บทที่ 9

            “บ้าฉิบ! เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว” หมอหนุ่มเผลอตัวสบถออกมา

            “ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณเข้าใจ ไม่มีเหตุการณ์อะไรแบบนั้นเกิดขึ้นหรอก” อติรุจเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม

            “หรือนายจะให้พวกเราเข้าใจว่านายเป็นหมอโรคจิตที่ชอบพกชุดชั้นในผู้หญิง” สาธิตเอ่ยพร้อมส่งรอยยิ้มยั่วกลาย ๆ

            “ถ้าพวกเราเข้าใจผิดจริง ๆ อย่างนั้นนายก็อธิบายมาสิว่านายได้ไอ้ชุดชั้นในลายเสือนี้มาได้ยังไง”

            อติรุจถึงกับอึ้งเมื่อเจอคำถามคาดคั้นของอิทธิพล เขาควรจะตอบตามความเป็นจริงดีไหมนะ สุดท้ายเขาตัดสินใจที่จะไม่อธิบายอะไรทั้งนั้น เพราะพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี อยากจะเข้าใจอย่างไรก็ตามใจ

            “ถึงพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อคำพูดของผม เพราะฉะนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องอธิบาย”

            “สรุปว่าหมอรุจยอมจำนนด้วยหลักฐานหรือคะ” พยาบาลสาวในห้องนั้นเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

            “แล้วนั่นนายจะไปไหน” อิทธิพลเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเดินออกจากห้องไป

            “ไปตรวจคนไข้”

            “แล้วจะให้ทำยังไงกับหลักฐานชิ้นนี้ดี”

            “ทิ้งไป” อติรุจตอบเสียงห้วนโดยมิได้หันกลับไปมอง

            “นายมาเก็บไปเถอะ เกิดแม่เสือสาวเจ้าของบราสุดสยิวถามหาขึ้นมา แล้วนายไม่มีให้จะเป็นเรื่อง” อิทธิพลเดินไปยัดเยียดบราลายเสือตัวนั้นใส่มือเพื่อน อติรุจรับมาเก็บใส่กระเป๋าแล้วเดินจากไปทันที ปากก็ต่อว่าหญิงสาวที่คอยสร้างปัญหาให้เขาได้ไม่หยุดหย่อน

            “ยัยตัวร้าย!! อย่าให้เจออีกนะ เจออีกเมื่อไรจะเอาคืนให้เข็ด”

            บ่ายวันต่อมาทรรศิกาเดินทางไปที่บริษัทสตาร์ไดมอนด์ ซึ่งเป็นบริษัทอัญมณีชื่อดังอันดับหนึ่งของเมืองไทยที่คุณย่าของเธอเป็นเจ้าของอยู่

            “ฉันมาขอพบท่านประธาน ท่านอยู่ข้างในใช่ไหม” หญิงสาวบอกกับเลขาหน้าห้องของคุณย่าด้วยมาดของนางพญา

            “คุณหญิงไม่อยู่ค่ะ”

            “อย่ามาโกหก เป็นไปไม่ได้หรอกที่คุณย่าจะไม่มาทำงาน”

            ทรรศิกาพูดพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของผู้เป็นย่า เธอพบแต่ความว่างเปล่า

            “ไม่อยู่จริง ๆ ด้วย” หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหันไปคาดคั้นคำตอบจากแม่เลขาหน้าห้อง

            “เธอรู้ไหมว่าท่านประธานไปไหน”

            “ไม่ทราบค่ะ ท่านไม่ได้บอกไว้ บอกแต่ว่าช่วงนี้จะไม่เข้าบริษัท และได้มอบหมายงานทุกอย่างไว้กับท่านรอง ถ้าคุณเทย่าอยากทราบอะไรก็คงต้องไปถามกับท่านรองค่ะ”

            “ไม่ได้เรื่องตามเคย” ทรรศิกาพูดด้วยความฉุนเฉียว ก่อนจะเชิดหน้าเดินตรงไปที่ห้องทำงานของรองประธานบริษัท ที่เธอให้ความนับถือเสมือนญาติคนหนึ่ง

            “ท่านรองอยู่ข้างในใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะ”

            ทรรศิการีบก้าวเข้าไปในห้องทำงานนั้นทันที โดยไม่รอให้แม่เลขาแจ้งเจ้านายก่อน ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เธอจะต้องได้รับคำตอบที่ต้องการ

            “วัสดีค่ะลุงทิน” หญิงสาวเอ่ยทักทาย

            “หนูเทย่ามาตั้งแต่เมื่อไร” สุทินหนุ่มใหญ่ใจดีวัยหกสิบห้าปีเอ่ยทักอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น

            “เทย่าเพิ่งจะมาถึงเดี๋ยวนี้เองค่ะ”

            “นั่งก่อนสิ มาหาลุงมีธุระอะไรหรือเปล่า” สุทินเอ่ยถามหลานสาวประธานบริษัทด้วยความสนิทสนม เพราะเห็นเธอมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก

            “อันที่จริงเทย่าจะมาขอพบคุณย่า แต่แม่เลขาหน้าห้องบอกว่าคุณย่าไม่อยู่ และจะไม่เข้าออฟฟิศสักระยะหนึ่งซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ คนที่หายใจเข้าหายใจออกเป็นการทำงานอย่างคุณย่า มีหรือที่จะละทิ้งงานที่บริษัทไปเฉย ๆ แบบนี้”

            “คุณหญิงอาจจะมีธุระสำคัญที่จะต้องไปทำด้วยตัวเอง ก็เลยไม่สะดวกที่จะเข้าบริษัทในช่วงนี้ และได้มอบหมายให้ลุงจัดการงานทุกอย่างแทนในช่วงที่ท่านไม่อยู่”

            “ลุงทินทราบไหมคะว่าคุณย่าไปไหน และจะติดต่อคุณย่าได้ยังไง”

            สุทินส่ายหน้าก่อนจะตอบว่า “ลุงเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะคุณหญิงไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรไว้ บอกแต่เพียงว่าจะไม่เข้าบริษัทพักใหญ่ และสั่งให้ลุงดูแลงานที่นี่แทน”

            ไม่ว่าทรรศิกาจะถามอะไร เธอก็จะได้รับคำตอบแบบเดียวกับที่เธอเคยได้รับจากทนายสุชาติ คือไม่รู้ ไม่เห็นใด ๆ ทั้งสิ้น

            และนั่นยิ่งทำให้หลานสาวคุณหญิงรู้สึกหงุดหงิดที่ทุกอย่างดูจะไม่ได้ดั่งใจ

            ตอนแรกนึกว่าจะได้พบคุณย่าที่นี่ แต่ก็คว้าน้ำเหลวจนได้ แถมยังไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการอีก

            “ถ้าอย่างนั้นเทย่าขอมาทำงานที่นี่” ทรรศิกาเปลี่ยนประเด็น

            “ได้สิ เพราะคุณหญิงคิดไว้อยู่แล้วว่าหนูเทย่าจะต้องมาที่นี่ ท่านก็เลยสั่งไว้ว่าถ้าหนูต้องการที่จะมาทำงานก็ให้รับไว้ แต่ให้บรรจุในตำแหน่งพนักงานทำความสะอาด”

            “ตำแหน่งอะไรนะคะ!!” ทรรศิกาถามเสียงสูงปรี๊ด “เทย่าต้องหูฝาดไปแน่ ๆ”

            “หนูได้ยินไม่ผิดหรอก” คำตอบที่ได้รับกลับมาไม่สบอารมณ์คนฟัง

            “บ้าไปกันใหญ่แล้ว หลานสาวเจ้าของบริษัทจะมาทำงานที่นี่ทั้งที แต่กลับให้เริ่มต้นที่ตำแหน่งพนักงานทำความสะอาดบริษัท” หญิงสาวโวยวายเสียงดัง พร้อมกับชักสีหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

            “ก็คุณหญิงสั่งไว้เช่นนั้น”