All Chapters of กุศโลบายรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อออกมาจากห้องนั่งเล่น คุณหญิงทิพย์มณีก็หันไปพูดรำพึงรำพันกับสร้อย “มันเป็นความผิดของฉันเอง เพราะฉันเลี้ยงเขามาอย่างตามใจมากจนเกินไป เทย่าถึงเป็นแบบนี้” “เธอน่าสงสารออกค่ะ กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เล็ก ๆ” “ก็เพราะฉันเคยคิดอย่างที่เธอคิดน่ะสิสร้อย ฉันถึงได้ตามใจเขามาตลอดจนเขาเกือบจะเสียผู้เสียคน ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะต้องดัดนิสัยเขา” “ทำแบบนี้จะดีหรือคะคุณหญิง” “มันเป็นสิ่งที่ฉันควรจะทำตั้งนานแล้วต่างหาก เธอก็เห็นข่าวแล้วนี่สร้อย ล่าสุดถึงกับโดนเล่นข่าวมั่วยาพร้อมคู่ควงคนใหม่” “คุณหญิงเชื่อจริง ๆ หรือคะว่าคุณเทย่าจะใช้ยาเสพติดตามที่เป็นข่าว” “ฉันสั่งสอนหลานสาวคนนี้มาด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้นฉันรู้ดีว่าเขาไม่มีวันที่จะมั่วยาหรือมั่วเซ็กซ์อย่างที่เป็นข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ แต่ถ้าฉันยังปล่อยให้เขาใช้ชีวิตอิสระ เสเพล ไร้แก่นสาร ไม่เอาถ่านเอาไฟอะไรสักอย่างแบบนี้ ต่อไปถ้าไม่มีฉันอยู่เขาจะลำบาก ให้เขาได้รับบทเรียนซะตั้งแต่ตอนนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว” “แต่คุณเทย่าไม่เคยลำบากมาก่อนเลยนะคะ”

และทันทีที่หญิงสาวเดินทางไปถึงสำนักงาน ทนายความ เธอรีบเดินตรงไปยังห้องทำงานของทนายสุชาติ โดยไม่สนใจฟังคำทัดทานของเลขาส่วนตัวที่มายืนขวางหน้าเธอไว้ ทรรศิกาตวัดสายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ด้วยความไม่พอใจที่บังอาจมาห้ามปรามเธอ พร้อมออกคำสั่ง “หลีกไป” เมื่ออีกฝ่ายยังคงยืนปักหลักไม่ยอมล่าถอย ทรรศิกาจึงผลักไหล่เธออย่างแรง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานของทนายสุชาติ ด้วยมาดของนางพญาที่พกพาความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม เลขารีบเดินตามเข้ามาในห้องดังกล่าวพร้อมกับชี้แจง “ฉันพยายามห้ามเธอแล้วนะคะบอส แต่เธอไม่ยอมฟังและดึงดันที่จะเข้ามา” “ไม่เป็นไร...ผมจะคุยกับเธอเอง” สุชาติบอกกับเลขา จากนั้นก็หันไปเอ่ยทักทายหลานสาวเพียงคนเดียวของคุณหญิงทิพย์มณี “สวัสดีครับคุณเทย่า เชิญนั่งก่อนครับ พายุอะไรพัดพาคุณเทย่ามาหาผมถึงที่นี่ได้” ทรรศิกาเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามเขาตามคำเชิญ จากนั้นก็เปิดประเด็นโดยไม่อ้อมค้อมตามประสาคนใจร้อน “เกิดอะไรขึ้น” “เป็นคำสั่งคุณหญิงครับ” “ถ้าอย่างนั้นคุณก็รีบติดต่อคุณย่

“เป็นอะไรไป ทำไมต้องถอนหายใจด้วย” นับดาวเล่าให้เพื่อนรักฟังว่าเธอมาเฝ้าบิดา ที่มานอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลใกล้ ๆ นี้เอง ทรรศิการีบสอบถามอาการป่วยบิดาของเพื่อนด้วยความใส่ใจอย่างแท้จริง พร้อมทั้งปลอบใจเพื่อนรัก เมื่อรู้ว่าบิดาของเพื่อนป่วยและนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ประกอบกับหน้าตาของนับดาวที่ดูเศร้าหมอง สีหน้าก็แสดงถึงความวิตกกังวลใจในอาการป่วยของพ่อ ทำให้ทรรศิกาตัดสินใจวางปัญหาของตนเองไว้ก่อน แล้วเดินทางไปเยี่ยมบิดาของเพื่อนรักที่โรงพยาบาลซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงจุดนั้นมากนัก อยู่ห่างกันแค่ห้าสิบเมตรเท่านั้น จากนั้นค่อยเดินทางกลับไปคุยเรื่องสำคัญกับคุณย่า ตอนแรกคิดจะไปเยี่ยมสักครู่ก็จะกลับ แต่กลายเป็นว่าคุยกันเพลินจนเวลาล่วงเลยมาจนพระอาทิตย์ตกดินจึงได้กล่าวลา สองสาวไม่ลืมที่จะแลกเบอร์โทรศัพท์เพื่อใช้ในการติดต่อในภายหลัง หลังจากออกจากโรงพยาบาลทรรศิกาก็รีบตรงกลับบ้านทันที ด้วยหวังว่าจะพบผู้เป็นย่ารออยู่ แต่กลับพบเพียงทนายสุชาติกำลังยืนรอพบเธออยู่ที่หน้าบ้าน “สวัสดีครับคุณเทย่า” สุชาติเอ่ยทักหลานสาวคุณหญิง

“สร้อยอดเป็นห่วงคุณเทย่าไม่ได้หรอกค่ะคุณหญิง ในเมื่อเธอไม่เคยสัมผัสกับความลำบากในชีวิตมาก่อน แถมเงินที่มีก็จะต้องลดน้อยลงเรื่อย ๆ” “หลานสาวฉันเป็นคนฉลาด เขาต้องเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ได้แน่ เชื่อฉันสิว่าเมื่อเข้าตาจนจริง ๆ ทรรศิกาก็จะปรับตัวได้เอง เขาจะใช้ความรู้ความสามารถที่มีทำให้ตนเองผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้” “ด้วยวิธีไหนล่ะคะ ถ้าจะให้คุณเทย่าไปหางานทำ แล้วใครล่ะคะที่จะเข้าใจและทนนิสัยของเธอได้” ที่ต้องพูดเช่นนี้เนื่องจากสร้อยรู้จักนิสัยของเจ้านายสาวเป็นอย่างดี เพราะดูแลกันมาตั้งแต่เธอยังแบเบาะ หญิงสาวถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ ทำให้ทรรศิกาเป็นคนเจ้าอารมณ์ และเอาแต่ใจตัวเองอยู่เสมอ เมื่อใดก็ตามที่ใครทำให้ไม่พอใจ เธอเป็นต้องอาละวาดจนคนเข็ดขยาดไปตาม ๆ กัน “ฉันเชื่อมั่นนะสร้อยว่าต้องมีใครสักคน ที่จะสามารถปราบพยศหลานสาวของฉันได้” “ใครคือคนที่คุณหญิงพูดถึงคะ” สร้อยถามด้วยความสงสัย “ตอนนี้ยังบอกอะไรไม่ได้หรอก คงต้องจับตาดูกันต่อไปว่าใครจะเป็นคนทำให้เทย่ากลับตัวกลับใจ และปรับเปลี่ยนวิถีการดำเนินชีวิตของตนเอง ฉันข

ทรรศิกาทั้งโกรธและโมโหที่โดนคุณย่าเล่นงานหนักขนาดนี้ “ลืมไปได้เลย ให้จนตรอกยังไงเทย่าก็ไม่มีวันมาทำงานต่ำ ๆ ในตำแหน่งกระจอก ๆ แบบนี้หรอกค่ะ เชิญลุงทินเก็บตำแหน่งนี้ไว้ให้คนอื่นเถอะค่ะ เทย่าขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวทำความเคารพผู้สูงวัยที่รั้งตำแหน่งรองประธานบริษัท ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยมิยอมฟังคำทัดทานใด ๆ “เป็นอย่างที่คุณหญิงคาดเดาไว้ไม่ผิด คนอย่างคุณหนูเทย่าไม่มีทางลดตัวลงมาทำงานในตำแหน่งนี้อยู่แล้ว” สุทินพูดกับตัวเองพร้อมกับส่ายหัว “ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด พากันเพี้ยนไปละ คิดได้ยังไงว่าจะให้คนอย่างทรรศิกามาเป็นพนักงานทำความสะอาดในบริษัท ฝันไปเถอะ” เมื่อไม่ได้ความคืบหน้าใด ๆ ทรรศิกาก็ออกอาการเซ็งสุด ๆ จนถึงขั้นบ่นออกมาดัง ๆ “น่าเบื่อชะมัด!! ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง” จังหวะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หญิงสาวกดรับทันทีที่เห็นว่าใครเป็นผู้โทร.เข้ามา “กรโทร.หาเทย่ามีธุระอะไรหรือเปล่า” ปกรณ์หัวเราะตามประสาคนอารมณ์ดี “ผมเพิ่งรู้นะว่าต้องมีธุระถึงจะโทร.หาคุณได้”