บทที่ 128

            เมื่อวันสำคัญของอติรุจและทรรศิกามาถึง สองหนุ่มสาวถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมตั้งแต่เช้ามืด เพื่อจะได้เริ่มพิธีทางศาสนาในตอนเช้า ในงานนี้จะมีแต่แขกระดับวีไอพีและญาติผู้ใหญ่คนสำคัญของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่ได้เข้ามาร่วมเป็นสักขีพยาน

            หลังจากนั้นทั้งคู่มีเวลาพักเล็กน้อยก่อนจะต้องเริ่มเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว และแต่งหน้าทำผมกันอีกครั้ง สำหรับเจ้าบ่าวใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แต่สำหรับเจ้าสาวนั้นต้องใช้เวลาในการแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมกันนานนับชั่วโมงกว่าจะเสร็จ

            เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทรรศิกาก็ถูกปล่อยให้นั่งพักอยู่เพียงลำพัง ในขณะนั้นเองที่นับดาวเดินเข้ามาภายในห้องของโรงแรมซึ่งใช้เป็นห้องแต่งตัว

            “รู้ตัวไหมว่าเทย่าเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในค่ำคืนนี้ และก็เป็นเจ้าสาวที่โชคดีที่สุดที่ได้แต่งงานกับเจ้าบ่าวที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมอย่างหมอรุจ ดาวขออวยพรให้เทย่าและหมอรุจมีความสุขมาก ๆ และมีเจ้าตัวเล็กไว ๆ”

            “ผมเห็นด้วยกับความคิดของคุณดาวครับ คุณเทย่าสวยมากจริง ๆ ยิ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ด้วยแล้วยิ่งสวยเกินบรรยาย คืนนี้คงมีแต่คนอิจฉานายรุจที่มีเจ้าสาวสวยขนาดนี้” เสียงของอิทธิพลดังขึ้นมาขัดจังหวะการสนทนาของสองสาว

            “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ”

            “ผมพูดจากใจจริงนะครับไม่ได้เอ่ยชมตามมารยาท”

            “หมออิทเอ่ยชมผู้หญิงอื่นต่อหน้าแฟนตัวเองแบบนี้ไม่กลัวดาวโกรธหรือคะ”

            “ไม่ครับ เพราะเพื่อนของคุณเขาเป็นคนมีเหตุผล”

            “พูดแบบนี้แปลว่าคุณหมอยังไม่รู้ฤทธิ์ของผู้หญิง เวลาที่โมโหหึงว่ามันมีอานุภาพร้ายแรงแค่ไหน”

            “ถ้าคุณดาวรู้จักแสดงความหึงหวงผมบ้างก็คงจะดี ผมคงจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจมากเลยล่ะครับคุณเทย่า”

            นับดาวหยิกหมับเข้าให้ที่สีข้างของแฟนหนุ่มพร้อมกับเอ่ยปราม “พูดอะไรออกมาคะ หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ”

            อิทธิพลยิ้มให้นับดาว เขารู้ดีว่าเธอเขินอายเวลาที่เขาพูดถึงความในใจที่เขามีต่อตัวเธอ ทำให้นายแพทย์หนุ่มเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา

            “รุจเขาถูกห้ามไม่ให้มาพบคุณเทย่าก่อนที่งานพิธีจะเริ่ม เขาก็เลยส่งให้ผมมาเป็นสปาย ทั้งที่นายรุจอยากจะเข้ามาหาคุณใจจะขาด ติดที่ว่ามีคนคอยกันเขาเอาไว้ ยินดีกับความสุขของคุณและรุจด้วยนะครับ ขอให้พวกคุณมีหลานให้เราเชยชมไว ๆ”

            “ดูจากสีหน้าของหมออิทแล้วคุณหมอคงอยากจะชื่นชมลูกของคุณกับดาว มากกว่าที่จะเชยชมลูกของเทย่ากับรุจนะคะ จริงไหมคะคุณหมอ”

            “คุณเทย่าเป็นคนที่รู้ใจผมจริง ๆ” คำตอบของอิทธิพลทำให้นับดาวค้อนขวับเข้าให้

            ในช่วงจังหวะนั้นเองที่มีคนขึ้นมาตามเจ้าสาวลงไปที่ห้องจัดเลี้ยง บทสนทนาจึงต้องยุติลงเพียงเท่านั้น

            ครั้งแรกที่อติรุจเห็นทรรศิกาในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ เขาถึงกับตกตะลึงในความงดงามของเธอไปชั่วขณะ สายตาของเขายามที่มองมาที่เธอนั้นทำให้ทรรศิการู้สึกขัดเขิน

            “คืนนี้คุณสวยมากเลยนะเทย่า สวยจนผมอยากจะเร่งให้ถึงเวลาส่งตัวเข้าหอของเราไว ๆ”

            ทรรศิกาหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา จากนั้นทั้งคู่ก็ไปยืนคอยต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ที่เดินทางมาร่วมเป็นสักขีพยานในงานฉลองมงคลสมรสในค่ำคืนนี้พร้อมกัน

            แขกเหรื่อเริ่มทยอยกันเดินทางมาร่วมงานครั้งนี้กันอย่างคับคั่ง เนื่องจากครอบครัวของคู่บ่าวสาวเป็นครอบครัวที่มีชื่อเสียงในวงสังคม แขกที่มาร่วมงานส่วนใหญ่ก็จะเป็นแขกในวงการธุรกิจของทั้งสองตระกูล

            นอกจากนั้นก็มีกองทัพนักข่าวจากทุกสำนัก ต่างก็ตบเท้ากันมาคอยทำข่าวงานวิวาห์ในค่ำคืนนี้กันอย่างล้นหลาม เรียกว่าไม่ยอมพลาดข่าวเด็ด งานทุกอย่างถูกดำเนินไปอย่างยิ่งใหญ่และราบรื่น ท่ามกลางความสุขของคู่บ่าวสาวและญาติของทั้งสองฝ่าย

            หนึ่งเดือนต่อมา...

            ในขณะที่อติรุจกำลังนั่งอ่านงานวิจัยทางการแพทย์อยู่ที่เตียงนอนเหมือนเช่นเคย ซึ่งเขามักจะทำสิ่งนี้ก่อนนอนเสมอ แรก ๆ ทรรศิกาก็นึกขำ และมองเป็นเรื่องของคุณหมอผู้คร่ำเคร่งสนใจหาความรู้เพิ่ม แต่หลังจากแต่งงานกันมาครบเดือน ทรรศิกาถึงได้รู้ว่านอกจากศัตรูตัวฉกาจอย่างพวกสาว ๆ ที่หมั่นส่งสายตาให้คุณหมอหนุ่มหล่อแล้ว เธอยังมีคู่แข่งเป็นหนังสือวิชาการทางการแพทย์อีกกองโต

            หลังจากตวัดสายตามองค้อน หนังสือพวกนั้นด้วยความหมั่นไส้ที่ดึงความสนใจของอติรุจไปจากเธอแล้ว ทรรศิกาก็เชิดหน้ากระชับเสื้อคลุมสีหวานบนตัวแล้วเดินนวยนาดไปหยุดอยู่ปลายเตียง

            หลังจากยืนอยู่นานสามีสุดหล่อก็ยังไม่ยอมเงยหน้ามาสนใจเธอ คิ้วสวยขมวดยุ่ง เรียวปากอิ่มเม้มแน่น ดวงตาที่เดิมทีหยาดเยิ้มเชิญชวนเริ่มเขียวปัด

            เหมือนอติรุจจะรู้สึกถึงรังสีและบรรยากาศที่เปลี่ยนไปของห้อง เขาจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มสบประสานเข้ากับดวงตาคู่สวยแต่เขียวปัดของทรรศิกา หมอหนุ่มก็ปิดหนังสือและยิ้มหวานเปิดทางหวังสลายอารมณ์ขุ่นมัวของภรรยา

            “วันนี้มีใครรังแกภรรยาผมหรือเปล่า” เขาพูดขึ้นพลางขยับลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือไปคว้าสาวสวยตรงหน้ามากอดแต่ทรรศิการู้ทัน เธอขยับออกห่างตวัดตาค้อนขวับ

            “มีค่ะ...” เสียงหวานใสตอบกลับมา ดวงตาที่เดิมเขียวปัดเปลี่ยนเป็นประกายแพรวพราว

            “ใคร!” อติรุจถามเสียงเข้มท่าทางเอาเรื่อง

            “ก็คุณไง!” ทรรศิกาตอบ จ้องมายังชายหนุ่มเขม็ง “เอาสิคะ จัดการเลยค่ะ”

            อติรุจหน้าเหลอ ก้มมองและชี้ที่ตัวเองด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “ผมเหรอ!”

            “ใช่ค่ะ” ทรรศิกาพยักหน้าตอบ พร้อมกับเดินมาใกล้ชายหนุ่มและหยิบหนังสือเล่มที่เขาอ่านอยู่เมื่อครู่ขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้า

            “คุณไม่สนใจเทย่า...”

            ยังไม่ทันที่ทรรศิกาจะพูดจบ หมอหนุ่มก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาซะก่อน ยิ่งเขาหัวเราะดังเท่าไร หน้าสวยของทรรศิกาก็ยิ่งง้อง้ำมากขึ้นเท่านั้น เพราะรู้ว่าเขากำลังหัวเราะเยาะเธอ ด้วยความโมโหบวกกับความอายที่ถูกจับได้ ทรรศิกาจึงกระโจมเข้าใส่หมอหนุ่มทันที

            “กล้าดียังไงมาหัวเราะเยาะเทย่า”