ
"ผมเรียนวิศวะคอมนะครับ"
"งั้นตามพี่มานะครับ หยกพาน้องไปวิศวะคอมหน่อยเร็ว"
"ได้ตามพี่มานะคะ"
"ครับผม"
ระหว่างทางก็มีบทสนทนาต่างๆที่พี่หยกเป็นรุ่นพี่วิศวะคอมเหมือนกันแต่ตอนนี้พี่เขาอยู่ปี 3 แล้ว ก็ทักทายตามประสาแล้วก็ถามไถ่ผมอยู่เรื่อยๆ
"น้องชื่ออะไรอ่ะคะพี่จะได้เขียนชื่อให้น้องถูก"
"ชื่อยิ้มครับ"
"น้องยิ้มนะคะพี่เขียนรหัสลงไปในชื่อให้ด้วยนะแล้วก็นี่ค่ะยินดีต้อนรับเข้าสู่วิศวะคอมนะค่ะ"
"ขอบคุณมากครับ"
"น้องยิ้มนี่ยิ้มหวานมากเลยน่ารักจังเลยนะคะที่นี่มีแต่คนหล่อหาคนน่ารักน้อยมากถ้าร้อยเปอร์เซ็นต์ก็มีแค่ 20% เท่านั้นนะคะ"
ขอบคุณครับ
"เรายังไม่รู้จักชื่อพี่ใช่ไหมน้องยิ้มพี่ชื่อพี่ส้มโอนะคะเป็นรองประธานคณะคณะของเรานะคะมีทั้งหมด 4 สาขาก็คือวิศวะคอม โยธา เครื่องกลและไฟฟ้า งั้นพี่จะให้รุ่นพี่พาน้องยิ้มไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆจะได้ไปเดินดูคณะของเราแต่ละสาขานะคะ"
"ขอบคุณครับพี่ส้มโอ"
"ไม่เป็นไรจ้ะยินดีต้อนรับน้องยิ้มคะ"
"ขอบคุณครับ"
"สกายพาน้องไปรวมกลุ่มกับเพื่อนนะแล้วพาน้องๆไปดูแต่ละสาขาหน่อย"
"ได้ค่ะ พี่ส้มโอ"
ผมมาเดินชม สาขาของคณะผมจนครบทั้ง 4 สาขาก่อนที่ผมจะโดนรุ่นพี่ปล่อยให้กลับบ้าน ผมก็กลับบ้านแต่ว่าวันพรุ่งนี้ผมต้องมา เข้ากิจกรรมรับน้องของวิศวกรรมศาสตร์ที่มีขึ้นทุกปี
ผมจะได้มีประสบการณ์รับน้องแบบโซตัสเหมือนคนอื่นๆด้วยนะรู้สึกตื่นเต้นและยินดีมากเลยที่ผมจะมีโอกาสได้เข้ามาทำอะไรแบบนี้ในช่วง ของปีหนึ่งที่มีได้แค่ครั้งเดียวนอกจากคุณจะย้ายหรือลาออกจากมหาลัยไปเข้ามหาลัยอื่นถึงจะได้เป็นเด็กปี 1 ใหม่อีกครั้ง
พลั่ก!!
"โอ๊ยยยยยย"
"น้องเป็นอะไรหรือเปล่าครับพี่ขอโทษนะ"
"ผมไม่เป็นไรครับ"
"น้ำตกมึงชนน้องน่ารักจนล้มแบบนี้ได้ไงวะ"
"กูไม่ได้ตั้งใจสักหน่อยให้พี่ไปส่งไหมครับพี่ชลเรากำลังจะล้มขนาดนี้"
"ไม่เป็นไรครับผมไม่ได้เจ็บอะไรมากขนาดนั้น"
"พี่ขอโทษจริงๆนะถ้าเป็นอะไรก็ติดต่อพี่มา..."
พี่เขาส่งกระดาษที่มีเบอร์โทรของพี่เขาให้กับผมผมรับมาแต่ก็ไม่คิดที่จะโทรไปหาเขาจริงๆหรอกครับใครจะโทรไปหาคนแปลกหน้ากันล่ะ
................
....................
...............
....................
"ไอ้น้ำตกกูเห็นนะว่ามึงมองน้องเขาด้วยสายตาแบบไหน"
"ก็น้องเขาน่ารักนี่หว่า"
"ก็จริงของมึงน้องเขาโคตรน่ารักเลยว่ะยิ้มแต่ละทีหัวใจกูเต้นไม่เป็นจังหวะเลยแหละ"
"เพ้อเจ้อมึงอ่ะไอ้ชิบหายไป เข้าคณะไปดูแลน้องได้แล้ว"
"แหมกันซีนกูอย่าบอกนะว่าชอบน้องเขามากขนาดนั้นน่ะ"
"อยากได้น้องเป็นแฟน"
"ก่อนที่มึงอยากได้น้องเขาเป็นแฟนมึงถามความสมัครใจว่าน้องอยากได้มึงเป็นแฟนหรือเปล่าดูท่าทางจะเอาเบอร์ของมึงไปทิ้งขยะก็ไม่ก็ให้คนอื่นละมั้ง"
"กูเป็นถึงรองเดือนมหาลัยนะเว้ยกูหล่อขนาดนี้น้องเขาจะไม่ชอบกูได้ยังไง"
"มึงนี่โกหกแม้กระทั่งตัวเองก็จริงของมึงมึงเป็นถึงรองเดือนมหาลัยหล่อขนาดนี้จะไม่เอาได้ยังไงแต่น้องก็อาจจะมีแฟนแล้วก็ได้นะเว้ยทำใจซะเพื่อน"
"มึงคอยดูว่ากูจะจีบน้องเขาติดหรือเปล่า"
"เออๆกูจะคอยดู"
...............
.............
บังเอิญหลังจากคลอดลูก ก็มีเวลาพัก ถึง 2 เดือนกว่า และในช่วงเปิดเทอมที่ 2 ผมก็แข็งแรงพอที่จะไป มหาลัยเพื่อที่จะเรียนตามปกติ โดยการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ ผมได้พบกับรุ่นน้องที่ชื่อจอมทัพที่มาตามวนเวียน อยู่กับปิ๊งเพื่อนสนิทของผมอยู่ตลอดเวลาอย่างกับเงาตามตัว"ปิ๊งสรุปปิ๊งจะเอายังไงกับน้องเขา""ฉันไม่เอาไงอ่ะ""อ้าวทำไมพูดงั้นอ่ะ""บังเอิญ แกยังดีนะที่มีสามีสุดที่รักคอยดูแล คอยรักคอยเอาใจใส่แก้กับแฟนของแกยังรักกันแต่ฉันก็ติดคนนั้นไม่ได้รักกันเลยนะ อยู่ด้วยกันไปมันก็ไม่มีประโยชน์หรอกอีกอย่างนะพ่อแม่ของเด็กคนนี้แอนตี้เพศที่สามด้วย""เราไม่ใช่เพศที่ 3 สักหน่อยจะเป็นผู้ชายนะอยากดูป่ะล่ะทำไมไม่ให้เปิดให้พ่อกับแม่ของน้องจอมทัพดูแล้วว่าก็มีเหมือนกันไม่ได้เป็นเพศที่สาม""ตลกแล้วคลอดลูกแล้วตลกแหละ""ไม่อยากให้เครียดแต่ก็เสียตัวให้เขาแล้วนี่อย่าคิดมากอย่างนั้นดิ""ก็พอเสียตัวให้มันแล้วนั่นแหละจึงต้องคิดแบบนี้พ่อแม่เขาไม่ใช่พ่อแม่ของพี่สิงห์หรือพ่อแม่เขาบังเอิญนะที่ต้องยอมรับเรื่องเพศที่สามแบบนี้""ความรักไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับเพศสักหน่อยไม่เกี่ยวกับสถานะทางสังคมด้วยมันเกี่ยวแค่ว่าคนสองคนรักกันเท่านั้
สิงห์เหนือผมเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ เคลียร์งานทุกอย่างเพื่อที่จะได้มีช่วงเวลาก่อนคลอดอยู่กับบังเอิญแต่ผมได้มาทำงานเพียงไม่ถึง 1 อาทิตย์ด้วยซ้ำ คุณแม่ก็บอกมาว่า น้องบังโอ่งคลอดลูกแล้วทำให้ผมตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่จะได้เจอกับลูกจึงเคลียร์งานให้เสร็จแล้วจองตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับ"ไอ้เพลิงมึงขับรถเร็วๆหน่อยได้ไหมกูร้อนใจจะตายห่าอยู่แล้ว""มึงตั้งสตินี่มันกรุงเทพฯนะเว้ยรถติดแม่งตั้งแต่ 6:00 น ถึง 5:00 น วันพรุ่งนี้ รถติดมึงต้องเข้าใจไฟแดงแม่งอยู่ทุกที่""มึงก็เร็วๆหน่อยได้ไหมเมียกูคลอดลูกนะเว้ย""กูเข้าใจแต่มึงต้องเข้าใจด้วยว่าที่นี่มันรถติด อีกอย่างเมียมึงก็คลอดแล้วด้วยมึงไปมึงก็จะเห็นหน้าลูกเลยแหละไม่ต้องไปรอคลอดเป็นเพื่อนเมียมึง""มึงแม่ง!""อย่าด่ากูนะกูพามึงวนรอบกรุงเทพอีก 5 รอบนะมึง""เออๆ มึงรีบไปเร็วๆเหอะ กูอยากเห็นหน้าลูกจะแย่อยู่แล้ว""เออรู้แล้ว""บ่นมากมึงเร็วทำตัวเหมือนคนแก่ไปได้""มึงนี่มันชอบใช้แรงงาน กูจริงๆว่ะ"ไอ้เพลิงพาผมมาส่งที่โรงพยาบาลเมื่อผมมาถึงก็บ่ายกว่าแล้วท่าทางที่ว่าผมนั่งเครื่องบินมาตั้งแต่เมื่อคืนเหนื่อยจริงๆแต่ถึงยังไงกันหน่อยคันนี้ก็คุ้มทุนของผม
บังเอิญ"บังเอิญทำไมวันนี้ดูเศร้าจังเป็นอะไรหรือเปล่าแล้วนี่ก็ไม่เห็นพี่สิงห์มาหาบังเอิญเลย""เรากับพี่สิงห์เลิกกันแล้ว""ห๊ะ!! อะไรนะเลิกกันแล้วหรอทำไมอ่ะยังรักกันอยู่เลยไม่ใช่หรอ""มันก็มีเหตุผลส่วนตัว""บางที พี่เขาอาจจะมีเหตุผล บังเอิญอย่าเอาความคิดของตัวเองมาตีกลองให้กับคนอื่นนะพี่เขาอาจจะมีเหตุผลของตัวเองจริงๆก็ได้""นั่นแหละเขาก็คงมีเหตุผลของเขา เราเลยเป็นคนบอกเลิกเขาเอง""น้องน้องชื่อบังเอิญใช่ป่ะมีผู้ชายมาหาอ่ะ อยู่กลางลานเกียร์ของเราน่ะรีบไปสิ""ใครมาหาอ่ะ ไปกันเถอะบังเอิญไปดูกัน"ขออย่าให้เป็นพี่สิงห์เลย เพราะถ้าพี่เขามาขอร้องอ้อนวอนผมอีกครั้งผมอาจจะใจอ่อนก็ได้ สวรรค์ก็คงไม่เห็นค่าของผมไม่ยุติธรรมเลยสักนิด เพราะสิ่งที่ผมเห็นก็คือพี่สิงห์ กับลานเกียร์ที่มีดอกไม้มากมายกองอยู่ตรงนั้น"พี่สิงห์มาทำไมอ่ะ""บังเอิญ ที่ทำให้เธอเสียใจ แต่พี่อย่าคิดจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไปเราแต่งงานกันนะ""ถ้าการแต่งงานก็คือการรับผิดชอบของพี่ผมไม่ต้องการหรอกนะ""ไม่ใช่การรับผิดชอบ ที่พี่บอกว่าไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับคนอื่นเพราะพี่คิดว่าพี่ยังไม่ดีพอสำหรับบังเอิญ พี่กลัวว่าจะไม่ดีพอสำหรับการมีครอบครัว
สิงห์เหนือ"ตาสิงห์ ลูกทำแบบนี้กับน้องจริงๆหรอ""ครับคุณแม่ผมกับน้องเราคบกันและผมทำน้องท้องผมก็เพิ่งรู้ครับ""แล้วแกจะเอายังไงกับน้อง""ผมยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานในช่วงนี้ครับ""พี่สิงห์...""พี่ต้องบอกบังเอิญจริงๆและตรงๆ ในช่วงนี้พี่ไม่พร้อมที่จะแต่งงานจริงๆ พี่ไม่พร้อม เหนื่อยหลายด้าน พี่ต้องขอโทษด้วย""แต่ว่าบังเอิญท้องลูกของพี่นะ ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นกับบังเอิญได้ขนาดนี้""พี่แค่บอกว่าช่วงนี้พี่แต่งงานไม่ได้จริงๆในอนาคตเราค่อยแต่งงานกันก็ได้""ทำไมถึงแต่งงานตอนนี้ไม่ได้แค่แต่งงานกันเฉยอ่ะยังไงเราก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้วอ่ะไม่ได้แต่งงานไม่ได้""พี่ขอโทษนะบังเอิญที่ต้องพูดตรงกับบังเอิญพี่ยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับใครทั้งสิ้นพี่ไม่ได้มีคนอื่นแต่พี่แค่คิดว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่จะจบปัญหาเรื่องนี้อีกอย่างบังเอิญ ก็เรียนอยู่อ่ะ จะหยุดเรียนเพราะต้องท้องงั้นหรอ มื้ออื่นก็มีชีวิตของคนอื่นพี่ก็จะมีชีวิตของพี่แต่พี่ไม่ใช่ว่าพี่จะไม่รับผิดชอบเมินแต่พี่แค่ยังไม่แต่งงานกับคนอื่นในช่วงนี้เท่านั้นเอง""งั้นพี่ก็ไปเถอะเราเลิกกัน ไปตามทางของพี่ซะ ผมก็จะไปตามทางของผม เราก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก""
บังเอิญผมตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าอาการวินเวียนศีรษะทำให้ผมรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาอาการแปลกประหลาดแบบนี้ ทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลยมันเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ทำให้ผมต้องเดินเข้าไปหาคุณแม่ที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง"มีอะไรบังเอิญหน้าซีดขนาดนั้นเป็นอะไรหรือเปล่ามาให้มาม๊าดูหน่อยซิ""มาม๊าบังเอิญเวียนหัวเหมือนจะอ้วกตัวร้อนในหน่อยๆด้วย""เดี๋ยวมาม๊าจะพาไปหาหมอนะเดี๋ยวไปบอกปาป๊าก่อนนะ พี่พยัคฆ์ออกมานี่เร็ว""มีอะไรเกิดอะไรขึ้นพี่กำลังทำอาหารอยู่มีอะไรครับ""น้องบังเอิญสิบอกว่ารู้สึกเวียนหัวมีไข้ขึ้นมานิดๆแล้วรู้สึกอยากอาเจียนด้วยจะพาลูกไปหาหมอพี่ไปเตรียมรถเร็ว""ได้เดี๋ยวพี่ไปเตรียมรถก่อนเดี๋ยวพี่ไปเดี๋ยวนี้แหละ"คุณพ่อตื่นเต้นจนผมรู้สึกกังวลมากกว่าเดิมเมื่อคุณพ่อพาผมมาถึงโรงพยาบาลก็ติดต่อกับทางโรงพยาบาลในการตรวจผมอย่างเร่งด่วนและนั่นทำให้ผมรู้ว่าผมนั้น"ท้องงั้นหรอ!!""ท้อง....""ผมท้อง..."เราสามคนพูดเรื่องนี้ขึ้นมาพร้อมกันทำให้ผมรู้สึกแย่ไปกว่าเดิมนี่ผมกำลังตั้งท้องในขณะที่ชีวิตตัวเองกำลังไปได้สวยแบบนี้เนี่ยนะมันไม่จริงใช่ไหมเนี่ยครับท้องได้ 5 เดือนแล้วครับ ตอนนี้แม้ว่าในท้องของคนไข้จะเล็กมากแต่
(ปิ๊ง)บังเอิญ"ปิ๊งพอแล้วเดี๋ยวน้องจะตาย!""เกิดอะไรขึ้นทำไมมีนักเรียนล้มอยู่ที่พื้น นายบัวบูรพา ทำอะไรน่ะ!""ถีบรุ่นน้องล้มครับ""บัวบูรพา นายก่อเรื่องอีกแล้วนะตัวเล็กแค่นี้ทำไมถึงเกาะเรื่องทำร้ายร่างกายคนบ่อยขนาดนี้นะปีที่แล้วก็ทำปีนี้ยังจะทำอีกหรอ""อาจารย์ผมไม่ได้ผิดนะ จะผิดก็ผิดที่ผมจีบน้องเขา แต่น้องเขามาด่าผมก่อนนะครับไม่ซี น้องเขาแต่งตัวโป๊แล้วน้องเขาก็เดินมาอ่อยแฟนเพื่อนผมพูดจาไม่น่ารักเลยอ่ะ แถมยังด่าผมว่าเป็นอีตุ๊ด ถ้าอาจารย์โดนด่าว่าเป็นอีตุ๊ดเนี่ยอาจารย์จะยืนปรบมือให้หรอครับ""บัวบูรพา! อาจารย์ปวดหัวกับเธอจริงๆ!""ถ้าอาจารย์ไม่พอใจก็โทรบอก คุณพ่อก็ได้นะครับ""อาจารย์ปวดหัวกับเธอจริงๆ ขอโทษน้องเขาซะเรื่องจะได้จบๆไป""อาจารย์คะหนูเจ็บขนาดนี้แล้วคำแค่ขอโทษเนี่ยมันไม่หายหรอกนะคะ""หรืออยากโดนต่อยอีก จะได้เพิ่มโทษเข้าไปพร้อมกันเลย!""อาจารย์ดูสิคะถ้าเป็นรุ่นพี่ภาษาอะไรรังแกรุ่นน้องอย่างพวกหนู""นี่ มหาลัยเนี้ยรู้หรือเปล่า ว่าใครเป็นเจ้าของ""พ่อเป็นเจ้าของหรือไงปวดเก่งชะมัด""เออพ่อเป็นเจ้าของที่นี่มีอะไรไหม""น้องปิ๊งพี่ว่า ขอโทษกันจะได้จบๆนะครับพี่เองก็เป็นตัวต้นเหตุถ้าพี่ไ
ยิ้มหวานผมมาทานอาหารคนเดียวตามปกติของผมแต่ครั้งนี้ท่านมาทานอาหารของผมหลังจากที่ไปลงชื่อลงทะเบียนเข้ามหาลัยแล้วก็ได้เจอกับคนที่เคยรู้จักอย่างพี่เนตร ที่มากับพี่ธัญที่ไม่ได้เจอกันตั้ง 3 ปี"น้องยิ้มใช่หรือเปล่า""สวัสดีครับพี่เนตร พี่ธัญ""สวัสดีครับไม่เจอกันตั้ง 3 ปีเป็นยังไงบ้าง""ก็ดีนะครับ""พี่
ยิ้มหวานใครรู้สึกไหมกับบ้านที่ว่าตัวเองต้องมานั่งในห้องห้องหนึ่งของแฟนและก็มีแฟนเก่ามานั่งทานข้าวด้วยภายในห้องทั้งๆที่เราไม่ต้องการเลยซึ่งผมก็เป็นในตอนนี้ที่รู้สึกอึดอัดและไม่ชอบใจกับการกระทำของผู้หญิงคนนี้สักเท่าไหร่ต่อให้ผู้หญิงคนนี้เคยเป็นเพื่อนกับพี่ธัญเคยเป็นรุ่นพี่ของพี่เนตร และเคยเป็นแฟนเก่
ยิ้มหวานผมรอพี่เนตรไปหยิบของอยู่นานก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาผมจึงเดินออกไปข้างนอกและก็พบกับพี่เนตรและผู้หญิงอีกคนนึง ที่ยืนคุยกันเหมือนกับว่าเป็นพนักงานใหม่เพราะผมมาที่นี่ก็ครั้งแรกเหมือนกันเลยไม่รู้ว่าใครเป็นใครบ้าง"ขอโทษนะคะ ที่นี่ถ้าใครไม่ใช่พนักงานก็ไม่ควรที่จะเข้ามานะคะ"เสียงของพี่พนักงานค
ยิ้มหวานหลังจากแข่งกีฬาวันเวลาก็ผ่านไปจนกระทั่งปิดเทอม ผมที่ไม่มีอะไรทำในช่วงปิดเทอมก็เอาแต่นอนเล่นและอ่านหนังสืออยู่ที่ห้อง ส่วนพี่พยัคฆ์ก็ไปทำงานตามปกติผมก็เลยเหงาอยู่บ้านคนเดียววันนี้ก็เป็นอีกวันที่พี่พยัคฆ์จะต้องไปทำงานส่วนผมที่ไม่มีอะไรทำก็อยากที่จะไปที่ทำงานของพี่เขาด้วยผมอยากรู้ว่าที่ทำงาน

![เพียงชั่ววูบเดียว [MPREG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





