บทที่ 124

            ในค่ำวันนั้นเอง ทรรศิกาขออยู่เฝ้าดูอาการของอติรุจที่โรงพยาบาล ทั้งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพยายามพูดทัดทาน เพราะเห็นว่าหญิงสาวเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ แต่ทรรศิกาก็ยังยืนยันคำเดิม ทำให้ทุกคนต้องยอมทำตามความต้องการของเธอ หญิงสาวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงอติรุจจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

            หลังจากนั้นไม่นานอติรุจก็เริ่มรู้สึกตัว เขาลืมตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางคุ้นตาที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างตัว รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มนวลใสเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากบางสีกุหลาบ สัมผัสที่อ่อนโยนของเขาปลุกทรรศิกาขึ้นจากนิทรา

            “คุณรู้สึกตัวแล้ว” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            ทรรศิกาเข้าไปช่วยประคองให้อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างตัวเขา

            อติรุจยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความห่วงใยของทรรศิกา น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้มนวลใสอีกครั้ง

            “ยกโทษให้เทย่านะคะ เพราะเทย่าคุณถึงต้องเจ็บตัวแบบนี้”

            “ร้องไห้ทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะเทย่า” นายแพทย์หนุ่มเช็ดน้ำตาให้เธอ

            “ทำไมช่วงนี้คุณถึงร้องไห้บ่อยนัก รู้ไหมว่าผมแพ้น้ำตาคุณ”

            ทรรศิกาโน้มตัวเข้าไปกอดเขาด้วยความระมัดระวัง “เทย่าขอโทษที่หุนหันพลันแล่นและไม่ยอมฟังเหตุผลของคุณ เรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้”

            อติรุจกอดกระชับร่างบางในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม

            “ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ และขอยืนยันว่าผมไม่ได้มีอะไรกับอัญอย่างที่คุณคิด แต่ภาพที่คุณเห็นมันอาจจะเป็นเพราะผมโดนวางยา ผมรักคุณมากนะเทย่าและไม่เคยคิดที่จะนอกใจคุณ ต้องให้พูดย้ำอีกสักกี่ครั้งคุณถึงจะเชื่อว่าผมรักคุณ”

            อติรุจพูดย้ำชัดถึงความรู้สึกที่เขามีต่อตัวเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

            “เทย่าเชื่อค่ะว่าคุณรักเทย่า แต่ภาพบาดตาที่เทย่าเห็นมันทำให้เทย่าเสียใจมาก ทั้งโกรธ น้อยใจ และคิดไปต่าง ๆ นานาว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ทั้งที่คุณบอกรักเทย่าอยู่เสมอ”

            ทรรศิกาผละออกจากอ้อมแขนอันอบอุ่นของสามี ก่อนจะขอให้เขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง

            “อัญมาที่บ้านตอนที่ผมกำลังจะออกไปรับคุณ เมื่อรู้ว่าผมจะมาหาคุณก็เลยจะขอตามมาด้วย แต่ขอดื่มกาแฟสักครู่ก่อน ผมพยายามบ่ายเบี่ยงยังไงก็ไม่เป็นผล สุดท้ายก็เลยต้องยอม อัญชงกาแฟมาให้ผม ด้วยความเชื่อใจและความที่ผมอยากจะรีบไปรับคุณที่โรงพยาบาล ทำให้ผมดื่มกาแฟแก้วนั้นโดยไม่ได้คิดอะไร ผ่านไปสักพักผมก็เริ่มมีอาการมึนงง หลังจากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย ผมไปนอนที่เตียงของเราได้ยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คุณแม่เข้าไปปลุกผมให้รีบตามคุณไป ผมไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับอัญจริงๆ นะเทย่า ภาพที่คุณเห็นมันเป็นการจัดฉากขึ้นมาเพื่อให้คุณเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นแผนการของอัญที่ผมเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าอัญจะกล้าทำแบบนี้”

            “พ่อกับแม่ของคุณพูดตรงกันว่าเรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากล ท่านไม่เชื่อว่าคุณจะมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น คุณแม่ถึงขนาดนำแก้วกาแฟทั้งสองใบมาตรวจหาสิ่งผิดปกติ และก็พบส่วนผสมของยานอนหลับอยู่ในแก้วกาแฟใบหนึ่ง เราก็เลยได้รับคำตอบว่าทำไมคุณถึงได้ไปนอนกอดก่ายกับอัญชิสาในสภาพที่ล่อแหลมแบบนั้น”

            “อัญทำให้ผมเกือบต้องสูญเสียคุณไป ผมตกใจมากเลยนะเทย่าที่คุณขอหย่าขาดจากผม”

            “ก็เทย่าเสียใจและพูดไปด้วยความโมโห”

            “ผมขอร้องอะไรคุณอย่างหนึ่งนะเทย่า ไม่ว่าคุณจะโกรธผมมากแค่ไหน ก็ห้ามเอ่ยถึงเรื่องการหย่าร้างโดยเด็ดขาด เข้าใจไหม”

            ทรรศิกาพยักหน้าแทนคำตอบ

            “รับปากผมได้ไหมเมื่อใดก็ตามที่มีเหตุการณ์ที่ทำให้เราผิดใจกัน เราจะหันหน้ามาพูดจาและปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผล ไม่ใช่หันหลังให้กันและเดินแยกจากกันไป”

            “เทย่ารับปากคุณค่ะ”

            “ผมให้สัญญาว่าผมจะรักและซื่อสัตย์ต่อคุณ มีคุณเพียงคนเดียวตลอดไป” อติรุจย้ำชัดหนักแน่น

            นายแพทย์หนุ่มประคองใบหน้าสวยหวานของทรรศิกาด้วยสองมือของเขา พร้อมกับจุมพิตที่เรียวปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่เผยอแย้มอย่างไม่อาจห้ามใจไว้ได้ ริมฝีปากเขาเรียกร้องรุนแรง หญิงสาวก็ตอบสนอง รุกเร้าตามติดด้วยเพลิงพิศวาส ความเร่าร้อนอ่อนหวานจากการตอบสนองนั้น ทำเอาอติรุจเกือบจะหมดความยับยั้งชั่งใจ เขาจำต้องถอนจูบออกมาด้วยความรู้สึกเสียดาย แต่จะให้ทำเช่นไรในเมื่อสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสม ที่จะให้เขาทำทุกอย่างตามความต้องการของตัวเองได้ ทำให้เขาต้องรีบหยุดเอาไว้แต่เพียงเท่านี้

            ทรรศิกาสบนัยน์ตาร้อนแรงที่บ่งบอกถึงเพลิงแห่งความพิศวาสและปรารถนาของสามี ทำให้เธอเกิดความเขินอายที่เผลอไผลไปกับสัมผัสของเขาจนลืมนึกถึงความเหมาะสมของสถานที่  ดีนะที่ไม่มีใครเดินเข้ามาเห็น