บทที่ 10

            ทรรศิกาทั้งโกรธและโมโหที่โดนคุณย่าเล่นงานหนักขนาดนี้

            “ลืมไปได้เลย ให้จนตรอกยังไงเทย่าก็ไม่มีวันมาทำงานต่ำ ๆ ในตำแหน่งกระจอก ๆ แบบนี้หรอกค่ะ เชิญลุงทินเก็บตำแหน่งนี้ไว้ให้คนอื่นเถอะค่ะ เทย่าขอตัวก่อนนะคะ”

            หญิงสาวทำความเคารพผู้สูงวัยที่รั้งตำแหน่งรองประธานบริษัท ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยมิยอมฟังคำทัดทานใด ๆ

            “เป็นอย่างที่คุณหญิงคาดเดาไว้ไม่ผิด คนอย่างคุณหนูเทย่าไม่มีทางลดตัวลงมาทำงานในตำแหน่งนี้อยู่แล้ว” สุทินพูดกับตัวเองพร้อมกับส่ายหัว

            “ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด พากันเพี้ยนไปละ คิดได้ยังไงว่าจะให้คนอย่างทรรศิกามาเป็นพนักงานทำความสะอาดในบริษัท ฝันไปเถอะ”

            เมื่อไม่ได้ความคืบหน้าใด ๆ ทรรศิกาก็ออกอาการเซ็งสุด ๆ จนถึงขั้นบ่นออกมาดัง ๆ

            “น่าเบื่อชะมัด!! ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง”

            จังหวะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หญิงสาวกดรับทันทีที่เห็นว่าใครเป็นผู้โทร.เข้ามา

            “กรโทร.หาเทย่ามีธุระอะไรหรือเปล่า”

            ปกรณ์หัวเราะตามประสาคนอารมณ์ดี “ผมเพิ่งรู้นะว่าต้องมีธุระถึงจะโทร.หาคุณได้”

            “เทย่าไม่ได้หมายความแบบนั้น” น้ำเสียงที่ตอบกลับมาฟังดูแปลกไปจากเดิม

            “ทะเลาะกับคุณย่ามาหรือครับ เสียงของคุณฟังดูไม่ดีเลย” ปกรณ์ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

            “เปล่าค่ะ เทย่าแค่รู้สึกเซ็ง”

            “ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ออกมาทานข้าวกับผมเป็นการแก้เซ็งดีไหม คุณแต่งตัวสวย ๆ รอไว้ได้เลย เดี๋ยวผมขับรถไปรับที่บ้าน”

            “กรมารับเทย่าที่สตาร์ไดมอนด์ละกัน เทย่าจะนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟใต้ตึก มาเร็ว ๆ นะ รู้ใช่ไหมว่าเทย่าไม่ชอบการรอคอย และเบื่อที่จะต้องนั่งรอใครเป็นเวลานาน ๆ”

            “กรจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

            หลังจากวางสายปกรณ์ก็ขับรถตรงไปรับทรรศิกาตามที่ได้นัดหมายกันไว้

            จะว่าไปเขาเพิ่งจะรู้จักเธอได้ไม่นาน ผ่านการแนะนำจากเพื่อนของเธอในงานปาร์ตี้แห่งหนึ่ง แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอถูกตาต้องใจเขาตั้งแต่แรกพบ ทั้งที่ตัวเขาเองพบเจอผู้หญิงมาก็มาก เจอลูกคุณหนูมาก็เยอะ แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาประทับใจได้เลยสักคน ยกเว้นเธอ!  

            ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาได้ยินแต่ข่าวในแง่ลบ รวมถึงนิสัยแย่ ๆ ของทรรศิกาอยู่บ่อยครั้งจากคนรอบข้างตัวเธอ เพื่อนของเธอหลายคนก็เคยเอ่ยเตือนเขา

            “ถ้าคิดจะคบกับทรรศิกาต้องทนนิสัยขี้วีนของหล่อนให้ได้ซะก่อน”

            “ใช่ นอกจากวีนเก่งแล้ว ยังเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองและไม่มีเหตุผล เวลาใครทำอะไรไม่ถูกใจเป็นโดนหล่อนเหวี่ยงใส่ทุกที”

            “นี่ถ้าหล่อนไม่รวยจริงแล้วทำนิสัยแย่ ๆ แบบนี้ก็คงไม่มีใครคบหาด้วย”

            นี่ล่ะนิสัยของผู้หญิงน่าเบื่อ ปากก็บอกว่าเป็นเพื่อนกัน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนินทาว่าร้ายกันลับหลัง

            คำบอกเล่าของพวกเซเลบเหล่านั้น ทำให้ปกรณ์หันมาให้ความสนใจในตัวทรรศิกา เพราะอยากรู้ว่าคำพูดพวกนั้นเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน โดยเฉพาะเรื่องความรวย ที่ผ่านมาเขาไม่เคยตัดสินใครเพียงเพราะคำพูด หรือลมปากของคนรอบข้าง และเลือกที่จะสัมผัสตัวตนที่แท้จริงของบุคคลเหล่านั้นด้วยตัวเอง

            หลังจากรู้จักกันเขาก็เริ่มค้นหาข้อมูลของเธอ และสืบจนรู้ว่าทรรศิกาเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของคุณหญิงทิพย์มณี ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทอัญมณียักษ์ใหญ่ของเมืองไทย ที่สำคัญเธอเป็นหลานสาวที่คุณหญิงรักมาก และเป็นคนที่จะได้รับมรดกของคุณหญิงแต่เพียงผู้เดียว  นี่ต่างหากที่ทำให้ปกรณ์สนใจในตัวเธอจนมองข้ามนิสัยแย่ ๆ เหล่านั้น เขาเริ่มเข้าไปทำความสนิทสนมกับทรรศิกาจนอีกฝ่ายไว้วางใจ และยอมไปไหนมาไหนกับเขาตามลำพังในบางครั้ง แต่กว่าที่จะทำให้เธอไว้วางใจในตัวเขาได้ ก็ใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน

            ปกรณ์เริ่มวางแผนที่จะใช้เวลาในค่ำคืนนี้รวบหัวรวบหางให้ทรรศิกาตกเป็นของเขา เพื่อที่เขาจะได้แสดงความรับผิดชอบเธอด้วยการแต่งงาน ตำแหน่งหลานเขยของคุณหญิงทิพย์มณีอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม และนั่นหมายถึงสมบัติอีกมหาศาลที่จะตกถึงมือเขา ของของเมียก็เหมือนของของผัว

            “ไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงมือเราไวขนาดนี้ ไม่ว่ายังไงคืนนี้ผมจะทำให้คุณตกเป็นของผม”

            แววตาของปกรณ์ฉายแววเจ้าเล่ห์ ก่อนจะรีบบึ่งรถไปรับหญิงสาวด้วยความเร็วสูง เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรอนาน ด้วยรู้จักนิสัยเหวี่ยงวีนของเธอเป็นอย่างดี ถ้าขืนเขาไปช้าเกิดแม่เจ้าประคุณไม่พอใจพานยกเลิกนัดขึ้นมา แผนการและวิมานที่เขาวาดหวังไว้ก็จะพังทลายลงในพริบตา ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้นเด็ดขาด